അക്ഷരജാലകം വിദേശത്ത് എഴുതി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചെങ്കിൽ പുലിറ്റ്സർ പ്രൈസ് കിട്ടിയേനെ: എം.കെ.ഹരികുമാർ

 

എം.കെ. ഹരികുമാർ സംസാരിക്കുന്നു. ഉമേഷ് രാമൻ ,ജേക്കബ് എബ്രഹാം ,ഇന്ദിരാബാലൻ എന്നിവർ സമീപം.

ന്യൂയോർക്ക് ടൈംസിൽ 'പബ്ലിക് ആൻഡ് പ്രൈവറ്റ്' എന്ന കോളം എഴുതിയ അന്ന ക്വിൻ്റലിന് പുലിറ്റ്സർ പ്രൈസ് ലഭിച്ചു. അവർ സാഹിത്യവിഷയമല്ല എഴുതിയത്; വ്യക്തിപരമായ ജീവിതപ്രശ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള കോളമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇവിടെയായിരുന്നുവെങ്കിൽ അന്നയുടെ കോളം ചവറ്റുകുട്ടയിൽ എറിയപ്പെട്ടേനെ .

റിപ്പോർട്ട്: എൻ.പ്രേം

ബാംഗ്ളൂർ: 29 വർഷമായി തുടരുന്ന  തൻ്റെ 'അക്ഷരജാലകം' എന്ന പ്രതിവാര പത്രപംക്തിയെ കേരളത്തിലെ സാഹിത്യ എസ്റ്റാബ്ളിഷ്മെൻ്റ് തമസ്കരിക്കുകയാണെന്ന് എം.കെ. ഹരികുമാർ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.

ബാംഗ്ലൂർ സെൻറ് ജോൺസ് ഓഡിറ്റോറിയത്തിൽ നാല് ഭാഷകളെ ഉൾക്കൊള്ളിച്ച് ബുക് ബ്രഹ്മ സംഘടിപ്പിച്ച സാഹിത്യോത്സവത്തിന്റെ ഭാഗമായി നടന്ന 'കോളമെഴുത്തിൻ്റെ വർത്തമാനം' എന്ന സെഷനിൽ പ്രസംഗിക്കുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. 

അക്ഷരജാലകം ഈ കാലഘട്ടത്തിൻ്റെ സത്യസന്ധമായ ശബ്ദമാണെന്ന് പ്രമുഖ വായനക്കാരും എഴുത്തുകാരും അഭിപ്രായപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇതിനു പുറമേ അഞ്ചു കോളങ്ങൾ കൂടി എഴുതുന്നുണ്ടെന്ന് അറിയിച്ച ഹരികുമാർ തൻ്റെ മാനസികഘടനയെയും മനോഭാവത്തെയും മനസ്സിന്റെ വേഗതയെയും കോളമെഴുത്ത് ഗുണപരമായി ചലനാത്മകമാക്കാൻ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് വിശദീകരിച്ചു. 

ഹരികുമാറിൻ്റെ പ്രസംഗത്തിൽ നിന്ന് : പത്രപ്രവർത്തനത്തിൽ എഴുത്തിനു വേഗം വേണം .ഇന്ന് രാത്രി 11 മണിക്ക് എഴുതി ഉടനെ തന്നെ അച്ചടിക്കുന്ന രീതിയാണ് പത്രപ്രവർത്തനത്തിലുള്ളത്.  സാഹിത്യകാരന്മാരുടെ എഴുത്തിനെക്കുറിച്ചുള്ള സങ്കല്പമല്ല ഇത്. ഒരു കഥയെഴുതി പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ മാസങ്ങൾ കാത്തിരിക്കുന്നതിൻ്റെ സ്വപ്നസങ്കല്പം എനിക്ക് തങ്ങാനാവില്ല.ഞാൻ എഴുതിയാൽ ഉടനെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ തിരികെ വാങ്ങും ,പുസ്തകവായാലും ലേഖനമായാലും. എഴുത്തിനെക്കുറിച്ചുള്ള മിഥ്യാധാരണകൾ തകിടം മറിച്ചത്   പത്രപ്രവർത്തനമാണ്. എൻ്റെ പത്രപ്രർത്തന കാലത്ത്  ആരംഭിച്ചതാണ് 'അക്ഷരജാലകം'. ഇപ്പോൾ അത് 29 വർഷം പിന്നിട്ടു. അതിൻ്റെ ഉള്ളടക്കത്തിലോ ആഴത്തിലോ ഒരു വിട്ടുവീഴ്ചയും ചെയ്തിട്ടില്ല. ഈ കോളം എന്നെ മാനസികമായ ജാഗ്രതയിലേക്കും സൂക്ഷ്മതയിലേക്കും രചനയുടെ ശൈലിയിലേക്കും  പ്രൊഫഷണത്തിലേക്കും ഉയർത്തി. എഴുതിക്കഴിഞ്ഞശേഷം വെട്ടിത്തിരുത്തി ഒന്നിലധികം കോപ്പികളെഴുതുന്ന ശീലം എനിക്കില്ല. ഒറ്റക്കോപ്പി മാത്രമേ ഉണ്ടാവൂ. ഇത് 29 വർഷത്തെ അക്ഷരജാലകം എഴുതി നേടിയ ശീലമാണ്. ഒരു കോളമെഴുതാൻ പലർക്കും പല വിഷയങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമായിരിക്കും. അത് അവരുടെ സൗകര്യമാണ്. എൻ്റെ കാര്യത്തിൽ എന്റെ പംക്തികളെ ഞാൻ തന്നെ നിർവ്വചിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. ഇത് വളരെ മൗലികമാണ്. എനിക്ക് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്നാണ് .കോളം വളരെ അതുല്യമായ രീതിയിൽ വായനക്കാർക്ക് സ്വീകാര്യമായത് അതുകൊണ്ടാണ്. 29 വർഷങ്ങൾ പിന്നിട്ട ഇതുപോലൊരു ബഹുസ്വരകോളം ഇന്ത്യയിലില്ല. എന്നാൽ നാട്ടിലെ സാഹിത്യ എസ്റ്റാബ്ലിഷ്മെൻ്റ് ഇതിനെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുകയാണ്. ന്യൂയോർക്ക് ടൈംസിൽ 'പബ്ലിക് ആൻഡ് പ്രൈവറ്റ്' എന്ന കോളം എഴുതിയ അന്ന ക്വിൻ്റലിന് പുലിറ്റ്സർ പ്രൈസ് ലഭിച്ചു. അവർ സാഹിത്യവിഷയമല്ല എഴുതിയത്; വ്യക്തിപരമായ ജീവിതപ്രശ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള കോളമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇവിടെയായിരുന്നുവെങ്കിൽ അന്നയുടെ കോളം ചവറ്റുകുട്ടയിൽ എറിയപ്പെടുകയായിരുന്നു.  'അക്ഷരജാലകം' ഇംഗ്ലീഷിൽ എഴുതി വിദേശത്താണ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ പുലിറ്റ്സർ  സമ്മാനത്തെക്കാൾ വലിയ അവാർഡ് കിട്ടുമായിരുന്നു. കാരണം ഈ പംക്തി പോലെ വേറൊന്ന് കാണാനില്ല. അഗാധവും വിശാലവും വിവരങ്ങൾ നൽകുന്നതും തത്വചിന്താപരവുമായ വിഷയങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യുന്നതും ഈ പംക്തിയിൽ മാത്രമാണ്. 'അക്ഷരജാലക'ത്തിൻ്റെ യുക്തി അസാധാരണമാണെന്നും എം.കൃഷ്ണൻ നായർ ഇതുപോലെ എഴുതിയിട്ടില്ലെന്നും സുകുമാർ അഴീക്കോട് പരസ്യമായി പ്രസ്താവിച്ചത് ഓർക്കുകയാണ്. നമ്മുടെ നാട്ടിൽ സാഹിത്യം എന്നാൽ കഥ ,നോവൽ എന്നീ ഗണങ്ങളിലേക്ക് ഒതുക്കിയിരിക്കുകയാണ്. മറ്റൊരു ആഖ്യാനരീതിയെയും അവർ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല .ഡയറിക്കുറിപ്പുകൾ ,കത്തുകൾ, കോളങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയും സാഹിത്യമാണ്. ഒരു വ്യവഹാരത്തിനകത്ത് ഒതുങ്ങി ചിന്തിക്കുന്നത് യാഥാസ്ഥിതികത്വമാണ്.   അതിർത്തികൾ ഭേദിക്കുകയാണ് പുതിയ കാലം. നോവൽ പുതിയ ആഖ്യാനം ആവശ്യപ്പെടുന്നു. പുന്നപ്ര വയലാർ സമരം പ്രശ്നങ്ങളും പരിഹാരങ്ങളും എന്ന രീതിയിൽ എഴുതുന്ന നോവലുകൾക്ക് പ്രസക്തിയില്ല. 'അക്ഷരജാലകം' നൽകിയ മറക്കാനാകാത്ത 

നിമിഷങ്ങൾ ഓർത്തെടുക്കാം. 15 വർഷം മുമ്പ് ബാംഗ്ലൂരിൽ വന്നപ്പോൾ ഒരു വീട്ടിൽ പോയി. ഞാൻ വന്നതറിഞ്ഞ് ഏതാനും വായനക്കാരും അവിടെയെത്തി. അവിടെ ഒരു സുഹൃത്ത് (ഇപ്പോൾ ആ സുഹൃത്തിന്റെ പേര് ഗബ്രിയേൽ എന്നാണെന്ന് ഇവിടെവെച്ച് അദ്ദേഹം ഓർമിപ്പിച്ചല്ലോ) വന്നത് 'അക്ഷരജാലക'ത്തിന്റെ വലിയൊരു കെട്ട് പത്രക്കട്ടിംഗുകളുമായാണ്.അത്  അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ സ്നേഹത്തിന്റെയും ആദരവിന്റെയും പ്രകടനമായിരുന്നു. 'കേസരി' വാരികയിൽ രണ്ടു വർഷം ഞാൻ കോളം എഴുതിയിരുന്നു. ഒരു  വിദ്യാർത്ഥി ഏതോ ലൈബ്രറിയിൽ പോയി അതിൻ്റെ പേജുകൾ ശേഖരിച്ച് ബയൻറ് ചെയ്ത് പുസ്തകമാക്കി  വാട്സ്പ്പിൽ കാണിച്ചു തന്നത് എന്നെ 

അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.'അക്ഷരജാലക'ത്തിൻ്റെ പഴയ ലക്കങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചു വച്ച് അത് വീണ്ടും വീണ്ടും വായിക്കുകയാണെന്ന് ഒരു സുഹൃത്ത് തിരുവനന്തപുരത്തുനിന്ന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. വലിയ സംവിധായകനായ കെ.എസ്.സേതുമാധവൻ 'അക്ഷരജാലക'ത്തിൻ്റെ സ്ഥിരം വായനക്കാരനായിരുന്നു.അദ്ദേഹം ആദരവോടെ അതിനെക്കുറിച്ച് 'കലാകൗമുദി'യിൽ ഒരു കത്തെഴുതി. അതിൽ പറഞ്ഞത് ഇത് വരും തലമുറയ്ക്ക് വേണ്ടി  പുസ്തകരൂപത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കണമെന്നാണ്. ചെമ്മനം ചാക്കോയും കോളത്തെ പ്രശംസിച്ച് 'കലാകൗമുദി'യിൽ കത്തെഴുതി. അദ്ദേഹം പതിവായി വായിക്കുമായിരുന്നു .ഈ രണ്ട് കത്തുകളും 'അക്ഷരജാലകം' പുസ്തകമായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചപ്പോൾ അതിൽ ചേർക്കുകയും ചെയ്തു. 'അക്ഷരജാലകം' വിമർശനത്തിന്റെ വേദിയാണ്. സാഹിത്യത്തിൽ വിമർശനത്തിന് വലിയ സ്ഥാനമുണ്ട്.  വിമർശകൻ വിധിക്കുന്നതേ നിലനിൽക്കൂ. ജി.ശങ്കരക്കുറുപ്പ് നല്ലൊരു കവിയാണ് .എന്നാൽ ശങ്കരക്കുറുപ്പിന്റെ കവിതയെ വിമർശിച്ചുകൊണ്ട് സുകുമാർ അഴീക്കോട് എഴുതിയ പുസ്തകവും ജോസഫ് മുണ്ടശേരിയുടെയും മാരാരുടെയും വിമർശനങ്ങളും ശങ്കരക്കുറുപ്പ് എന്ന കവിക്ക് മേലെ കരിനിഴൽ വീഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നു. പ്രമുഖ വിമർശകനായിരുന്ന കെ.പി. അപ്പൻ അന്തരിച്ചപ്പോൾ മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് ഒരു കവർ സ്റ്റോറി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചില്ല. പകരം അവർ ആ ലക്കത്തിൽ ടി.വി. അവതാരകനായ നികേഷ്കുമാറിൻ്റെ ചിത്രം വലിപ്പത്തിൽ അച്ചടിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. ആ കവറിൻ്റെ മുകളിൽ അപ്പൻ്റെ ചിത്രം ഒരു മൂലയ്ക്ക് സ്റ്റാമ്പ് വലിപ്പത്തിൽ വയ്ക്കാൻ മറന്നില്ല. ഇതിൽപ്പരം അപമാനം എന്താണുള്ളത് ? സ്റ്റാമ്പിനു പോലും അപമാനമാണത്. വാരികയുടെ ഈ നിലപാടിനെ വിമർശിച്ചു ഞാൻ അക്ഷരജാലകത്തിൽ എഴുതി. ഇതിനെ വിമർശിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എഴുതുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല. ബാലചന്ദ്രൻ വടക്കേടത്ത് അന്തരിച്ചപ്പോഴും ഇതിനേക്കാൾ മോശമായത് സംഭവിച്ചു. അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു വരി പോലും കൊടുത്തില്ല .അദ്ദേഹം കോളേജ് അധ്യാപകരെ പോലെ അളവിനൊത്ത്  തയ്ക്കുന്ന ഷർട്ട് മാതിരിയുള്ള നിർമ്മാണമല്ല വിമർശനത്തിൽ അവലംബിച്ചത്.അദ്ദേഹം സ്വന്തം ചിന്തയിൽ നിന്ന് ആവിഷ്കരിക്കുകയായിരുന്നു. മൗലികതയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണ് അദ്ദേഹം എഴുതിയത്.ബാലചന്ദ്രൻ്റെ ഒന്നാം ചരമ വാർഷികത്തിലും ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് ഈ നില തുടർന്നു. ഒരു കുറിപ്പ് പോലും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചില്ല. ജേർണലിസം മരിച്ചു എന്നാണ് ഇത് കാണിക്കുന്നത്.ഇതിനെയും എനിക്ക് വിമർശിക്കേണ്ടി വന്നു. ഇന്നത്തെ പരമ്പരാഗത സാഹിത്യപ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾക്ക് വായനക്കാരെ വേണ്ട. അവർക്ക് പരസ്യവും വേണ്ട. മാനേജ്മെൻറ് ഒരു വലിയ തുക നടത്തിപ്പിനായി നീക്കിവെക്കുന്നു ,ലാഭനഷ്ടം നോക്കാതെ. അതുകൊണ്ട് ശമ്പളത്തിനും മറ്റു ചെലവുകൾക്കും ബുദ്ധിമുട്ടില്ല. വാരിക വിറ്റ് അതിൽ നിന്നുള്ള വരുമാനം കൊണ്ട് ചെലവ് നടത്തേണ്ടതില്ല. ഈ സാഹചര്യം വാരികയുടെ ഗുണമേന്മ നശിപ്പിക്കുമെന്ന കാര്യത്തിൽ തർക്കമില്ലല്ലോ. വായനക്കാർക്ക് ഒരു വിലയുമില്ല. വായിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ള വിഭവങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ട സമ്മർദ്ദം പത്രാധിപർക്ക് ഇല്ലാതാകുന്നു .ആരും വായിച്ചില്ലെങ്കിലും ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല. ശമ്പളം കിട്ടും ,മറ്റു ചെലവുകൾ നടക്കും.വൈക്കം ചന്ദ്രശേഖരൻ നായർ 'ചിത്രകാർത്തിക' എന്ന പ്രസിദ്ധീകരണത്തിൻ്റെ എഡിറ്ററായിരിക്കുമ്പോൾ ഓരോ ലക്കവും വിറ്റ് കിട്ടുന്ന തുക പ്രധാനമായിരുന്നു .അതിൽ നിന്ന് വേണം ചെലവ് നടത്താൻ. അതുകൊണ്ട് മാറ്റർ തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ പത്രാധിപർക്ക് വായനക്കാരെ ഓർക്കണം. മനസ്സിൽ അവരെ കാണേണ്ടിവരും. വായനക്കാരൻ നിരസിച്ചാൽ പ്രസിദ്ധീകരണം ഇല്ലാതാകും. ഇതായിരുന്നു അന്നത്തെ പത്രാധിപരുടെ ടെൻഷൻ.ഇപ്പോൾ  ഗുണനിലവാരം ഒരു പ്രശ്നമായി പരമ്പരാഗത സാഹിത്യ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ കാണാത്തതിനു കാരണം ഇതാണ്. സാഹിത്യമൂല്യനിർണയത്തിൽ നീതിബോധം കൈവിടാതിരിക്കാനാണ്   ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുള്ളത്. എൻ്റെ കോളങ്ങൾ അതിന് തെളിവാണ്.  അതോടൊപ്പം സത്യസന്ധത എന്ന ഗുണവും പാലിക്കും .ചീത്ത രചന നല്ലതാണെന്ന് ഒരിക്കലും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. സത്യസന്ധത പ്രധാനമാണ്. വായനക്കാരനെ വഞ്ചിക്കരുത്. ഇത്രയും സുദീർഘമായ കാലം സാഹിത്യവും സാഹിത്യതത്വചിന്തയും ചർച്ച ചെയ്ത 'അക്ഷരജാലക'ത്തിന്റെ മനസ് വിശാലവും സത്യാന്വേഷണപരവുമാണ്. എന്നാൽ ഇത് കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കുന്ന എസ്റ്റാബ്ളിഷ്മെൻ്റ് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന അംഗവിക്ഷേപമാണ് പ്രകടമാക്കുന്നത്.  പ്രസ് അക്കാദമിയും കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമിയും സർക്കാരും മൗനത്തിലാണ്. അവർ ഇത് കണ്ടില്ലെന്ന് ഭാവിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ അഞ്ചുവർഷത്തെ കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി ഭരണം  ജനാധിപത്യവിരുദ്ധമായിരുന്നു .ഇക്കാര്യം കോളത്തിൽ എഴുതിയതാണ്. ഒരാൾക്ക് തന്നെ രണ്ട് തവണ അവാർഡ് കൊടുത്തു. ചുരുങ്ങിയത് രണ്ടുപേർക്കെങ്കിലും ഒന്നിൽ കൂടുതൽ തവണ അവാർഡ് കൊടുത്തതായി കാണാം. ഒരു ജനറൽ ആശുപത്രിയിലെ ഡോക്ടർ രോഗികളെ നോക്കുന്നത് ഏത് പാർട്ടിക്കാരനാണെന്ന് പരിഗണിച്ചല്ല. വില്ലേജ് ഓഫീസർ ആളുകൾക്ക് സേവനം ചെയ്യുന്നതും പാർട്ടി നോക്കിയല്ല .അതുപോലെ മാത്രമേ സാഹിത്യ അക്കാദമിയും പ്രവർത്തിക്കാവൂ.കാരണം അത് സർക്കാർ സ്ഥാപനമാണ്. അല്ലെങ്കിൽ അത് ജനാധിപത്യവിരുദ്ധമാണ്. അവാർഡ് വേണ്ടെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുള്ളയാൾക്ക് നിർബന്ധിച്ചു കൊടുക്കാൻ വേണ്ടി പ്രഖ്യാപനം നടത്തി. ഈ പ്രവർത്തനങ്ങൾ കാണിക്കുന്നത് ആ ഭാരവാഹികളിൽ ജനാധിപത്യത്തിൻ്റെ ഒരു കണിക പോലുമില്ലായിരുന്നു എന്നാണ്. 

കോളമെഴുത്തിനെപ്പറ്റി കേരളത്തിൽ ഒരു സെഷൻ സംഘടിപ്പിക്കില്ല. ഇവിടെ അത് നടത്താൻ മുന്നോട്ടു വന്ന എഴുത്തുകാരനും പരിഭാഷകനും ക്യൂറേറ്ററുമായ സുധാകരൻ രാമന്തളിയെ അഭിനന്ദിക്കുകയാണ്.  രാമന്തളിയോടുള്ള നന്ദി അറിയിക്കുകയാണ്. ഒരു സാഹിത്യ ഫെസ്റ്റിവലിൽ ആദ്യമായാണ് കോളമെഴുത്ത് ചർച്ചയ്ക്ക് വരുന്നത്. ഉമേഷ് രാമൻ മോഡറേറ്ററായിരുന്നു.സെഷനിൽ ജേക്കബ് എബ്രഹാം ,ഇന്ദിരാബാലൻ എന്നിവർ സംസാരിച്ചു .

 

 

വാൻഗോഗിൻ്റെ ദൈവവും മാറുന്ന കലയും /എം.കെ.ഹരികുമാർ

എം.കെ.ഹരികുമാർ

 

 ഇപ്പോൾ അന്തിമമായ കലോല്പന്നമില്ല. നിർമ്മാണത്തിൻ്റെ ഏത് ഘട്ടത്തിലുള്ളതും പ്രദർശിപ്പിക്കാം; വിൽക്കാം. ഒരു പ്രസിദ്ധനായ ശില്പി നിർമ്മിച്ചു പൂർത്തിയാകാത്ത ശില്പം പ്രദർശിപ്പിക്കാനാവും ;ഗാലറികൾ റെഡിയാണ് ,വാങ്ങാനാളുണ്ടാവും. പൂർത്തിയാക്കാത്ത ശില്പം എന്ന ലേബലിൽ പോലും വില്പനമൂല്യമുണ്ട്. ശില്പത്തിൻ്റെ മൂല്യമല്ല വില്ക്കുന്നത്; നിർമ്മാണത്തിൻ്റെ മൂല്യമാണ്. കാരണം ,കലയുടെ പ്രതിനിധാനം, അർത്ഥം തുടങ്ങിയവ ഇപ്പോഴില്ല .അർത്ഥാനന്തര(Postidea) കാലമാണിത്. അർത്ഥാനന്തരകാലവും സത്യാനന്തര (PostTruth) കാലവും വ്യത്യസ്തമാണെന്നും ഓർമ്മിപ്പിക്കട്ടെ. സത്യാനന്തരകാലം എന്നു പറയുന്നത് വസ്തുതകളേക്കാൾ ആളുകൾ വൈകാരികവും വ്യക്തിപരവുമായ താല്പര്യങ്ങളുടെ പേരിൽ ഒരു യാഥാർത്ഥ്യത്തെ നിർവ്വചിക്കുന്നതിനെയാണ്. അർത്ഥാനന്തരകാലം ആശയങ്ങളുടെ അനന്തരകാലമാണ്; ആശയങ്ങളോടു പ്രതിബദ്ധതയോ താത്പര്യമോ ഇല്ലാതാവുകയാണ്. ഇതാണ് ഉത്തര- ഉത്തരാധുനികതയുടെ ഭീഷണസ്വഭാവം. ഒന്നിനും അർത്ഥം വേണമെന്നില്ല; പ്രദർശനസാധ്യത മതി. 

 ഒരു പ്രശസ്തഗായകനെ പാട്ടുപഠിപ്പിക്കുന്ന വീഡിയോ ഉണ്ടെങ്കിൽ യൂട്യൂബിലിടാം; കാണാൻ ധാരാളം പേരുണ്ടാവും. ദേവരാജൻ മാസ്റ്റർ പാട്ടുകൾ ചിട്ടപ്പെടുത്തുന്നതിൻ്റെ വീഡിയോ ലഭ്യമല്ല; അദ്ദേഹം ചിട്ടപ്പെടുത്തി, പൂർത്തിയാക്കി പുറത്തിറങ്ങിയ പാട്ടുകളേയുള്ളു .അതായത് ,പൂർത്തിയാക്കിയ ഉല്പന്നം (Finished Product) അല്ലെങ്കിൽ പൂർത്തിയാക്കിയ ആശയം എന്ന നിലയിലാണ് കല ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഇപ്പോൾ കല പൂർത്തിയാക്കേണ്ടതില്ല .ദേവരാജൻ മാസ്റ്റർ പി.സുശീലയെയോ യേശുദാസിനെയോ പാട്ടു പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വീഡിയോ എങ്കിലും ചിത്രീകരിക്കാൻ അന്നാർക്കും തോന്നാതിരുന്നത് കാലത്തിൻ്റെ പ്രത്യേകത കൊണ്ടാണ്. പാട്ടു പഠിപ്പിക്കുന്ന പ്രക്രിയയിലും ഉല്പന്നമുണ്ട് .ഇതു തിരിച്ചറിയുന്നത് ഈ ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഉത്തര- ഉത്തരാധുനികതയുടെ കാലത്താണ്. നൂറുകണക്കിന് പാട്ടുകൾ ദേവരാജൻ ചിട്ടപ്പെടുത്തി. ഒന്നിൻ്റെപോലും ദൃശ്യങ്ങളില്ല. ആ ദൃശ്യങ്ങൾ മുഴുവൻ സമാഹരിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ മൂന്നോ നാലോ വർഷം മുഴുവൻ കണ്ടാൽ പോലും തീരാത്തത്ര സംഗീതപാഠങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു. അത് കാണാനും വിൽക്കാനും കഴിയുമായിരുന്നു. എന്നാൽ അന്ന് അതാരും കാര്യമായി കണ്ടില്ല .കാരണം ,പൂർണമായ കലാശില്പത്തെയാണ് ആളുകൾ കാണാനിഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നത്. കെ.സി. എസ് .പണിക്കർ പകുതി പൂർത്തിയാക്കിയ ഒരു ചിത്രം ഗാലറിയിൽ വയ്ക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാനാവുമോ ? 

 

വാസ്തവത്തിൽ ,ഉത്തര- ഉത്തരാധുനികത (Post post modernism) യിൽ കലയ്ക്കോ അന്തിമ ഉൽപ്പന്നത്തിനോ അല്ല വില; അതിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷത്തിനുമാണ്. ഗ്രീൻ റൂമിൽ നടക്കുന്ന സംഭവങ്ങൾ ടെലിവിഷനിൽ ദൃശ്യയോഗ്യമാണ്. അതിന് പിന്തുണയുമായി പരസ്യദാതാക്കളുണ്ട്. പാചകമത്സര പരമ്പരയിൽ രണ്ട് സ്ത്രീകൾ തമ്മിൽ തെറിപറഞ്ഞ ദൃശ്യങ്ങൾ ഒരു ചാനലിൽ പവിത്രതയോടെ സംപ്രേഷണം ചെയ്തത് ഓർക്കുകയാണ്. കാഴ്ചയെ പുതുക്കുന്നു ഏതൊരു വസ്തുവിനെയും സ്വതന്ത്രമായാണ് കാണേണ്ടതെന്ന് സ്ഥാപിച്ചത് യൂറോപ്യൻ ഇംപ്രഷണിസ്റ്റുകളും പോസ്റ്റ് ഇംപ്രഷണിസ്റ്റുകളുമാണ്. വസ്തു തന്നിലേക്കു വരുന്നത് ഒരു പ്രത്യേക ഇടനാഴിയിലൂടെയാണെന്ന് ചിത്രകാരൻ തിരിച്ചറിയുന്ന നിമിഷം പ്രധാനമാണ്. സാമൂഹ്യജീവിതത്തിൻ്റെയോ രാഷ്ട്രീയ വീക്ഷണത്തിൻ്റെയോ പക്ഷം ചേരാതെ ലോകത്തെ എങ്ങനെ നിരീക്ഷിക്കാമെന്ന ചോദ്യമാണ് ഫ്രഞ്ച് ഇംപ്രഷണിസ്റ്റ് ചിത്രകാരനായ ക്ലോദ് മൊനെ (Claude Monet) ഉയർത്തിയത്. താൻ മാത്രം കാണുന്ന ഒരു കാഴ്ചയുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം വിളിച്ചുപറഞ്ഞത് Three Trees in Grey Weather,Regatta at Sainte - Adresse തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങളിലൂടെയാണ്. കാഴ്ചയെ ചിത്രകാരൻ പുതുക്കുകയാണ്. ഇതെല്ലാം പ്രകൃതിദൃശ്യങ്ങളാണ് .പ്രകൃതിയിലെ ദൃശ്യങ്ങളെ യഥാതഥമായി വരയ്ക്കുന്നവർ തൻ്റേതായതൊന്നും കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ മൊനെ ഓരോ ചിത്രത്തെയും താനുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുകയാണ്. യഥാതഥമല്ലാത്ത അത് താൻ കാണുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് നിലനിൽക്കുന്നതെന്ന് മറ്റാരെക്കാളും മൊനെയ്ക്ക് നന്നായറിയാം.നിറങ്ങൾകൊണ്ട് അത്ഭുതം സൃഷ്ടിക്കാൻ മൊനെയുടെ കാലഘട്ടത്തിലെ ചിത്രകാരന്മാർ തയ്യാറെടുത്തു. പ്രകാശത്തെ ഒരു വിനിമയോപാധിയായി പരിവർത്തനപ്പെടുത്തി. പ്രകാശം ഒരു വസ്തുവിനെ കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കുന്നതിലുപരി അത് സംവേദനക്ഷമതയുടെ ഇടങ്ങളായി മാറുകയാണ്.

 ഹെൻറി മാറ്റിസി(Henry Matisse) ൻ്റെയും റെന്വെ(Renoir)യുടെയും വാൻഗോഗി (Van Gogh)ൻ്റെയും രചനകളിൽ പ്രകാശം ഒരു പ്രമേയമാകുന്നതോടൊപ്പം ഒളിപ്പിക്കപ്പെട്ട കണ്ണികൾ കാഴ്ചക്കാരൻ്റെ മുന്നിൽ അനാവൃതമാകുകയാണ് .വാൻഗോഗ് പറഞ്ഞത് നിറങ്ങൾ താൻ കണ്ടുപിടിക്കുന്നു എന്നാണ് . സ്വാഭാവിക നിറങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിനു വേണ്ട. തൻ്റെ മനസ്സിലെ വികാരമാണ് നിറങ്ങളായി പരിഗണിക്കുന്നതെന്ന് വാൻഗോഗ് ചിന്തിക്കുന്നു. ഒരിടത്ത് അദ്ദേഹം 'ഒരു കുതിരയുടെ ജീവിതം' എന്നു പേരുള്ള മുദ്രണങ്ങളെക്കുറിച്ച് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് തൻ്റെ കലാവ്യാപാരത്തിൻ്റെ രഹസ്യങ്ങളിലേക്കുള്ള യാത്രയാണെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കും.വാൻഗോഗ് തൻ്റെ സഹോദരൻ തിയോയ്ക്ക് എഴുതിയ കത്തുകൾ ഇന്ന് ലോകസാഹിത്യത്തിലെ തന്നെ വിലപ്പെട്ട ഒരു രേഖയാണ്. വലിയ വായനക്കാരനായ വാൻഗോഗിൻ്റെ ചിന്തകൾ കലാരംഗത്ത് ശ്രദ്ധാലുവായ ഏതൊരാൾക്കും വിലപ്പെട്ട സാഹിത്യം തന്നെയാണ് .ഇന്നു ആ കത്തുകൾ തലനാരിഴകീറി എന്ന പോലെ ആരാധകർ പഠിക്കുകയാണ്. വാൻഗോഗിനെപ്പറ്റി അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കെല്ലാം ഈ കത്തുകൾ അമൂല്യനിധിയാണ്. 

 വാൻഗോഗിൻ്റെ ദൈവം ഈ സന്ദർഭത്തിൽ പ്രമുഖ പരിഭാഷകനായ എൻ. മൂസക്കുട്ടിയെ ആദരിക്കുകയാണ്. അദ്ദേഹം 'വാൻഗോഗിൻ്റെ കത്തുകൾ ' പരിഭാഷ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെ മലയാളത്തിനും വാൻഗോഗിനെ പ്രിയങ്കരനാക്കി .മൂസക്കുട്ടി 'വാൻഗോഗിൻ്റെ കത്തുകൾ 'എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയ പുസ്തകത്തിൽ 'കുതിരയുടെ മുദ്രണ'വും ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട് .മൂസക്കുട്ടിയുടെ മനോഹരമായ പരിഭാഷയുടെ ഭാഗം ഇവിടെ ഉദ്ധരിക്കുകയാണ്: "ദുഃഖസാന്ദ്രവും വളരെ മ്ളാനവുമായ ഒരു രംഗമായിരുന്നു അത്. മൃതിയുടെ തണലിൻ്റെ താഴ്വരയിലൂടെ ഒരുനാൾ നമുക്കും കടന്നുപോകേണ്ടിവരുമെന്നും മനുഷ്യജീവിതത്തിൻ്റെ അന്ത്യത്തിൽ കണ്ണീരും നരച്ചരോമങ്ങളും ഭാഗഭാക്കാകുമെന്നും അറിയുകയും അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഓരോ മനുഷ്യൻ്റെയും ശ്രദ്ധ ഇതു പിടിച്ചുപറ്റും. ഇതിനപ്പുറം കിടക്കുന്നത് മഹത്തായൊരു നിഗൂഢതയാണ്. ദൈവത്തിനു മാത്രമേ അതറിയൂ. എന്നാൽ മരിച്ചവർക്ക് ഉയിർത്തെഴുന്നേല്പുണ്ടെന്ന് ദൈവം തൻ്റെ വചനങ്ങളിലൂടെ സംശയരഹിതമായി വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട് .ഒരു പഴയ വിശ്വസ്ത സേവകനായ പാവം കുതിര ക്ഷമയോടെയും ശാന്തതയോടെയും എന്നാൽ ധീരമായും കൂസാതെയും അവിടെ നിൽക്കുന്നുണ്ട്. പഴയ കാവൽക്കാരൻ പറഞ്ഞപോലെ, ' കാവൽക്കാരൻ മരണം കൈവരിക്കുന്നു. പക്ഷേ, ഒരിക്കലും കീഴടങ്ങുന്നില്ല' .അത് അതിൻ്റെ അന്ത്യനിമിഷം കാത്തുകഴിയുന്നു . ഇന്ന് രാത്രി ഈ വണ്ടിക്കുതിരകളെ കണ്ടപ്പോൾ ആ കൊത്തുപണികളെ ക്കുറിച്ച് ഞാൻ അറിയാതെ ഓർത്തുപോയി. ഇനി കുതിരവണ്ടികളെക്കുറിച്ച് പറയുകയാണെങ്കിൽ, മലിനവും വൃത്തികെട്ടതുമായ വസ്ത്രം ധരിച്ച അവർ അഗാധമായ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ മുങ്ങിത്താഴ്ന്നിരിക്കുന്നതായി തോന്നും .ഡി ഗ്രൗക്സ് 'പാവപ്പെട്ടവരുടെ ബഞ്ച് ' എന്ന കൃതിയിൽ ചിത്രീകരിച്ച ദരിദ്രക്കൂട്ടങ്ങളേക്കാൾ ദരിദ്രമാണ് ഇവർ .അതെപ്പോഴും എന്നിൽ ആഘാതമേല്പിക്കുന്നു. വളരെ വിചിത്രമാണത് .അവർണ്ണനീയവും നിർവാച്യവുമായ ഏകാന്തതയുടെയും ദാരിദ്ര്യത്തിൻ്റെയും ദുരന്തത്തിൻ്റെയും രൂപം നാം കാണുമ്പോൾ, എല്ലാ വസ്തുക്കളുടെയും അന്ത്യമോ അവയുടെ അറ്റമോ നാം കാണുമ്പോൾ, ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത നമ്മുടെ മനസ്സിൽ ഉയർന്നുവരുന്നു . ചുരുങ്ങിയ പക്ഷം എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇതാണ് അവസ്ഥ ". വാൻഗോഗിൻ്റെ ഈ പ്രസ്താവന ചിത്രരചനയെ അദ്ദേഹം വ്യത്യസ്തവും മൗലികവും ഏകാന്തവുമായി കണ്ടതിൻ്റെ തെളിവാണ്  .

 

.വാൻഗോഗ് ഒരു ഭ്രാന്തനോ ഉത്തരവാദിത്തമില്ലാത്തവനോ നാടോടിയോ ആയിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹം ധാരാളം വായിച്ചിരുന്നു .സ്വന്തമായി ചിന്തിക്കാൻ ധൈര്യം കാണിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് ആ കാലഘട്ടത്തിലെ പല പ്രമുഖ ചിത്രകാരന്മാരുമായി അകന്നു കഴിഞ്ഞത് .ഗാലറികളിൽ, വാൻഗോഗ് വാദപ്രതിവാദത്തിൽ ഏർപ്പെടുമായിരുന്നു. ഒരു ചിത്രശാലയിൽ ജോലി നഷ്ടപ്പെടുവാൻ ഇടയാക്കിയത് ഇത്തരം തർക്കങ്ങളായിരുന്നു. വാൻഗോഗിൻ്റെ ജീവിതകാലത്ത് കേവലം ഒരു ചിത്രമാണ് വിറ്റതെന്ന് പറയാറുണ്ട്. അത് ശരിയുമാണ് .എന്നാൽ പല പ്രദർശനങ്ങളിൽ നിന്നും അദ്ദേഹം ഒഴിഞ്ഞുനിന്നിട്ടുണ്ട്. തൻ്റെ വീക്ഷണഗതികളുമായി യോജിക്കാത്തവരുടെ ചിത്രങ്ങൾ പ്രദർശിപ്പിക്കുന്ന ഇടങ്ങളിൽ എന്തിനു സ്വന്തം ചിത്രങ്ങൾ വയ്ക്കണമെന്ന ചിന്ത അദ്ദേഹത്തെ പിടികൂടിയിരുന്നു. 'സ്വതന്ത്ര കലാകാരന്മാരുടെ ' പ്രദർശനത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ വിളിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്, താൻ അവിടെ ഇല്ല എന്നു വിചാരിച്ചു കൊള്ളാനാണ്. താൻ മരിച്ച ചിത്രകാരനാണെന്നും തനിക്ക് ഉയർത്തെഴുന്നേൽക്കാതിരിക്കാനാവില്ല എന്നുമാണ് വാൻഗോഗിൻ്റെ ദൈവചിന്ത അദ്ദേഹത്തെ പഠിപ്പിച്ചത്. ഒരിക്കൽ അദ്ദേഹം എഴുതി: 'വലിയ ചിത്രകാരന്മാരുടെ പ്രസക്തി അന്വേഷിച്ചാൽ നമ്മൾ അവരുടെ ചിത്രങ്ങളിൽ തന്നെ എത്തിച്ചേരും; അത് ദൈവത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്'. ഇത് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കലയുടെ കാര്യത്തിൽ സത്യമായി ഭവിച്ചു. വാൻഗോഗിൻ്റെ മരണശേഷം ജനങ്ങൾ കുറ്റബോധവുമായി നടക്കുകയാണ്. ദിവസേന ആരാധകൻ കൂടുകയാണ്. ലോകം വാൻഗോഗിന് മുമ്പിൽ കുറ്റസമ്മതം നടത്തുകയാണിപ്പോൾ. 

 

ഓരോ പ്രദർശനവും വാൻഗോഗിനെ ഓർമ്മിക്കുന്നു. ഓരോ ചിത്രകാരനെയും വാൻഗോഗ് സ്മൃതികളിൽ അലയാൻ വിടുന്നു. വാൻഗോഗ് സത്യമായിരുന്നു എന്നു വൈകിയാണ് ലോകം മനസ്സിലാക്കിയത്. ഇപ്പോൾ കലയിലും സാഹിത്യത്തിലും വാൻഗോഗ് ഒരു സ്വപ്നമാവുകയാണ്. അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതപ്പെട്ട ലേഖനങ്ങൾ പതിനായിരക്കണക്കിന് വരും. കഥകൾ, കവിതകൾ, നോവലുകൾ വേറെയും .ഇന്നത്തെ ഉത്തര-ഉത്തരാധുനികതയുടെ കാലത്ത് പഴയ ക്ലാസിക് ചിത്രങ്ങളുടെ പ്രിൻ്റുകൾ എടുക്കുവാനും രൂപമാറ്റം വരുത്താനും ഭാഗികമായി ഉപയോഗിക്കാനും അവസരമുണ്ട്. Edge of a Wheatfield with poppies, The Night Cafe, Road with Cypress and Star തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങൾ എത്ര തവണ കണ്ടാലും പിന്നെയും എന്തോ കാണാൻ ബാക്കിയുള്ളതുപോലെ തോന്നും .ഇതൊന്നും ഒറ്റത്തവണ കണ്ട് തീർപ്പാക്കാനുള്ളതല്ല .കലാസങ്കേതങ്ങളുടെയും തത്ത്വശാസ്ത്രങ്ങളുടെയും ആത്മീയമായ അന്വേഷണങ്ങളുടെയും അനേകം പ്രശ്നങ്ങൾ ഇതിൽ അന്തർഭവിച്ചിരിക്കുന്നു . സൗന്ദര്യം തീയാണ് ,പ്രഹേളികയാണ് നിശ്ചലമെന്നു തോന്നുമ്പോൾ തന്നെ അത് നമ്മെ ചലിപ്പിക്കുകയാണ്. ആ ചിത്രങ്ങൾ സ്വയം സംസാരിക്കുന്നത് നമുക്ക് കേൾക്കാം. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ അത് ഇടപെടുകയാണ്.

 

 നമ്മുടെ രാജ്യം എന്ന സങ്കൽപ്പത്തെ ദൈവരാജ്യംപോലെ മഹത്തായ ഒന്നാക്കി മാറ്റിക്കൊണ്ട് വാൻഗോഗ് പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഫ്രഞ്ച് നോവലിസ്റ്റ് എമിലി സുവേസ്ത (Emily Souvestre,1806-1854)യുടെ An Attic Philosopher എന്ന കൃതിയെപ്പറ്റി സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നു: "പാവപ്പെട്ട ഒരു കൂലിപ്പണിക്കാരൻ തൻ്റെ രാജ്യത്തെക്കുറിച്ച് ഇപ്രകാരം ചിന്തിക്കുന്നു :നിങ്ങളുടെ രാജ്യം യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണെന്ന് നിങ്ങൾ ഒരു പക്ഷേ ഒരിക്കലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല' .എൻ്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു :'നിങ്ങളെ വലയം ചെയ്തിരിക്കുന്നതെല്ലാം നിങ്ങളുടെ രാജ്യമാണ്. നിങ്ങളെ വളർത്തിക്കൊണ്ടുവന്നതും പരിപോഷിപ്പിച്ചതും നിങ്ങൾ സ്നേഹിച്ചതുമെല്ലാം നിങ്ങളുടെ രാജ്യമാണ്. നിങ്ങൾ കാണുന്ന ആ വയലുകൾ ,ആ വീടുകൾ, ആ വൃക്ഷങ്ങൾ കടന്നുപോകുമ്പോൾ ചിരിയുതിർക്കുന്ന ആ കൊച്ചു പെൺകുട്ടികൾ - അതാണ് നിങ്ങളുടെ രാജ്യം ! നിങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന നിയമങ്ങൾ ,അദ്ധ്വാനത്തിന് പ്രതിഫലമായി ലഭിക്കുന്ന അപ്പം . നിങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്ന വാക്കുകൾ, ജനങ്ങളിൽനിന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന സന്തോഷവും സന്താപവും ,നിങ്ങൾ താമസിക്കുന്നയിടങ്ങളിലെ സാധനങ്ങൾ - അതാണ് നിങ്ങളുടെ രാജ്യം ! നിങ്ങൾ അമ്മയെ കാണാനുപയോഗിക്കുന്ന കൊച്ചുമുറി, അമ്മ നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ ഓർമ്മകൾ, അമ്മ അന്ത്യവിശ്രമംകൊള്ളുന്ന മണ്ണ് - അതാണ് നിങ്ങളുടെ രാജ്യം. എല്ലായിടത്തും നിങ്ങളെ കാണുകയും ശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു . അവകാശങ്ങളും കടമകളും, സ്നേഹവും ആവശ്യങ്ങളും, ഓർമ്മകളും കഷ്ടപ്പാടുകളും സ്വയം കണക്കാക്കി നോക്കൂ .അതെല്ലാം ഒരു പേരിനു കീഴിൽ ശേഖരിച്ചുവയ്ക്കൂ .ആ പേരായിരിക്കും നിങ്ങളുടെ രാജ്യം. യഥാർഥത്തിൽ നല്ലതും സുന്ദരവുമായ എല്ലാ വസ്തുക്കളും, മനുഷ്യരിലെയും അവരുടെ കൃതികളിലെയും, ആന്തരികവും ധാർമ്മികവും ആത്മീയവും ഉദാത്തവുമായ സൗന്ദര്യം ദൈവത്തിൽനിന്നാണ് വരുന്നതെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. അതുപോലെതന്നെ മനുഷ്യരിലെയും അവരുടെ കൃതികളിലെയും ചീത്തയും തെറ്റായതുമായ കാര്യങ്ങളെല്ലാം ദൈവത്തിൻ്റേതല്ല .ദൈവം അതംഗീകരിക്കുന്നില്ല " . ഈ വ്യത്യാസം കലയിൽ പ്രധാനമാണെന്ന് വാൻഗോഗ് പറയുന്നത് നാം കാണുന്ന ലോകത്തെ നമുക്കായി എങ്ങനെ വേർതിരിച്ചെടുക്കാമെന്ന ആലോചനയിലേക്കാണ് നയിക്കേണ്ടത് .

നമ്മുടെ അറിയത്തക്കതല്ലാത്ത സൗന്ദര്യാത്മക, ഉദാത്ത ലോകത്തെ തേടുക എന്ന വിധിയാണത്. സൗന്ദര്യം തീയാണ് ,പ്രഹേളികയാണ് ,യാതനയാണ്. അതിനായാണ് കലാകാരൻ സഹിക്കുന്നത്. തന്നേക്കാൾ ബൃഹത്തായ സൗന്ദര്യലോകത്തെ പൂർണമായും ഉൾക്കൊള്ളാനോ ഏറ്റെടുക്കാനോ സാധിക്കാത്തതുകൊണ്ട് കലാകാരൻ പരീക്ഷീണിതനാവുന്നു. ജീവിതത്തേക്കാൾ മഹത്തായ സൗന്ദര്യമാണത്. അതിൻ്റെ ഒരംശമെങ്കിലും നേടാനാണ് അയാൾ പാടുപെടുന്നത്. പൂർണത എന്ന ആശയം കാലഹരണപ്പെട്ടു എന്നാൽ ഉത്തര- ഉത്തരാധുനികതയിൽ പൂർണത എന്ന ആശയം തന്നെ ഇല്ലാതായിരിക്കുകയാണ് .കാരണം, ഗ്രീൻ റൂമിൽ നടക്കുന്നതും ,കലയായോ , കലാപരമായ ദൃശ്യസാധ്യതയുള്ള വസ്തുവായോ വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു . 

 ഒരു സൃഷ്ടിയുടെ പൂർണ്ണതയെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾ അവസാനിക്കുകയാണ്. പകരം ദൃശ്യ സാധ്യതകളിലേക്ക് മാത്രമാണ് നോക്കുന്നത്. ഇത് കലയിൽ റെന്വേ, പിക്കാസോ, ജോർജ്ജ് ബ്രാഖ് ,പോൾ സെസാൻ തുടങ്ങിയവർ പരമപ്രധാനമായി ദർശിച്ച സൗന്ദര്യത്തെ തന്നെ അട്ടിമറിച്ചിരിക്കുന്നു. റെന്വേ പറഞ്ഞു, താൻ ഒരു വസ്തുവിനെ മറ്റാരും കാണാത്ത വിധമാണ് നോക്കുന്നതെന്ന് .പുതിയ കാഴ്ച അവിടെ ലക്ഷ്യമാണ്. ഇന്ന് അങ്ങനെയുള്ള പൂർണ്ണതയില്ല. കല അനശ്വരമാകണമെന്നുപോലും നിർബന്ധമില്ലാത്ത വിധം വ്യവസായകലയും സ്പോൺസേഡ് കലയും പരസ്യകലയും സൈബർ കലയും തെരുവുകലയും കൂടിക്കുഴഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഒരു തെരുവുപോലും ഒറിജിനലല്ല എന്ന പേരിൽ വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് ഞാനൊരു ലേഖനം എഴുതിയത്. 

 തെരുവുകളെ പലതരം വാണിജ്യകലകൾ കീഴടക്കിയിരിക്കുകയാണിന്ന്. അവിടെ യഥാതഥമെന്ന് പറയാവുന്നതായി യാതൊന്നുമില്ല. അത് മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ദൃശ്യവിതാനങ്ങളാണ്. അവിടെ കോർപറേറ്റുകൾക്കുവേണ്ടി പണിയെടുക്കുന്ന പേരില്ലാത്ത കലാകാരന്മാരുടെ വിവിധതരം ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ നിരത്തിയിട്ടുണ്ടാകും. അതെല്ലാം സാങ്കേതികമായി, ഉപഭോഗപരമായി നിലനിൽക്കുന്നതാണ് .എന്നാൽ ആ നിലനിൽപ്പ് നൈമിഷികമാണ്. പുതിയ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ വരുന്നതിന് അനുസരിച്ച് തെരുവിൻ്റെ മുഖച്ഛായ മാറുകയാണ്. അതിനൊരിക്കലും ആധികാരികതയില്ല ; അത് ഒറിജിനൽ അല്ല. ഈ അനുഭവം ഇന്നത്തെ നാഗരികജീവിതത്തിൻ്റെ ആകെത്തുകയാണ്. നിലനിൽക്കുന്നതോ ,വീണ്ടും കണ്ടെത്തേണ്ടതോ ,ഉദാത്തമെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്നതോ ആയ യാതൊന്നും തിരയേണ്ടതില്ല എന്ന നിലയിലേക്ക് കലയുടെ ഉപയോഗവാദം ചുരുങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്. വാൻഗോഗിൻ്റെ 'പൊട്ടറ്റോ ഈറ്റേഴ്സി'നെ കാണുന്നതുപോലെ, ഇന്നത്തെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു ദൃശ്യശ്രാവ്യ കലാരൂപത്തെയും സമീപിക്കേണ്ടതില്ല. പ്രിയപ്പെട്ടതെല്ലാം പഴയതാകുകയാണ് ഒറ്റത്തവണ മാത്രം ഉപയോഗമുള്ള കലാവസ്തുക്കളാണ് ഇന്ന് ചാനലുകളിലും യുട്യൂബു വീഡിയോകളിലും വരുന്നത്. രണ്ടാമത് കാണേണ്ടതില്ല എന്ന ആശയം മിക്ക കലാവസ്തുക്കളുടെയും ടാഗ് ലൈനായി കഴിഞ്ഞു. ഒറ്റത്തവണ മാത്രം ആയുസ്സുള്ള ഉല്‌പന്നങ്ങൾ പെരുകുകയാണ്. അങ്ങനെ ക്ളാസിക്കുകൾ ഇല്ലാതാവുകയാണ്. വേഗതയുടെ ഇരയാണ് കലകൾ. എല്ലാം വേഗം പഴയതാകുന്നു. വേഗം എന്ന ചിന്തയ്ക്ക് മാത്രമാണ് പുതുമ . പുതിയത് എന്ന ചിന്ത ഒരു ലഹരിയാണ് .പ്രിയപ്പെട്ടതെല്ലാം പഴയതാകുകയാണ് ,അതിവേഗം. പ്രിയമുള്ളതിൽനിന്ന് പെട്ടെന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെടാനുള്ള വാശി എങ്ങും പ്രകടമാണ്. തീവ്രമായ ഉൽക്കണ്ഠകളും ആകുലതകളും ഭയങ്ങളും തിരിച്ചുവന്നിരിക്കുകയാണ് .ഈ കാലം എങ്ങനെ ഒരു വിശ്വസനീയമായ സംവാദം നടത്തുമെന്നത് ഒരു സമസ്യയാകുകയാണ്. റെന്വേയുടെ ചിത്രം നാം കാണുന്നതിലാണ് പൂർണത .റെന്വേ പൂർണമായി വരയ്ക്കുന്നത് തൻ്റെ മനസിലാണ്. അത് വൈകാരികമായ പൂരണം കൂടിയാണ്. അവിടെ മനസ്സ് ഒരു ഘടകമായി ഇടപെടേണ്ടതുണ്ട്. ഇന്നത്തെ സാങ്കേതിക, നാഗരിക കലാഖ്യാനങ്ങളിൽ വ്യക്തിയില്ല;അവൻ്റെ ചേഷ്ടകളേയുള്ളൂ. മാറ്റിസിൻ്റെ ചിത്രങ്ങളിൽ വിഷാദാത്മകത്വം അരിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ട്. 

 

എന്നാൽ ഇന്ന് സ്വയം നിറയുന്ന ,തന്നിൽ തന്നെ അന്വേഷണത്തിന് പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന കലയില്ലാതാവുന്നു. മാറ്റിസിൻ്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിക്കാം :" ഒരു മരത്തെയോ ആകാശത്തെയോ ചിന്തയെയോ പഠിക്കുന്നതുപോലെ തന്നെ കലാകാരൻ തന്നെത്തന്നെയും മനസ്സിലാക്കണം. കാരണം, നമ്മളും ഈ മഹാപ്രപഞ്ചവുമായി കണ്ണിചേർക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു".ഇതുപോലുള്ള സമഗ്രവും സംയുക്തവുമായ വൈകാരികമണ്ഡലം ഇപ്പോൾ ,ഈ സാങ്കേതികയുഗത്തിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് ഓർക്കണം. സൈബർ സാങ്കേതികതയിലൂടെ ചിത്രങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്താൻ വളരെ എളുപ്പം കഴിയുമെന്നിരിക്കെ, വിസ്മൃതമാവുന്നത് സൃഷ്ടിയും അതിൻ്റെ പിന്നാലെ ജൈവപ്രേരണകളുമാണ്. ഒരാൾ എന്തിനാണ് സ്വയം മനസ്സിലാക്കുന്നത്? അത് ഏതു തരത്തിലാണ് കലയെ സാന്ദ്രമാക്കുന്നത്? വിസ്മയകരമാക്കുന്നത്? സൈബർ, ഗ്രാഫിക്സ് കലകളിൽ ഒരു വ്യക്തിയുടെ ആന്തരികത ആവശ്യമില്ലല്ലോ. ഒരു കലാകാരനെന്ന നിലയിൽ ഒരാൾ കൊണ്ടുനടക്കുന്ന സവിശേഷമായ ജീവചരിത്രം ഗ്രാഫിക്സിൽ ,സാങ്കേതിക ഉപകരണങ്ങളിലെ കാലാഖ്യാനങ്ങളിൽ ആവശ്യമില്ല. ഒരു ടെലിവിഷൻ റിമോട്ട്, മൊബൈൽ ഫോൺ, ചായക്കപ്പ്, പരവതാനി, മെഡിക്കൽ ഉപകരണങ്ങൾ എന്നിവയിൽ കലാപരത കൂടിച്ചേരുമ്പോഴാണ് അത് ആകർഷകമാകുന്നത് .എന്നാൽ ഈ കല ഒരു കർത്താവില്ലാതെയാണ് നിലനിൽക്കുന്നത് .കാരണം അതാരുടെയും ആത്മാവിഷ്കാരമല്ല. ആത്മാവിഷ്കാരത്തിൻ്റെ ഇടങ്ങൾ കുറഞ്ഞുവരുന്നു എന്നതാണ് പുതിയ ഭീഷണി. 

 

a

 

kalapoorna onapathipp, 2026 

m k harikumar art essay , kochi, film, songs, reading, writing, keralam, vision, god, country, 

പദായനങ്ങൾ -2-/എം.കെ.ഹരികുമാർ /മന:ശാസ്ത്രപരമായ പുനരധിവാസം

 

 

മനുഷ്യർക്ക് ഉയർന്ന ആദർശമുണ്ട്.നാം സ്നേഹത്തെയും സഹകരണത്തെയും വിലപ്പെട്ട അറിവുകളായി അടുത്തറിയുന്നവരാണ്. നാം എത്ര ദു:ഖകരമായ സാഹചര്യത്തിലാണെങ്കിലും മറ്റൊരാൾക്ക് ഒരു നല്ല കാര്യം സംഭവിച്ചാൽ അയാളെ അഭിനന്ദിക്കണം എന്ന് പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. നാം തകർന്നിരിക്കുകയാണെങ്കിലും  പ്രിയപ്പെട്ടവരെ ഒഴിവാക്കുകയോ  നിന്ദിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് പാപമാണെന്ന് ധരിച്ചിട്ടുണ്ട് .നാം നല്ലതിന് വേണ്ടി പ്രയത്നിക്കുന്നു, പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. എന്തെന്നാൽ നമ്മളിൽ നന്മയുണ്ട് .എന്നാൽ മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിൽ അക്രമവും അസൂയയും തിന്മയും മത്സരവും വെറുപ്പും കലർന്നിട്ടുണ്ട്. നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഈ സ്വഭാവത്തെ വിലയിരുത്തിയത് നാം മൃഗപൈതൃകമുള്ളവരാണെന്നും മൃഗവാസന നമ്മളിൽ ഇപ്പോഴും മായാതെ നിൽക്കുന്നു എന്നുമാണ്. 

നമ്മുടെ ജീനുകൾ മൃഗീയമായ വാസനകളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നുണ്ടത്രേ. അതുകൊണ്ട് മൃഗസമാനമായ പെരുമാറ്റങ്ങളിൽ നിന്ന് നമുക്ക് മോചനമില്ല. തെറ്റ് ചെയ്യുന്നത് ജീനുകളുടെ ആജ്ഞയിൽ സംഭവിക്കുന്നതാകയിൽ ,നാം  നിസ്സഹായരാണ്. എന്നാൽ ആസ്ട്രേലിയൻ ബയോളജിസ്റ്റ് ജെറിമി ഗ്രിഫിത്ത് എഴുതിയ " ഫ്രീഡം :ദ് എൻ ഡ് ഓഫ് ദ് ഹ്യൂമൻ കണ്ടീഷൻ " എന്ന കൃതിയിൽ അദ്ദേഹം മറ്റൊരു വാദം മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ്റെ പെരുമാറ്റത്തിന് ജീനുകളെ കുറ്റപ്പെടുത്തേണ്ടതില്ല. അത് അവൻ ബോധപൂർവ്വം ചെയ്യുന്നതാണ്. ഒരു പെൺകുട്ടിയെ പ്രേമിക്കുന്നത് ബോധപൂർവ്വമായാണ്. അവളെ തനിക്ക് വേണം എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നത് ജീനുകൾ പറഞ്ഞിട്ടല്ല; കൃത്യമായി ചിന്തിച്ചുറപ്പിച്ചിട്ട് തന്നെയാണ്. മന:ശാസ്ത്രപരമായാണ് മനുഷ്യൻ നീങ്ങുന്നത് .അവനെ ആകർഷിക്കുന്ന ചിലതുണ്ട്. ഇണയെ, സുഹൃത്തിനെ ആകർഷിക്കാൻ പലതും ചെയ്യും. അവന് ബുദ്ധിയുള്ളതുകൊണ്ടാണ് ഇത് സംഭവിക്കുന്നത്. അവൻ ആസൂത്രണം ചെയ്യുന്നു. അവന് ലക്ഷ്യമുണ്ട്. ലക്ഷ്യത്തിലെത്താൻ കുറുക്കുവഴികളുണ്ടെന്നറിയാം. അവൻ ചിലപ്പോൾ ശകാരിക്കുകയും ചതിക്കുകയും ചെയ്യും. തീവ്രമായി സ്നേഹിച്ചു പിന്നാലെ നടന്ന ശേഷം  പെൺകുട്ടി പ്രേമത്തിലാവുന്നതോടെ  അവൻ ആശ്വസിക്കുന്നു. എന്നാൽ അവൾ പ്രേമത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറുമ്പോൾ അവന് താങ്ങാനാകുന്നില്ല, എന്നു മാത്രമല്ല അവൻ പ്രകോപിതനാവുകയും അവളെ ആക്രമിക്കുകയും ചിലപ്പോൾ കൊല്ലുകയും ചെയ്യുന്നു.രണ്ടു കാര്യത്തിൽ, അവന് നിശ്ചയദാർഢ്യമുണ്ടായിരുന്നു: പ്രേമിക്കാനും പിന്നീട് പ്രേമം നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ ആക്രമിച്ച് വധിക്കാനും. ജീനകളുടെ നിർദ്ദേശമനുസരിച്ച് ഈ രണ്ട് കാര്യങ്ങളും ചെയ്യാനൊക്കില്ല. ജീനുകൾ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ജന്മവാസനകൾ ഒരു പ്രത്യേക ചട്ടക്കൂടിലാണുള്ളത്. അത് നൈസർഗികമായ ഒരാവേശമാണ്. അത് ആസൂത്രണത്തിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്നതല്ല.

ജെറിമി ഗ്രിഫിത്ത് നൂറ്റാണ്ടുകളായുള്ള മനുഷ്യാവസ്ഥയെ പുതിയ രീതിയിൽ വ്യാഖ്യാനിക്കുകയാണ്. മനുഷ്യാവസ്ഥയിൽ ഒരു സംഘട്ടനമുണ്ട്. അത് നൂറ്റാണ്ടുകളായി തുടരുന്നു. ഈ സംഘട്ടനത്തിൻ്റെ ഫലമായി മനുഷ്യമനസ്സിൽ ഭയവും അരക്ഷിതാവസ്ഥയുമുണ്ടായിരിക്കുന്നു. മൃഗങ്ങളിൽ കാണുന്നതിന് സമാനമായ ജന്മവാസനയും, ബുദ്ധിയുദിച്ചതിന്റെ ഫലമായി പ്രത്യേക ലക്ഷ്യത്തോടെയുള്ള പെരുമാറ്റവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷമാണത്. മനുഷ്യൻ ജീനുകളുടെ ഇരയല്ല; അവൻ ബുദ്ധിപരമായ ആസക്തിയുടെ ഇരയാണ്. ചിന്തിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നതിലൂടെ മനുഷ്യൻ  അകപ്പെടുന്ന മന:ശാസ്ത്രപരമായ ഏടാകൂടത്തെപ്പറ്റിയാണ് ഗ്രിഫിത്ത്  വിശദീകരിക്കുന്നത് .

ഒരു കാര്യം നടപ്പിലാക്കാൻ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ എല്ലായ്പ്പോഴും വിജയിക്കുന്നില്ല. അപ്പോൾ വിഷാദമുണ്ടാകും; സുരക്ഷിതത്വം നഷ്ടപ്പെട്ടതായി തോന്നും. ഇത് ആധിയുണ്ടാക്കുന്നു. ഇതിൽ നിന്ന് രക്ഷനേടാൻ മനുഷ്യൻ അക്രമകാരിയാവുന്നു.തൊട്ടടുത്തുള്ളവനെ വകവരുത്താൻ ശ്രമിക്കും. സുഹൃത്തുക്കളെ പോലും തിരിച്ചറിയാതെ ചിലതൊക്കെ ചെയ്യുന്നു. ഓർമ്മകൾക്ക് സ്നേഹം നഷ്ടപ്പെടുന്നു.തൻ്റെ പ്രവൃത്തി മൂലം ജീവിതത്തിൽ പിന്തള്ളപ്പെടുന്നു എന്ന  തോന്നലുണ്ടാക്കുന്ന അരാജകത്വത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷനേടാൻ സഹജീവികളോട് മത്സരിക്കുകയും വേണ്ടിവന്നാൽ ആക്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.ഇതാണ് ഗ്രിഫിത്ത് നിരീക്ഷിക്കുന്ന മനുഷ്യാവസ്ഥ. മനുഷ്യൻ്റെ പെരുമാറ്റത്തിന്റെ ഉറവിടം മൃഗീയവാസനകളല്ല; ജീനുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള സഹവർത്തിത്വവും നാഡീപരമായ വേരുകളുള്ള ബുദ്ധിയും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷമാണ് മനുഷ്യാവസ്ഥയുടെ കാതൽ .

മനുഷ്യർക്ക് ബുദ്ധിയുദിച്ചപ്പോൾ ജന്മവാസനകൾക്ക് പകരം യുക്തിയിൽ കാര്യങ്ങൾ പഠിച്ചു പെരുമാറി. ഇത് അവനെ മന:ശാസത്രപരമായി കുഴപ്പത്തിലാക്കിയിരിക്കുന്നു. ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തി തനിക്ക് നേരെ തൊടുക്കുന്ന അസ്ത്രമായി മാറുന്നു.എന്തുകൊണ്ടാണ് നാം ഇങ്ങനെ പരിതാപകരമായ കുറ്റകൃത്യത്തിലേക്കും ആത്മമഥനത്തിലേക്കും പതിച്ചതെന്ന് ചിന്തിക്കുന്നവർക്ക് കുറ്റബോധമുണ്ടാകും. ഇത് തിരിച്ചറിയുകയാണ് വേണ്ടത്. ജന്മവാസനയെയോ ബുദ്ധിപരമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പിനെയോ നിരാകരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് പ്രയോജനമില്ല. ഈ മനുഷ്യാവസ്ഥ തിരിച്ചറിയണം .അപ്പോൾ നമുക്ക് സ്വയം വിധി ക്രമീകരിക്കാനാവും.  മുന്നിൽ വന്നു നിൽക്കുന്ന അപരൻ ശത്രുവല്ല;ആ തോന്നൽ അരക്ഷിതബോധത്തിൻ്റെ ഫലമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നതോടെ  മനുഷ്യനു മുന്നിൽ സഹകരണത്തിന്റെ, സ്നേഹത്തിന്റെ വാതിൽ തുറക്കുന്നു.

മനുഷ്യർക്ക് മന:ശാസ്ത്രപരമായ ഒരു പുതിയ വാസസ്ഥലം സംഭാവന ചെയ്യുകയാണ് ഗ്രിഫിത്ത്. മന:ശാസ്ത്രപരമായ പുനരധിവാസം എന്ന് വിളിക്കാം. അതുകൊണ്ട് ഏത് തലത്തിലും നാമെല്ലാം നല്ല വ്യക്തികളാണ്. ചീത്തയാക്കുന്ന ഒരു ഘടകവും നമ്മളിലില്ല. ഇത്  മനുഷ്യാവസ്ഥയിൽ നിന്നുള്ള മോചനമാണ്. മനുഷ്യൻ വിചാരിച്ചാൽ അവൻ്റെ പെരുമാറ്റത്തെ നന്നാക്കാനാവുമെന്ന് മനുഷ്യാസ്ഥയെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ ബോധം തെളിയിക്കുന്നു. ഭൗതികമായ പ്രതാപമാണ് വലുതെന്ന് വിചാരിക്കുന്നത് കിടമത്സരത്തിൻ്റെ ഫലമാണ് .ഇവിടെ ആത്മീയമായ അവബോധമാണ് പ്രധാനമാകുന്നത്. ദാരിദ്ര്യമോ ഭൗതികമായ പ്രതിബന്ധകളോ അല്ല മനുഷ്യരാശിയുടെ ബന്ധനത്തിന് കാരണം.

പദായനങ്ങൾ {1 }/എം.കെ.ഹരികുമാർ /സത്യത്തിൻ്റെ ഒഴുക്കുചാൽ

 

എഴുത്തുകാർ ചെറിയ മോഹങ്ങളുടെ പേരിൽ രാഷ്ട്രീയനേതാക്കളുടെ പിന്നാലെ നടന്ന് പ്രീതി പിടിച്ചു പറ്റാൻ  അനവസരത്തിലും അബദ്ധത്തിലും പക്ഷം പിടിച്ചതിന്റെ ഫലമായി സമൂഹത്തിൽ അവരെക്കുറിച്ച് വലിയ അളവിൽ വെറുപ്പുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. സമൂഹമാധ്യമങ്ങൾ തുറന്നു നോക്കിയാൽ അത് മനസ്സിലാകും.പതിറ്റാണ്ടുകൾ  എഴുതിയതിനൊന്നും ഒരു വിലയുമില്ല. എഴുത്തുകാരെ ആകെ പുച്ഛിക്കുകയും തെറിവിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന തരത്തിലേക്ക് ഈ പ്രവണത മാറിയിരിക്കുന്നു. രാഷ്ട്രീയലാഭത്തിനുവേണ്ടി ഇങ്ങനെ സ്വയം നഗ്നരായ ഈ എഴുത്തുകാർ മറ്റ് എഴുത്തുകാരുടെ അന്തസ്സും ഇടിച്ചുതാഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നു. അവസരവാദവും പറ്റിക്കൂടലുമാണ് അവരെ ഈ നിലയിലേക്ക് അധ:പതിപ്പിക്കുന്നത്. സ്വതന്ത്രമായി എഴുതണമെങ്കിൽ സത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആധി ഉണ്ടായിരിക്കണം. സത്യം നമ്മുടെ കൈയിലില്ല. അത് അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കണം. സത്യത്തിനു വേണ്ടി ആത്മാവിൽ നഗ്നമാകണം. അതിന് രാഷ്ട്രീയപക്ഷപാതം തടസ്സമാണ്.അപ്പോഴാണ് ആത്മാവിൽ ദരിദ്രമാകുന്നത്. അപ്പോൾ മാത്രമാണ് ശരിയായ ജ്ഞാനത്തിലേക്ക് നമുക്ക് എത്താനാവുകയുള്ളൂ. 

വലിയ പ്രതിഭകൾ സത്യത്തെ ഉൾക്കൊണ്ടത് ഭൂമിക്കടിയിലൂടെ ഒഴുകുന്ന ഒരു നദി കണ്ടെത്തുന്നതു പോലെയാണ്. എല്ലായിടത്തും കിണർ കുഴിച്ചാൽ വെള്ളം കിട്ടുകയില്ല. എന്നാൽ വെള്ളം ഭൂമിക്കടിയിൽ ഉറവയായി ഒഴുകുന്നു. അവിടെ എത്തിയാൽ വെള്ളം കിട്ടും. അത് പോലെയാണ് സത്യവും. അത് മണ്ണിനടിയിലുണ്ട്. എന്നാൽ നാം പാറയിൽ കിളച്ചാൽ സത്യം തെളിയുകയില്ല. അതിന് പാറ തുരക്കുകയോ കൂടുതൽ മണ്ണിളക്കുകയോ വേണം. മണ്ണിളക്കി  ഒരു അഴത്തിലെത്തുമ്പോൾ വെള്ളത്തിൻ്റെ ചാൽ ദൃശ്യമാകും. സത്യത്തെ സ്പർശിച്ചവരെല്ലാം മണ്ണിളക്കി പാറ തുരന്ന് ഈ പ്രത്യേക നിലയിൽ എത്തിയവരാണ്. അവർ ഒരിടത്ത് ഒന്നിക്കുന്നു. അവരുടെ ഭാഷണങ്ങൾക്കു സമാനത തോന്നുന്നത് അപ്പോഴാണ്.

മഹാനായ ഓസ്ട്രിയൻ കവി റെയ്നർ മരിയ റിൽകെ ഒരു യുവകവിക്ക് എഴുതിയ കത്തിൽ ഇങ്ങനെ സൂചിപ്പിച്ചു: "ഏറ്റവും പ്രധാന കാര്യം ഏകാന്തതയെ അറിയുകയാണ്. അതിനെ ആലിംഗനം ചെയ്യുക. അത് ഉള്ളിലെ മഹത്തായ അവസ്ഥയാണ്. ഇതിനായി മണിക്കൂറുകളോളം അദ്ധ്വാനിക്കുക. അതിന് വേണ്ടതായ വേദന സഹിക്കുക. അതിന്റെ ഗാനാത്മകതയിൽ അലിഞ്ഞുചേരുക. നിങ്ങൾക്ക് പരിഹരിക്കാൻ കഴിയാത്ത പല കാര്യങ്ങളുണ്ട് .അതിനെല്ലാം വേണ്ടി ക്ഷമയോടെയിരിക്കുക.ആ പ്രശ്നങ്ങളെ തന്നെ സ്നേഹിക്കുക - അടച്ചിട്ട മുറി പോലെയോ ,നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകാത്ത ഭാഷയിൽ എഴുതിയ പുസ്തകം പോലെയോ കണ്ട്. ഉത്തരങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി അലയരുത്. നിങ്ങൾക്ക് ആ ഉത്തരങ്ങൾ നൽകാത്തത്, അത് നിങ്ങൾ ജീവിച്ചിട്ടില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ്. അത് എന്തും അനുഭവിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രശ്നമാണ്. ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ ആ പ്രശ്നത്തോടൊപ്പം ജീവിക്കുകയാണ് പ്രധാനം. ഒരു പക്ഷേ ,ക്രമേണ, കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് നിങ്ങൾ പോലും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത അവസരത്തിൽ ആ ഉത്തരം നിങ്ങളെ തേടിവരും."

ഇവിടെ റിൽകെ പറയുന്ന ക്ഷമയും കാത്തിരിപ്പും സ്വന്തം അവസ്ഥയോടുള്ള മമതയും പല എഴുത്തുകാർക്കും  തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത വിധം അകലെയാണെന്നതാണ് യാഥാർത്ഥ്യം. ഇപ്പോൾ സ്വന്തം പ്രമോഷനും പ്രശസ്തിയും മാത്രമാണ് ഭൂരിപക്ഷവും നോക്കുന്നത്. മറ്റുള്ളവരെ  വായിക്കുകയില്ല ,അതിനെക്കുറിച്ച് എഴുതുകയുമില്ല.റിവ്യൂ എഴുതുന്ന എഴുത്തുകാരില്ലാത്ത ഭാഷയാണ് മലയാളം. സൽമാൻ റുഷ്ദി ,മാർഗരറ്റ് അറ്റ്വുഡ്, വിർജിനിയ വുൾഫ് തുടങ്ങിയ വലിയ എഴുത്തുകാർ മറ്റ് എഴുത്തുകാരുടെ രചനകളെക്കുറിച്ച് ആവേശത്തോടെ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. റുഷ്ദി എത്രയോ പുസ്തകനിരൂപണങ്ങൾ എഴുതിയിട്ടുണ്ടെന്ന് ഓർക്കണം. നമ്മൾ മാത്രമായിട്ട് ഒരു നിലനില്പില്ല. ഒരു എഴുത്തുകാരനും അങ്ങനെ ചിന്തിക്കരുത്. നാം ഒരു ചരിത്രത്തിലാണ്. നമുക്ക് ഒരു പാരമ്പര്യമുണ്ട് .ജോസഫ് മുണ്ടശ്ശേരിയും സി.ജെ. തോമസും  ഇല്ലാതെ കെ.പി.അപ്പനോ എം.എൻ. വിജയനോ ഇല്ല. ആശാനും  വള്ളത്തോളും ഇല്ലാതെ ഒരു ചങ്ങമ്പുഴയോ എ. അയ്യപ്പനോ ഇല്ല. ഈ നൈരന്തര്യം പ്രധാനമാണ്. എഴുത്തുകാർ പൂർവ്വകാല എഴുത്തുകാരെ വായിക്കുകയും എഴുതുകയും വേണം. നമ്മുടെ ഭാഷയിൽ നടക്കുന്ന സാഹിത്യക്യാമ്പുകളിൽ പോലും ബഷീർ അല്ലെങ്കിൽ പൊൻകുന്നം വർക്കി പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നില്ല. ചില കഥാകൃത്തുക്കൾ വന്ന് അവരെക്കുറിച്ച് മാത്രമാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. ഓരോ പ്രസംഗവും സ്വന്തം പ്രശസ്തിക്കുവേണ്ടിയാണ്. ഇത് നല്ലതല്ല.

റിൽകെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയത് വലിയ ഒരു മാനത്തെക്കുറിച്ചാണ്. നാം എങ്ങനെയാണ് സത്യത്തെ മെരുക്കാൻ സ്വയം ഒരുങ്ങേണ്ടതെന്ന പാഠമാണത്.  നാം അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന സൗന്ദര്യം ഭയാനകമാണ്. അത് നമ്മുടെ കൈപ്പിടിയിൽ ഒതുങ്ങുന്നതല്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ചില കലാകാരന്മാർ രചന നിർവഹിച്ച ശേഷം തൃപ്തി വരാതെ അത് നശിപ്പിക്കുന്നത്. ഡാവിഞ്ചിയുടെ പ്രത്യേകത ഈ തൃപ്തിക്കുറവായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഒരു ചിത്രവും മതിയാവോളം വരച്ചു പൂർത്തിയാക്കിയിട്ടില്ല. ഓർഡർ പ്രകാരം പള്ളിയിൽ നിന്ന് ചിത്രം എടുത്തുകൊണ്ടു പോകാൻ പലപ്പോഴും വരാറുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോഴെല്ലാം അദ്ദേഹം മിനുക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരിക്കും. ഒടുവിൽ പള്ളി അധികൃതർ ആ ചിത്രം ബലമായി എടുത്തുകൊണ്ടു പോവുകയാണ് പതിവ്. 'മോണാലിസ'ലോകപ്രശസ്തമാണല്ലോ. എന്നാൽ അതും ഡാവിഞ്ചി വരച്ച് തീർത്തത് എന്ന് പറയാനാവില്ല. കാരണം അദ്ദേഹത്തിന് വരച്ചു പൂർത്തിയാക്കാനാവില്ല. സൗന്ദര്യത്തെ തന്നെക്കാൾ വലിയ പ്രതിച്ഛായയായി ഉൾക്കൊള്ളുന്ന കലാകാരന്മാരുടെ വിധിയാണിത്.സത്യത്തെ തേടുന്നതിന് മനുഷ്യരുടെ പൊതുവായ ഇടത്തിനപ്പുറത്ത് ,പാറ തുരന്ന് ഒരു നിലത്ത് എത്തണമെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ. അതുപോലെ വലിയ കലാകാരന്മാർ കഷ്ടപ്പെട്ട് ആ ചാലിൽ എത്തുന്നു. അവിടെ അവർ സമാന ഹൃദയമുള്ളവരെ കാണുന്നു.

റിൽകെ പറഞ്ഞ താദാത്മ്യം  മനുഷ്യൻ്റെ അസ്തിത്വപരമായ അറിവാണ്. ചിലപ്പോൾ നമ്മെക്കുറിച്ച് തന്നെ ഓർത്ത് അസ്വസ്ഥനാകേണ്ടിവരും. അത് സൃഷ്ടിപരമായ ആവശ്യമാണ്. ഉത്തരങ്ങൾ നമ്മെ തേടി വരികതന്നെ ചെയ്യും. നമ്മുടെ മനസ്സ് നാം തേടുന്ന ഉന്നതമായ അവസ്ഥയിലേക്ക് അപ്രതീക്ഷിതമായി എത്തിച്ചേരുന്നതിൽ സർഗ്ഗാത്മകത അന്തർഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. പ്രമുഖ ഇംഗ്ലീഷ് സംഗീതകാരനും ഗീതികാരനുമായിരുന്ന ജോൺ ലെന്നൻ പറഞ്ഞു: "എപ്പോഴും പ്രചോദിപ്പിക്കുന്ന രണ്ട് ശക്തികളുണ്ട് - ഭയവും സ്നേഹവും. ഭയപ്പെട്ടാൽ നാം ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പിന്തള്ളപ്പെടും. നമ്മൾ സ്നേഹത്തിലാണെങ്കിൽ ജീവിതം നല്കുന്ന അഭിനിവേശത്തിലേക്കും അതിശയത്തിലേക്കും  സ്വീകാര്യതയിലേക്കും എത്തിച്ചേരും. പ്രാഥമികമായി ,നാം നമ്മെ തന്നെ സ്നേഹിക്കണം .നമ്മുടെ നേട്ടങ്ങളിലും പരിമിതികളിലും ഒരുപോലെ നമുക്ക് സ്വയം സ്നേഹിക്കാനാവുന്നില്ലെങ്കിൽ, മറ്റുള്ളവരെ സ്നേഹിക്കാനുള്ള പൂർണസിദ്ധിയിലേക്കോ സൃഷ്ടിപരമായ ഔന്നത്യത്തിലേക്കോ  എത്തിച്ചേരനാവില്ല .ജീവിതത്തിന്റെ ഉന്നതിയും പ്രതീക്ഷയുമായിരിക്കുന്നത്  എല്ലാറ്റിനെയും ആലിംഗനം ചെയ്യാൻ പാകത്തിലുള്ള ഭയരാഹിത്യത്തിലും തുറന്ന മനസ്സിലുമാണ്."

ലെന്നൻ അറിയിക്കുന്ന തുറന്ന സ്നേഹവും റിൽകെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച പരിഹരിക്കാൻ കഴിയാത്ത പ്രശ്നങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരവും എത്തിച്ചേരുന്നത് ഒരേ സത്യത്തിലാണ്. രണ്ടു വലിയ മനസ്സുകൾ സത്യത്തിന്റെ നീരൊഴുക്കിൽ യാദൃശ്ചികമായി ഒത്തുചേരുന്നു.വലിയ സിദ്ധിയുടെ അടയാളമാണത്. അവർ സാധാരണ ജീവിതത്തിൻ്റെ ഭൂമിക്കടിയിൽ ശുദ്ധമായി ഒഴുകുന്ന നീർച്ചാലിൽ വന്നു നിൽക്കുന്നു. ദൈവം അവരെ അവിടെ  എത്തിച്ചതാണ്. ലെന്നൻ  സർവാശ്ളേഷിയായ മനസ്സിനെ വാഴ്ത്തുന്നു .റിൽകെ ഉത്തരങ്ങൾ തേടിപ്പോകുന്നതിന് പകരം ഏകാന്തതയിൽ അലട്ടുന്ന പ്രശ്നത്തെ  സ്നേഹിക്കാൻ പറയുന്നു. ഈ സർവ്വമമത ,ഗാനാത്മകത ,ലയം, സത്യത്തോടുള്ള പ്രതിബദ്ധത മഹത്തായ സർഗാത്മകതയിൽ ഉണർവായി വർത്തിക്കുന്നു.

ഗോവർധൻ്റെ യാത്രകൾ നാഴികക്കല്ല് / എം.കെ.ഹരികുമാർ

'ഖസാക്കിൻ്റെ ഇതിഹാസ'ത്തെപ്പറ്റി ഞാനെഴുതിയ പുസ്തകം 'ആത്മായനങ്ങളുടെ ഖസാക്ക് '(1984) മലയാളനോവലിൻ്റെ പുതിയൊരു ദിശ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച കൃതി എന്ന നിലയിലാണ് എഴുതിയത്. അതിന് ഇന്നും പ്രസക്തിയുണ്ട്. പിന്നീട്  പുതിയൊരു ഭാഷയും ശൈലിയും സൃഷ്ടിക്കാൻ ശ്രമിച്ച ചിലരൊക്കെ ഖസാക്കിനെ അനുകരിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. ആർക്കും അനുകരിച്ചാൽ കിട്ടുന്നതല്ല 'ഖസാക്കിൻ്റെ ഇതിഹാസം'.അത് എഴുത്തുകാരൻ കലയുടെ അനാസക്തിയിലേക്ക് ,അപാരതയിലേക്ക് ,ധ്യാനത്തിലേക്ക് നിരുപാധികം നടത്തിയ യാത്രയായിരുന്നു. അതേസമയം ആനന്ദിന്റെ 'ഗോവർധൻ്റെ യാത്രകൾ '(1995) പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ട് 30 വർഷങ്ങൾ പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. മലയാള എഴുത്തുകാരുടെ സംവേദനക്ഷമതയെ ഈ കൃതി സ്പർശിച്ചില്ല എന്നത് ഞെട്ടലുണ്ടാക്കുന്നതാണ്.മാർകേസ് ,കാഫ്ക ,ബോർഹസ് തുടങ്ങിയവരെപ്പറ്റി പത്രങ്ങളിലെഴുതുന്നവർ കേരളത്തിലുണ്ട്. ഇത് വെറും കാപട്യമാണ്. യഥാർത്ഥത്തിൽ അവരുടെ കൃതികൾ ആസ്വദിച്ചതുകൊണ്ടല്ല എഴുതുന്നത്; അവർക്ക് അന്താരാഷ്ട്ര പ്രശസ്തിയുള്ളതുകൊണ്ടാണ് .ഈ മലയാളലേഖകർക്ക് ശരിയായ സാഹിത്യഭാവുകത്വം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അവർ ആനന്ദിൻ്റെ 'ഗോവർധൻ്റെ യാത്രകൾ' വായിക്കുമായിരുന്നു, എഴുതുമായിരുന്നു.

ഇതുപോലൊരു നോവൽ പിന്നീട് ഇവിടെ എഴുതപ്പെട്ടിട്ടില്ല.വളരെ ഉന്നതമായ ഒരു ക്രാഫ്റ്റും ശൈലിയും ഭാഷയുമാണ് ആനന്ദ് ഇതിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യൻ എഴുത്തിന്റെ വർത്തമാന മുഖമാണിത്.  ഇത് പുരാതനവും സമകാലികവുമായ ഇന്ത്യയുടെ ആഴത്തിലുള്ള അന്വേഷണമാണ്. നീതിയുടെ വഴിയിൽ സഞ്ചരിച്ച് ,ഉടുവസ്ത്രം നഷ്ടപ്പെട്ട്  അനാഥനായി നിൽക്കുന്ന കഥാപാത്രമാണ് ഇതിലുള്ളത് .ഗോവർധൻ എന്ന ആ കഥാപാത്രം ഇന്ത്യൻ ആത്മാവിൻ്റെ പ്രാചീനമായ മുറിവുകൾ ഏറ്റെടുക്കുന്നു. മാധ്യമങ്ങളും വ്യവഹാര സ്ഥാപനങ്ങളും സൃഷ്ടിച്ച പുറംമോടിയുള്ള ഇന്ത്യയ്ക്ക്  വിരുദ്ധമായി നിസ്സഹായന്റെ ദുഃഖം നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന കൃതിയാണ് 'ഗോവർധൻ്റെ യാത്രകൾ'.

നീതി ഒരിടത്തും ലഭിക്കുന്നില്ല എന്നതിനപ്പുറത്ത് അനീതി നിരുപാധികമായി വന്നു പതിക്കുകയാണ്. അനീതിയെക്കുറിച്ച് പറയാൻ ഒരിടവുമില്ല .നീതി നടപ്പാക്കുമെന്ന് വിശേഷിപ്പിപ്പെടുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളും വ്യക്തികളും പരാതിക്കാരനെ ശിക്ഷിക്കാൻ എന്താണ് വഴിയെന്ന് അന്വേഷിക്കുകയാണ് .പരാതി പറയാൻ ചെല്ലുന്നവൻ കുറ്റവാളിയാവുകയും തുടച്ചുനീക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന അവസരമാണ് നോവലിലുള്ളത്. കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ കണ്ട് നിസ്സംഗനാവുകയും അതിൻ്റെ പേരിലുള്ള വേദനയും നിരാശയും ഒറ്റയ്ക്ക് അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരുവനിൽ ബാക്കിയാവുന്നത് ഭൂമിയുടെ അടിയിലേക്ക് വരെ തുളച്ചു കയറാൻ ശേഷിയുള്ള നിശബ്ദത മാത്രമാണ്.

ഈ കഥാപാത്രത്തെ സൃഷ്ടിച്ച ഭാരതേന്ദു ഹരിച്ഛന്ദ്ര ,താൻ ചെയ്ത തെറ്റ് ബോധ്യപ്പെട്ട് അയാളെ പാർപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന തടവറയിൽ ചെന്ന് തുറന്നു വിടുന്നു.ഒരു നാടകമെഴുതിയത് കൊണ്ട് തെറ്റുകളോട് സമരം ചെയ്തു എന്ന് കരുതേണ്ട .നിരപരാധിയെ കൊലയ്ക്ക് കൊടുത്താൽ അതിൻ്റെ പേരിൽ കുറ്റബോധമുണ്ടാകും. നാടകകൃത്തിന് കഥാകൃത്തിനെ കൈയൊഴിയാനാവില്ല .കഥാപാത്രവും ജീവിക്കുകയാണ്. അവർ യഥാർത്ഥ മനുഷ്യർ തന്നെയാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഭാരതേന്ദു  ഗോവർദ്ധനെ മോചിപ്പിക്കുന്നത്. തൻ്റെ നാടകത്തിൽ നിന്ന്  ദുരന്തവാഹകനായ ഒരു കഥാപാത്രത്തെ മോചിപ്പിക്കുകയാണ് അദ്ദേഹം ചെയ്തത്. നാടകത്തിനുമപ്പുറം ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമുണ്ട്. നാടകത്തിൻ്റെ സാങ്കല്പികലോകത്ത് നിന്ന് ഗോവർധൻ യഥാർത്ഥ ലോകത്തിലേക്കാണ് എത്തിച്ചേരുന്നത്.എന്നാൽ പിന്നീട് അയാൾക്ക് ആരാണ് തുണയായുള്ളത്? അയാൾക്ക് ആരെയും സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്താൻ പോലുമാവില്ല .അതിനു വിശ്വസനീയതയുണ്ടാവില്ല. നമ്മളും ആരുടെയെങ്കിലുമൊക്കെ കഥാപാത്രമാണെന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ചു നോക്കൂ. നമ്മൾ ആരാണെന്ന ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കിട്ടും. ഒരു കഥാപാത്രമാവുകയെന്ന വിധിയാണ് നമുക്കുള്ളതെങ്കിൽ ,അതിൽ നാമെന്ത് മാറ്റം വരുത്തിയാലും അതിൻ്റെ ആത്യന്തികമായ വിധിയിൽ നിന്ന് മോചനം കിട്ടുകയില്ല.നമ്മൾ നാടകകൃത്തിനോട് കയർത്താലും രക്ഷയില്ല. അപ്പോൾ നാടകകൃത്തിന് നമ്മെ രക്ഷിക്കാനാവില്ല. നാടകകൃത്തിൻ്റെ കഥയ്ക്കുള്ളിൽ നാം എന്നന്നേക്കുമായി തളച്ചിടപ്പെടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത് .വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യതയാണ് അയാൾക്ക് അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടി വരുന്നത്. ഭാരതേന്ദുവിൻ്റെ കഥാപാത്രത്തിന്റെ പിന്നാലെ അലയുന്ന ആനന്ദ് നോവലിൽ എഴുതുന്നത് ഇതാണ്:" ഭയാനകമായ ഒരു ശൂന്യത ഭാരതേന്ദുവിനെ വലയം ചെയ്തു. അദ്ദേഹം ജനലിൽ ചെന്ന് കമ്പികൾ പിടിച്ചു പുറത്തേക്ക് നോക്കി. പുറത്ത് ഇരുട്ടും തണുപ്പും കൂടിക്കലർന്ന് ഉറയ്ക്കുകയാണ്.കോഠിയിൽ ഭാരതേന്ദുവിൻ്റെയൊഴിച്ച് എല്ലാ മുറികളിലും വിളക്ക് അണഞ്ഞിരിക്കുന്നു.വീട്ടുകാരും വേലക്കാരും ഉറങ്ങിയിരിക്കുന്നു. വിശാലവും കട്ടിയുള്ളതുമായ ഉറക്കം എല്ലാവരുടെയും മേൽ വീണു കിടക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ, മൃഗങ്ങൾ, മരങ്ങൾ എല്ലാത്തിന്റെയും. ഒന്നു മാത്രം ഉണർന്നിരിക്കുന്നു :നിയമം. നിരപരാധികളെ ശിക്ഷിക്കുന്ന നിയമം. തണുപ്പും ഇരുട്ടും അതിനെ ബാധിക്കുന്നില്ല. അഥവാ, അതുതന്നെയല്ലേ തണുപ്പും ഇരുട്ടും?"

എല്ലാത്തിന്റെയും മേൽ രാത്രിയെന്നോ പകലെന്നോ വ്യത്യാസമില്ലാതെ ക്രൂരമായ നിയമം നോട്ടമയച്ച് കാത്തുനിൽക്കുകയാണ്. ഒന്ന് അനങ്ങുകയേ വേണ്ടൂ,നിയമം ചാടി വീണിരിക്കും. നിയമത്തിന്റെ ദേവതയുടെ കണ്ണുകൾ കെട്ടിയിരിക്കുന്നതിനനുസരിച്ച് വിധിയും ആളുകളുടെ മുഖമനുസരിച്ച് മാറുന്നതാകരുതെന്നാണ് രാജാവിൻ്റെ ശാസന. ഒരാൾ കുറ്റം ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ നിരപരാധിയാണോ എന്നീ വിഷയങ്ങൾ നിയമത്തിൻ്റെ നിഷ്പക്ഷതയുടെ മുന്നിൽ നിലനിൽക്കുന്നില്ല എന്നാണ് രാജാവ് പറയുന്നത് .നിയമത്തിന് ഒരു ഇരയെയാണ് വേണ്ടത്. അയാളെ ശിക്ഷിക്കുകയാണ് ആത്യന്തികമായ കർത്തവ്യം. ഇതിനിടയിൽ തടവറയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട ഗോവർധനെ അന്വേഷിച്ച് മഹംത് എത്തുന്നുണ്ട്, ഭാരതേന്ദുവിൻ്റെ ബംഗ്ലാവിൽ.

എന്നാൽ ഭാരതേന്ദു ഒരു നാടകകൃത്ത് മാത്രമാണ്. കഥാപാത്രങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചത് കൊണ്ട് അവരെ എന്തും ചെയ്യാമെന്ന് കരുതരുത് .ഒരാളുടെ നീതിയെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധമാണ് കഥാപാത്രത്തെ മനുഷ്യനാക്കുന്നത്. നാടകകൃത്തു തൻ്റെ മാനുഷികതയെ ഒരു പരീക്ഷണ വസ്തുവാക്കുകയാണ്. അപ്പോൾ ഭാരതേന്ദുവിന് നിരപരാധിയായ ഗോവർധനെ നീതിപീഠത്തിന്റെ ക്രൂരതയ്ക്ക് എറിഞ്ഞ് കൊടുക്കേണ്ടി വന്നു .നീതിക്ക് കണ്ണില്ല. അതുകൊണ്ട് ആരാണോ കുറ്റവാളിയായി മുന്നിൽ വരുന്നത്, അവനെ അത് ശിക്ഷിക്കും! .നാടകകൃത്തിന് തന്റെയുള്ളിലെ മുറിവായി കഥാപാത്രം മാറുകയാണ്. അതുകൊണ്ട് അയാളെ മോചിപ്പിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമായി. അതിനെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ പറയുന്നു:ഗോവർധനെ എന്റെ പേനയിൽ നിന്ന് ഞാൻ ഇറക്കി വിട്ടു. എൻ്റെ പേനയുടെ മഷിയിൽ നിന്നെന്നപോലെ, സ്ഥലകാലങ്ങളുടെ വരകളിൽ നിന്നും കുറികളിൽ നിന്നും അവൻ വേർപെട്ടുപോയി, എവിടത്തെയും എക്കാലത്തെയും ഗോവർദ്ധനാണ് ഇന്ന് അവൻ. അവൻ  നിങ്ങളുടെ സഹായം ചോദിച്ച് കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കും ,തീർച്ച. നിങ്ങളുടെ ധർമ്മം അവനെ രക്ഷിക്കുവാനായി പിടഞ്ഞുകൊണ്ടുമിരിക്കും. പക്ഷേ നിങ്ങൾ കണ്ടുമുട്ടുകയില്ല."

ഭാരതേന്ദു പറയുന്നതിൽ നിന്ന് വ്യക്തമാവുന്നത് ഗോവർധൻ കേവലം ഒരു കഥാപാത്രമല്ലെന്നും നിരപരാധിയാണെങ്കിലും ഒരിക്കലും നീതി ലഭിക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പുള്ള ഒരു മനുഷ്യനാണെന്നുമാണ്. അയാൾ പല പേരുകളുള്ള മനുഷ്യരായി പലയിടത്തും കാണും. സ്ഥലകാലങ്ങളുടെ വരകളിൽ നിന്നും കുറികളിൽ നിന്നും അവൻ വേർപെട്ടുപോയി എന്ന പ്രസ്താവം  സാർവകാലികകമായ ഒരു മനുഷ്യാവസ്ഥയെയാണ് ലക്ഷ്യം വയ്ക്കുന്നത്. മനുഷ്യാസ്തിത്വത്തെക്കുറിച്ച് സനാതനമായ ഒരു വെളിപ്പെടുത്തൽ നടത്താനാണ് ഭാരതേന്ദു ആലോചിച്ചത്. വിധിയെ ഒരു സർവതലസ്പർശിയായ അനുഭവമായി പരിഗണിക്കണം. അതിൻ്റെ പൊരുൾ വ്യക്തമല്ല. വിധിയുടെ യുക്തി,വിന്യാസം, നീതി എന്നീ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാവർക്കും അജ്ഞാതമാണ് .എവിടത്തെയും എക്കാലത്തെയും ഗോവർധനാണ് അവൻ എന്ന് പറയുന്നതോടെ ഭാരതേന്ദുവിൻ്റെ കഥാപാത്രത്തെ ഏതുകാലത്തും ഏതു സമയത്തും പ്രതീക്ഷിക്കാം. അവൻ നമ്മുടെ മുന്നിൽ യാദൃശ്ചികമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന മനുഷ്യരിൽ ഉണ്ടായിരിക്കും. ഗോവർധൻ ഓരോ  വാതിലിലും വന്നു മുട്ടുന്നുണ്ടാവണം. ചെയ്യാത്ത കുറ്റത്തിന് ശിക്ഷയനുഭവിക്കേണ്ടിവരുന്നതിന്റെ ദുരന്തം അയാൾ ആരോടൊക്കെയോ പറയാൻ ഓടുകയാണ്. അയാൾ തന്നെയാണ് പലരിലുമുള്ളത്. അയാളെപ്പോലെ അനേകം പേരുണ്ട്. അങ്ങനെ അത് മനുഷ്യാവസ്ഥയുടെ കേന്ദ്ര അനുഭവമായിത്തീരുന്നു. അവൻ്റെ കരച്ചിലും അനാഥമായ യാത്രയും ഒരുവശത്ത് അനന്തമായി നീങ്ങുന്നു. അവൻ ഒരു വലിയ ശ്രംഖലയിലെ കണ്ണിയാണ് .അവല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരാൾ അവൻ്റെ വിധി ഏറ്റെടുത്ത്  നീങ്ങുന്നുണ്ടാവും.

ധർമ്മം ഒരു സ്ഥാപനത്തെ പോലെയാണ് .അത് സ്ഥാപനത്തിൻ്റെ ഔപചാരികതകളാണ് പൂർത്തീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. എല്ലാ സ്ഥാപനങ്ങളും അവിടങ്ങളിലേക്ക് വരുന്ന മനുഷ്യർക്ക് നീതി കൊടുക്കുക എന്നതിനപ്പുറത്ത് അവയുടെ നിയമപരവും വ്യവസ്ഥാപിതവുമായ നടപടിക്രമങ്ങൾ പൂർത്തീകരിക്കാനും അത് ക്രമപ്പെടുത്തി വയ്ക്കാനുമാണ് തിടുക്കപ്പെടുക. വ്യവസ്ഥാപിതമായ നടപടിക്രമങ്ങളുടെ പട്ടികയിൽ ഇടം കണ്ടെത്തുന്നതോടെ ധർമ്മത്തിന്റെ ജോലി മിക്കവാറും അവസാനിക്കും. ധർമ്മത്തിന് രക്ഷിക്കാനൊന്നുമില്ല. ധർമ്മത്തിന്റെ മുന്നിൽ വരുന്നവൻ യോഗ്യനാണോ എന്ന് മാനദണ്ഡങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് പരിശോധിക്കുകയാണ് മുഖ്യമായി ചെയ്യുക. ധർമ്മം കിട്ടാതെ ഒരാൾ മടങ്ങുന്നത് യാതൊരു വ്യസനവുമുണ്ടാക്കുന്നില്ല. അയാൾ അതിന് അർഹനല്ലെന്ന കുറിപ്പ് എഴുതിയാൽ ധർമ്മം ഭാവി പ്രവചിക്കുന്നയാളുടെ തത്തയെപ്പോലെ തിരിച്ചു കൂട്ടിൽ കയറിക്കൊള്ളും. 

നമുക്ക് യുക്തിയിൽ വിശ്വസിക്കാം; എന്നാൽ യുക്തിക്ക് നമ്മളിൽ വിശ്വാസമുണ്ടാവുകയില്ല .കാരണം യുക്തി നമ്മെ തന്നെ റദ്ദാക്കി കളയും. യുക്തിയോടെ തിരഞ്ഞാലും യുക്തി തന്നെ നമ്മെ പുറത്താക്കി കൊണ്ടിരിക്കും. എന്തിനാണ് നാം പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതെന്ന് ആരും പറഞ്ഞുതരികയില്ല. ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ തന്നെ അത് നമുക്ക് മനസ്സിലാവുകയില്ല .യുദ്ധം ചെയ്യുന്നതുപോലും എന്തിനെന്ന് ഭടന്മാർ അറിയണമെന്നില്ല. അവർ തല വെട്ടുന്നതും ബലാത്സംഗം ചെയ്യുന്നതും യുക്തിപൂർവ്വമായാണ്. തല വെട്ടാൻ കൈ ഉയർത്തണമെന്നും തല വേർപെണമെന്നും യോദ്ധാവിന് നിശ്ചയമുണ്ട്. എന്നാൽ എന്തിനാണ് ഒരു കുറ്റം ചെയ്തുവെന്ന് ബോധ്യമില്ലാത്ത ഒരാളെ കൊല്ലുന്നതെന്നോ, അയാളെ കൊന്നശേഷം തനിക്ക് എന്താണ് അതിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്നതെന്നോ ചിന്തിച്ചാൽ പിടികിട്ടുകയില്ല .ഒരു യുക്തിക്ക് തല വെട്ടാം; എന്നാൽ അത് എന്തിനാണെന്ന് ബോധ്യപ്പെടാനാണ്  പ്രയാസം. ഗോവർധന്റെ സഹോദരനായ അലിദോസ്ത് യുദ്ധം ചെയ്തത് എന്തിനെന്ന് അയാൾക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല. യുദ്ധം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് അത് പരമാവധി വൃത്തിയായി ചെയ്തു.

അലിദോസ്ത് ഒരു പട്ടാളക്കാരനായി മാറിയതോടെ അയാളുടെ മുൻഗണനാക്രമങ്ങൾക്ക് മാറ്റം സംഭവിച്ചു.അയാൾ സ്വാതന്ത്ര്യമാണ് ആഘോഷിച്ചത് .അങ്ങനെയേ അയാൾക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ആഘോഷിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ. അതിനുമുമ്പ് അയാൾ മാലിക്കിന്റെ അടിമയായിരുന്നു .അയാൾ തൻ്റെ ചക്രവർത്തിയെ ആദരിച്ചു. യുദ്ധത്തിൽ  പങ്കെടുക്കുക മാത്രമല്ല, അത് കഴിഞ്ഞ് അവിടെ കുടുംബമുണ്ടാക്കി താമസിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.മറ്റൊരു യുദ്ധം വരെയാണ് അയാളുടെ പാർപ്പ് .ഗുജറാത്തിലെ ഒരു സുൽത്താൻ, അലിയുടെ ഹൃദയത്തിലെ 'വികാരരഹിതമായ നൈർമല്യം' കണ്ടെത്തി. എന്താണ് ആ നൈർമല്യം?പടക്കളത്തിൽ സ്വന്തം ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി വാളേന്തിയ ഒരു സാധാരണ ഭടനല്ല അലിദോസ്ത്; അയാൾ തനിക്ക് ഒരു ദ്രോഹവും ചെയ്യാത്തവനെയും, ചങ്ങലയിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട് കിടന്നവനെയും കൊന്നുതള്ളി. അതാണ് സുൽത്താന് അയാളോട് താൽപര്യം തോന്നാൻ കാരണം .അലിദോസ്തിന് സ്ഥാനക്കയറ്റം കിട്ടാൻ അത് കാരണമായി .അലിദോസ്തിന് സുൽത്താൻ്റെ കൊട്ടാരത്തിൽ വേറൊരു ജോലിയുണ്ടായിരുന്നു. "യുദ്ധത്തിൽ പിടിച്ചുകെട്ടി കൊണ്ടുവന്ന പ്രധാന വ്യക്തികളുടെ തലകൾ അറുത്തു കളയുവാനും കൈകാലുകൾ ഛേദിച്ചുകളയുവാനും വരിയുടയ്ക്കുവാനും അവരെ കുന്തത്തിൽ കയറ്റുവാനും തൂണിൽ കെട്ടി കത്തിക്കുവാനും ഒക്കെ നിയുക്തനായി അയാൾ."

ഇവിടെ അയാളെ രക്ഷിച്ചത് യുക്തിയാണ്. അയാൾ ഒരു ഭടനാണത്രേ.ഭടന് കൊല്ലാതിരിക്കാനാവില്ലല്ലോ. കൊന്നാലും ആരും അത്ഭുതപ്പെടില്ല .തന്റെ മുന്നിൽ എത്തിയ ഇരകൾ ആരാണെന്ന് അയാൾ അന്വേഷിക്കാറില്ലായിരുന്നു. ഇതായിരുന്നു അയാളുടെ വികാരരഹിതമായ നൈർമല്യം! .എന്താണ് കുറ്റമെന്ന് അയാൾ തിരക്കാതിരിക്കുന്നതും അതുകൊണ്ടാണ് .അവർ നിരപരാധിയോ കുറ്റവാളിയോ ആയിരുന്നാലും അലിദോസ്തിന് ഒരുപോലെയാണ്. നിരപരാധിയാവുക എന്നത് വെല്ലുവിളിയാണ്. കുറ്റം ചെയ്തിട്ടില്ല എന്ന് തെളിയിക്കാനാകില്ല എന്ന പ്രശ്നമാണതിലുള്ളത് .

ഖസാക്കിൻ്റെ ഇതിഹാസത്തിനു ശേഷം ഗോവർധൻ്റെ യാത്രകൾ /എം.കെ.ഹരികുമാർ

 

എം.കെ.ഹരികുമാർ 

അക്ഷരജാലകം 

പുതിയൊരു ഭാഷയാണ് ഒ.വി. വിജയൻ്റെ 'ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം'(1969) സംഭാവന ചെയ്തത്. അതുവരെ നോവൽ എഴുതാൻ ഉപയോഗിച്ച ഭാഷയല്ലായിരുന്നു അത് ; അതുവരെ പ്രചാരത്തിലിരുന്ന വിവരണരീതിയുമല്ലായിരുന്നു. അതിൽ ഒരു സോദ്ദേശ്യ നായകനില്ലായിരുന്നു. വിപ്ലവത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്ന, സമരം ചെയ്യുന്ന ,സ്ത്രീ സുരക്ഷയ്ക്കായി നിലകൊള്ളുന്ന നായകനല്ലായിരുന്നു രവി. രവി അയാളുടെ മാത്രം പ്രശ്നത്തിനകത്ത് കുതിർന്ന്, ദ്രവിച്ച് പോവുകയായിരുന്നു.നിസ്സഹായതയുടെ പുതിയൊരു മുഖമായിരുന്നു ആ നായകൻ. ജീവിതത്തിൻ്റെ പ്രകൃതത്തിലേക്ക് തുറന്നു വച്ച കഥാപാത്രം. ഒരു സന്ദേശവുമില്ല.അതൊരു ജീവിത മാതൃകയല്ലായിരുന്നു.അയാൾ വിജയിക്കാൻ വേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്തില്ല. അതുകൊണ്ട് പരാജയം എന്ന് വിളിക്കാവുന്ന തരത്തിൽ അയാൾ വീണു കൊടുക്കുന്നു. ഖസാക്കിലെ ഈ ഭാഷ നോക്കൂ:

"രവി ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. ജനാലയിലൂടെ ആകാശം മിന്നുന്നു, തുടിക്കുന്നു. ഈശ്വരാ, ഒന്നുമറിയരുത് .ഉറങ്ങിയാൽ മതി .ജന്മത്തിൽ നിന്ന് ജന്മത്തിലേക്ക് തലചായ്ക്കുക. കാടായി ,നിഴലായി ,മണ്ണായി ആകാശമായി വിശ്രമം കൊള്ളുക.  അറിവിൻ്റെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ പൂടി. മിന്നിത്തുടിക്കുന്ന ബഹിരാകാശം  കയ്തപ്പൊന്തകളിലേക്കിറങ്ങി വന്ന് ഖസാക്കിലെ മിന്നാമിനുങ്ങുകളായി.ആ അനന്തരാശിയിൽ നിന്ന് ഏതോ സാന്ദ്രതയുടെ കിനിവുകൾ അയാളുടെ നിദ്രയിലിറ്റുവീണു. അവ ആ മനുഷ്യനെ സ്നാനപ്പെടുത്തി."

ഒരു പ്രവചനാത്മക ആത്മീയ ഭാഷയാണിത്. മനസിൽ പതിഞ്ഞ ബിംബങ്ങൾ ആവിഷ്കരിക്കുകയാണ്. വസ്തുവിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യുന്ന അനുഭവമാണ്. അതീതമായ ആനന്ദത്തെ ലക്ഷ്യം വയ്ക്കുന്ന വാക്കുകളായി അത് നിറഞ്ഞുനിന്നു. ജീവിതത്തിൻ്റെ നശ്വരതയിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആനന്ദവും സൗന്ദര്യവും തേടുകയാണ് നോവലിസ്റ്റ് .ഒരു ഗ്രാമത്തിലെ നൂറ്റാണ്ടുകളായുള്ള മിത്തുകളും ആചാരങ്ങളും ഓർമ്മകളും സംഭാഷണങ്ങളും പ്രകൃതിയും ചേർന്നുണ്ടാകുന്ന സവിശേഷമായ ഒരു ഭാവുകത്വമാണ് 'ഖസാക്കിൻ്റെ ഇതിഹാസ'ത്തിലുള്ളത്.

നോവൽ ഒരു കലാരൂപമാണ്

എല്ലാ സൗന്ദര്യാസ്വാദകർക്കും ആവശ്യമുള്ളതത്രയും ആ നോവലിൽ നിന്ന് ലഭിച്ചു .പല തലമുറകളെ അത് വായിപ്പിച്ചു. സൂക്ഷ്മമായ ലോകങ്ങൾ അനാവരണം ചെയ്യപ്പെട്ടു. നഷ്ടപ്പെടുമായിരുന്ന ഗ്രാമ്യതയുടെ കാണാകുടുക്കുകൾ സുന്ദരമായി തിരിച്ചെടുത്തു തരുകയായിരുന്നു നോവലിസ്റ്റിൻ്റെ ഉദ്യമം. സൗന്ദര്യാരാധകൻ്റെ നോവലാണ് 'ഖസാക്കിൻ്റെ ഇതിഹാസം'.

ഇതിനു ബദലായി ചിലർ സ്വാതന്ത്ര്യസമരം, പുന്നപ്ര - വയലാർ സമരം, ജാലിയൻ വാലാബാഗ്, ഇന്ത്യ - ബംഗ്ലാദേശ് യുദ്ധം ,നെഹ്റുവിൻ്റെ ജീവിതം ,വയനാട്ടിലെ ആദിവാസി ജീവിതം, ആശുപത്രിയിലെ ജീവിതം ,കുട്ടനാടൻ ജീവിതം തുടങ്ങി പല മേഖലകളെ പരിചയപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും അതെല്ലാം നോവൽ എന്ന കലയുടെ 200 മീറ്റർ അകലെ പോലും എത്തിയില്ല .നോവൽ ഒരു കലയാണെന്ന തലത്തിൽ ഭാവന ചെയ്യാൻ കഴിയണം. നോവൽ ചരിത്രം എഴുതി നിറയ്ക്കാനുള്ള മാധ്യമമല്ല; അതൊക്കെ കാലഹരണപ്പെട്ട സങ്കല്പമാണ്.രാഷ്ട്രീയസമരങ്ങളെ ഓർത്തു വയ്ക്കാനുള്ള ഇടമല്ല നോവൽ. അത്  ഒരു കലാകാരന്റെ തനിച്ചുള്ള ആന്തരയാത്രയും വെളിപാടുമാണ്. ദുർഗ്രഹമായ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് തനിക്കൊന്നുമറിയില്ലെന്ന് പറയുന്നതിനേക്കാൾ, അത് എങ്ങനെ വിചിത്രവും ദുരൂഹവുമായിരിക്കുന്നു എന്ന് എഴുതി അവതരിപ്പിക്കുന്നതാണ് മാജിക്. പ്രമുഖ ചെക്ക് നോവലിസ്റ്റ് മിലാൻ കുന്ദേര എഴുതി, അധുനിക നോവൽ അസ്തിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ധ്യാനമാണെന്ന്.അത് ഖസാക്കിലുണ്ട്. അതിനു പകരം കുറെ ചരിത്രം ഭാവന ചെയ്യാൻ കൊള്ളാത്ത ഭാഷയിൽ സ്ഥൂലമായി വിവരിക്കുന്നത് കലയാവില്ല. നോവലിന് വേണ്ടത് പൊതു വ്യവഹാരത്തിനുപയോഗിക്കുന്ന നിശ്ചലമായ ഗദ്യമല്ല. അത് വസ്തുവിനെ കണ്ണാടിയിലെന്ന പോലെ പ്രതിബിംബിക്കുകയും അതിൻ്റെ വിസ്തൃതമായ ഋതുഭേദങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കുകയും വേണം.

'ഖസാക്കിൻ്റെ ഇതിഹാസം' മലയാളനോവലിൻ്റെ ഒരേയൊരു വസന്തഋതുവാണ്. അത് വന്യമായ സൗന്ദര്യവും സംഗീതവുമാണ്. സൗന്ദര്യത്തിൻ്റെ പൂക്കളാണ് അതിൽ വിടർന്നത്. ഖസാക്കിന് ശേഷമുണ്ടായ ഏറ്റവും മികച്ച നോവൽ ഏതെന്ന  ചോദ്യം പ്രസക്തമായിരിക്കുന്നു. അതിനു ശേഷം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട ഏറ്റവും വലിയ സർഗാത്മക നോവൽ ആനന്ദിന്റെ 'ഗോവർധൻ്റെ യാത്രകളാ'ണ്. ഖസാക്ക് ഒരു ഇന്ത്യൻ നോവലാണെങ്കിൽ 'ഗോവർധൻ്റെ യാത്രകൾ' ഇന്ത്യൻ പശ്ചാത്തലമുള്ള അന്താരാഷ്ട്ര നോവലാണ്. സംവേദനക്ഷമത നഷ്ടപ്പെട്ട മലയാള വിമർശകരും എഴുത്തുകാരും 'ഗോവർധന്റെ യാത്രകൾ' വേണ്ടപോലെ വായിച്ചിട്ടില്ല. 1995 ൽ  പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഈ നോവൽ മുപ്പത് വർഷങ്ങൾ പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. താരതമ്യേന നല്ലൊരു കാലഘട്ടമാണിത്. ഈ കാലത്തിനിടയിൽ ഇതിനെ മറികടക്കുന്ന കൃതികൾ എഴുതാൻ ശേഷിയുള്ളവർ ഉണ്ടായിട്ടില്ലെന്ന് അനുമാനിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതാണ് 'ഗോവർധന്റെ യാത്രകളു'ടെ  വേറിട്ടുള്ള നിൽപ്പ്.

പുതിയ ആഖ്യാനം 

നോവൽ എന്ന കലാശില്പത്തിൻ്റെ വിവിധ തലങ്ങളിലുള്ള സൗന്ദര്യം പ്രത്യക്ഷമാക്കുന്ന ഈ നോവൽ മനുഷ്യാനുഭവത്തിന്റെയും സ്വഭാവത്തിൻ്റെയും ദ്വന്ദങ്ങൾ എടുത്തുകാണിക്കുന്നു. സത്യവും മിഥ്യയും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം ഈ നോവലിലാണ് ഏറ്റവുമധികം കാണാൻ കഴിയുക. 'ഗോവർധൻ്റ യാത്രകൾ' ഇന്ത്യൻ നോവലിലുണ്ടായ ഒരു അത്ഭുതമാണ്. നോവലിൻ്റെ രചനയിൽ ഇതുവരെ കണ്ടെത്തിയ സങ്കേതങ്ങളിൽ വച്ച് ഏറ്റവും പുതുമയുള്ളതാണ് ഇതിൻ്റെ ആഖ്യാനം. ഇത് ആനന്ദ് കടമെടുത്ത ഒരു കഥാപാത്രത്തിന്റെ കഥയാണ്.പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിച്ച ഹിന്ദി നാടകകൃത്ത് ഭാരതേന്ദു ഹരിച്ഛന്ദ്ര (1850-1888) എന്ന നാടകകൃത്തിൻ്റെ 'അംധേർ നഗരി'(1881) എന്ന രചനയാണ് നോവലിന് വഴികാട്ടിയാകുന്നത് .ഇത് ബി.വി. കാരന്ത് രംഗത്ത് അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിലെ ഒരു കഥാപാത്രമാണ് ഗോവർധൻ. ചെയ്യാത്ത കുറ്റത്തിന് രാജാവ് അയാളെ ജയിലിട്ടിരിക്കുകയാണ്. നാടകകൃത്ത് ചിന്തയുടെ ഒരു നിമിഷത്തിൽ തൻ്റെ നാടകത്തിൽ നിന്ന് ഈ കഥാപാത്രത്തെ സ്വതന്ത്രമാക്കുന്നു. ഇനി ഗോവർധന് സ്വതന്ത്രമായി ജീവിക്കാം. അതിനു നാടകകൃത്ത് തടസ്സമായിരിക്കില്ല. ഈ നാടകത്തിൻ്റെ കഥ ഇങ്ങനെ സംഗ്രഹിക്കാം: 'അംധേർ നഗരിയിലെ ചൗപട് രാജാവിൻ്റെ മുന്നിൽ വരുന്ന ഒരു കേസിൽ നിന്നാണ് തുടക്കം.ആ നഗരം നീതിയുക്തമായ ബസാർ എന്ന നിലയിൽ പ്രസിദ്ധമാണ്. കഥയിലേക്ക് കടക്കാം. 'കല്ലുവിന്റെ മതിൽ വീണ് പരാതിക്കാരന്റെ ആട് ചത്തതിന് ആദ്യം മതിലിനെയും പിന്നെ കല്ലുവിനെയും അതിനു ശേഷം മതിലു പണിത ആശാരിയെയും കുമ്മായം കൂട്ടിയ കുമ്മായക്കാരനെയും അയാൾക്ക് കൂടുതൽ വെളളമൊഴിച്ചു കൊടുത്ത ദിശ്തിയെയും ദിശ്തിക്ക്   വലിയ മസ്ക് ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുത്ത കസായിയെയും, കസായിക്ക് വലിയ ആടിനെ വിറ്റ ആട്ടിടയനെയും ഒടുവിൽ വിൽക്കുന്ന സമയത്ത് ഇടയൻ്റെ ശ്രദ്ധ തെറ്റിച്ച കോത്വാലിനെയും തൂക്കി കൊല്ലുവാൻ വിധിച്ച നീതിബോധമില്ലാത്ത ചൗപട് രാജാവ്. അവസാനം, തൂക്കുകയറിന്റെ കുടുക്ക് കോത്വാലിന്റെ കഴുത്തിൽ കടക്കുന്നില്ലെന്നതിനാൽ കഴിവിലേറ്റുവാൻ കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്ന കുടുക്കിനിണങ്ങിയ കഴുത്തുള്ള വഴിപോക്കനാണ് ഗോവർധൻ.'

ഇപ്പോൾ ഗോവർധൻ ആരാണെന്ന് മനസ്സിലായല്ലോ. ഈ പശ്ചാത്തലം വിവരിച്ചുകൊണ്ട് ആനന്ദ് താൻ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നത് കാലഭേദമില്ലാത്ത നീതിയുടെ പ്രശ്നമാണെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അങ്ങനെ അദ്ദേഹം ഭാരതേന്ദ്ര ഹരിച്ഛന്ദ്രയുമായി ഭാവനയിൽ സംസാരിക്കുന്നു .സാധാരണക്കാർക്ക് നീതി ലഭിക്കുമോ എന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് അവർ ആഴത്തിൽ ചർച്ച ചെയ്തു .ഗോവർധൻ്റെ കാര്യത്തിൽ ഭാരതേന്ദു ഹരിച്ഛന്ദ്രയ്ക്ക് കുറ്റബോധം തോന്നി. അനീതിയുടെ കൽതുറുങ്കുകൾ ഭേദിക്കാൻ നീതിമാന്മാർ വരുമെന്ന് കരുതിയിരിക്കുന്നത് വ്യർത്ഥമാണ്. ഗോവർധനെ സൃഷ്ടിച്ച ഭാരതേന്ദു തന്നെ അതിന് മുന്നോട്ടുവരുന്നു. അദ്ദേഹം ഗോവർധനെ പാർപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ജയിലിൽ ചെന്ന്  വാതിൽ തുറന്നിടുന്നു. ഗോവർധൻ പുറത്തിറങ്ങി. അനീതിയും ഇരുട്ടും തിന്ന് ശോഷിച്ച ആ മനുഷ്യനുമായി സംസാരിക്കാൻ പലർക്കും അവസരമുണ്ടാകുന്നു. അയാൾ നീതി നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നതിന് ഇരയാകുന്ന പലരിലൂടെ ജീവിക്കുന്നു.

നീതിയുടെ യുക്തി 

'നീതിയും അനീതിയും തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത വിധം കുഴഞ്ഞു മറിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ,ശരിയും തെറ്റും, പ്രകാശവും തമസ്സും തമ്മിൽ വേർതിരിക്കേണ്ട ആവശ്യം മനസ്സിലാക്കപ്പെടുക കൂടി ചെയ്യാത്ത ലോക'മാണിതെന്ന് ആനന്ദ് ആമുഖത്തിൽ എഴുതുന്നത് ഈ നോവലിൻ്റെ മേഖല ഏതാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കി തന്നു. 'ആടിനെ കൊന്ന കുറ്റത്തിന് ആരെയെങ്കിലും കഴിവിലേറ്റാതെ പോയാൽ അത് അന്യായമാകുമെന്ന്' ചൗപട് രാജാവിന്റെ കോടതിയിലെ സിപാഹി പറഞ്ഞത് ഭാരതേന്ദുവിനെ സ്തബ്ദനാക്കുകയാണ്.

ഗോവർധൻ പിന്നീട് കണ്ടത് നീതിയുടെയും ശരിയുടെയും ലോകത്ത് നിന്ന് നിഷ്കാസനം ചെയ്യപ്പെട്ട മനുഷ്യരെയാണ്.ഇരുപത്തിനാലാം  അധ്യായത്തിൽ രാജാവിന്റെ ഭടൻ, ഗോവർധൻ രക്ഷപ്പെട്ട കാര്യം വിവരിക്കുന്നത് വായിക്കാം. ഇത് ആനന്ദും ഭാരതേന്ദു ചേർന്ന് എഴുതുകയാണെന്ന് സങ്കല്പിച്ചാലും തകരാറില്ല .ഭാരതേന്ദുവിൻ്റെ കഥാപാത്രമായ ഗോവർധൻ ഇപ്പോൾ ആനന്ദിന്റെ കൈയിലെ ഉപകരണമാണ്. അയാൾ ജയിൽ ചാടിയവനാണ്. അതുകൊണ്ട് അയാളെ പിടിക്കാൻ ജയിലധികാരികൾ ശ്രമിക്കാതിരിക്കില്ല.

'കേൾക്കുവിൻ, കേൾക്കുവിൻ! മഹാരാജാവിന്റെ അടിയന്തര കൽപ്പന! ഇന്നേക്ക് 14 ദിവസത്തിനകം ജയിൽ ചാടിപ്പോയ കൊലപ്പുള്ളി ഗോവർധനെ  പിടികിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ, വധശിക്ഷ തിരിയെ കോത്വാലിന് നൽകുന്നതായിരിക്കും.കോത്വാൽ  ഇതിനകം ചാടിപ്പോവുകയും അടുത്ത 14 ദിവസത്തിനകം അയാളെ പിടികിട്ടാതിരിക്കുകയും ചെയ്താൽ, ആട്ടിടയനെ വധിക്കുന്നതായിരിക്കും. ആട്ടിടയൻ ഇതിനകം അപ്രത്യക്ഷനാവുകയും അടുത്ത 14 ദിവസത്തിനകം അയാളെ പിടികിട്ടാതിരിക്കുകയും ചെയ്താൽ, കസായിയെ വധിക്കുന്നതായിരിക്കും. കസായി ഇതിനകം അപ്രത്യക്ഷനാവുകയും ,അടുത്ത 14 ദിവസത്തിനകം അയാളെ  പിടികിട്ടാതിരിക്കുകയും ചെയ്താൽ കുമ്മായക്കാരനെ വധിക്കുന്നതായിരിക്കും. കുമ്മായക്കാരൻ ഇതിനകം അപ്രത്യക്ഷനാവുകയും ,അടുത്ത 14 ദിവസത്തിനകം അയാളെ പിടികിട്ടാതിരിക്കുകയും ചെയ്താൽ, ആശാരിയെ വധിക്കുന്നതായിരിക്കും. ആശാരി ഇതിനകം അപ്രത്യക്ഷനാവുകയും അടുത്ത 14 ദിവസത്തിനകം അയാളെ പിടികിട്ടാതിരിക്കുകയും ചെയ്താൽ, കല്ലുബനിയായെത്തന്നെ വധിക്കുന്നതായിരിക്കും. കല്ലുവിന്റെ മതിൽ വീണു വഴിയെ പോയ ആട് ചത്ത കുറ്റത്തിന് ആരെയെങ്കിലും ശിക്ഷിക്കാതെ നിവൃത്തിയില്ലാത്തതിനാൽ ,രാജ്യത്ത് ഇനിമേൽ കൊലക്കുടുക്ക് ഉപയോഗിച്ചല്ല ,ശിരച്ഛേദം ചെയ്തിട്ടായിരിക്കും നടത്തുക എന്ന് രാജാവ് സദയം ഉത്തരവായിരിക്കുന്നു.'

ഗോവർധൻ ഒരു  കഥാപാത്രമാണെങ്കിലും അയാൾ ജീവിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യനാണ്. അയാളെക്കുറിച്ച് കടലാസിലാണ് രേഖകൾ ഉള്ളതെങ്കിലും അയാളും  ജീവിക്കുകയാണ് .അയാൾ കടലാസിൽ പലവിധത്തിലുള്ള ദുരന്തങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.

അയാൾ രക്ഷപ്പെട്ടെത്തിയ ഒരു പട്ടണത്തിലെ കാഴ്ചകൾ ആ വിധിയെ ശരിവെക്കുന്നതായിരുന്നു. അവിടെ പേടിപ്പിക്കുന്ന ഒരു നിശബ്ദതയാണ് തങ്ങി നിന്നത് .അവിടെ കണ്ട  ആളുകളുടെ മുഖങ്ങളിൽ വിരക്തി എന്ന രോഗം പ്രകടമായിരുന്നു. വൃത്തികേട് പോലെ സൗന്ദര്യവും അവർക്ക് അസഹ്യമായിരുന്നു .ഒന്നും സുന്ദരമാക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കാത്തവർ .വീടുകളും തെരുവുകളും വൃത്തിഹീനമായിരുന്നു. കാണുവാനും കേൾക്കുവാനും കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും മൂകരെയോ ബധിരരെയോ പോലെയാണ് അവർ നടന്നത്.

ഗോവർധൻ ഉറുമ്പുകളോടൊത്ത് 

ഏറ്റവും ഭയപ്പെടുത്തിയത് തെരുവ് പട്ടികളാണ്. അവയെല്ലാം കാഴ്ചയില്ലാത്തവയായിരുന്നു. ഓടുമ്പോൾ അവ എവിടെയോ ചെന്നിടിച്ച് വീണു .ആ പട്ടണത്തിൽ സകല മൃഗങ്ങളും എങ്ങനെയാണ് അന്ധരായതെന്ന് അയാൾക്ക് പിടികിട്ടിയില്ല. നീതിയുടെ യുക്തിയെ തന്നെ അന്ധമാക്കുന്ന തരം കാഴ്ചകൾ ഈ നോവലിൽ ധാരാളമുണ്ട്. ഇത് നമ്മുടെ നോവൽ സാഹിത്യത്തിന് പുതിയൊരു മുഖമാണ് നൽകുന്നത്. ഇതിന് സമാനമായ ' മറ്റൊരു നടുക്കം സൃഷ്ടിക്കാൻ പിന്നീട് ഒരു നോവലിസ്റ്റിനും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. മലയാളസാഹിത്യത്തിൽ മഹത്തായ ഒരു പാഠമാണ് ആനന്ദ് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്.

ഗോവർധൻ്റെ യാത്രകൾക്ക് ശേഷമുള്ള ശൂന്യതയെക്കുറിച്ചല്ല നാം സംസാരിക്കേണ്ടത് ;ഇത് 'ഖസാക്കിൻ്റെ  ഇതിഹാസ'ത്തിനു ശേഷം സ്പഷ്ടമായ ഉത്തരങ്ങളോടെ നോവൽ വായനയെ വഴിതിരിച്ചുവിട്ടു എന്നതിലാണ്. ആനന്ദ് ഈ നോവൽ അവസാനിപ്പിക്കുന്നത് തന്റെ കഥാപാത്രത്തെ ഭാരതേന്ദുവിൻ്റെ  നാടകത്തിലേക്ക് പറഞ്ഞയച്ചു കൊണ്ടല്ല ,ഉപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ടാണ്. ഗോവർധൻ ഒടുവിൽ ഗത്യന്തരമില്ലാതെ ,ദുഃഖഭാരം പോലും വികാരമുണർത്താത്ത ഘട്ടത്തിൽ ഉറുമ്പുകളോടൊപ്പം യാത്ര പോവുകയാണ് .ഉറുമ്പുകൾ അയാളോട് പറഞ്ഞത് അവരുടെ കൂടെ ചേർന്നാൽ രാത്രി അയാൾ ഗ്രാമത്തിൽ എത്തുകയില്ല എന്നാണ്.  അപ്പോൾ അയാൾ പറയുന്നത്, ഏതെങ്കിലും ഒരു രാത്രിയിൽ ഏതെങ്കിലും ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ എത്തിയാൽ മതിയെന്നാണ്! ഉറുമ്പുകളുടെ യുക്തി ഗോവർധനെ ഞെട്ടിച്ചു :'ഞങ്ങളുടെ കൂടെ നടന്നു തുടങ്ങിയ നിങ്ങൾ കണ്ടേക്കും, നിങ്ങൾ നടന്നുവന്ന വഴികൾ പലതും ഇനിയും നടക്കാനിരിക്കുന്നതേയുള്ളൂവെന്ന്!

ആനന്ദ് പറയുന്നത് വായനക്കാർക്ക് ഗോവർധനെ വിട്ടുതരുന്നു എന്നാണ്. കാരണം ഗോവർധനെ അറിയുന്ന വായനക്കാർക്ക് അയാളോടൊപ്പം നടക്കാനാവും.

രജതരേഖകൾ

1)ബി.രാജീവൻ 

ഇടതുപക്ഷ പാർട്ടികൾക്ക് ഇന്നത്തെ നവജനാധിപത്യമുന്നേറ്റ പ്രക്ഷോഭങ്ങളിൽ പങ്കാളിത്തമില്ലെന്നും ലോകമെങ്ങുമുള്ള സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ നേതൃത്വരഹിത സമരങ്ങളിൽ ഇടതു പാർട്ടികൾ  ഒറ്റപ്പെട്ടുവെന്നും ബി.രാജീവൻ (മോഹൻലാലിൻ്റെ പിണറായി വിജയൻ അഭിമുഖം, പ്രസാധകൻ ,ഏപ്രിൽ) അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇടതുപക്ഷവും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടികളും അവരുടെ ഒഫീഷ്യൽ ചട്ടങ്ങളിലും മുൻവിധികളിലും ജീവിക്കുകയല്ലാതെ പുതിയ ബഹുജനങ്ങളെ തങ്ങളോടൊപ്പം കൂട്ടാൻ ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല .അധികാരം നേടാൻ തിരഞ്ഞെടുപ്പിനെ ഉപയോഗിക്കുകയും അത് ലഭിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ കാലാവധി തീരും വരെ തങ്ങളിൽപ്പെട്ടവരെ അല്ലാതെ മറ്റാരെയും ആവശ്യമില്ലെന്ന് തീരുമാനിക്കുകയും മറ്റുള്ളവരോട്  യാതൊരു വിധ സമ്പർക്കവുമില്ലാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രവണതയാണുള്ളത്.ഇതിൻ്റെ ഫലമായി വായു കടക്കാത്ത ഒരു അടഞ്ഞ ലോകം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു. ഇടതുപക്ഷ സാംസ്കാരിക പ്രവർത്തകർ 'അയിത്ത'ത്തെ ഒരു പ്രധാന മൂല്യമായി സാഹിത്യ അക്കാദമി പോലുള്ള സ്ഥാപനങ്ങളിൽ പോലും വെച്ച് വാഴിച്ചു .തങ്ങൾ മാത്രം മതി, മറ്റുള്ളവരെല്ലാം അസ്പൃശ്യർ എന്ന തികച്ചും ജനാധിപത്യവിരുദ്ധവുമായ സമീപനം ഇടതുപക്ഷത്തെയും അതിൻ്റെ സാംസ്കാരിക നേതൃത്വത്തെയും പുതിയ ഫ്യൂഡൽ മനോഭാവത്തിൻ്റെ അടയാളം എന്ന നിലയിൽ പിടികൂടിയിട്ടുണ്ട്. പുറമേ സാംസ്കാരിക മുഖംമൂടി അണിഞ്ഞ പലരും തങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയത്തോട് അന്ധമായ അടിമത്വം കാണിക്കാത്തവരെ അന്യരായി കാണുകയും അവരുമായി ഒരു സംഭാഷണത്തിന് പോലും തയ്യാറാവാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രവണത ഇന്നത്തെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിരാശയോടെ ഓർക്കാവുന്നതാണ്.  

2)പി.ജെ.ആൻ്റണി 

നാടകകാരനും കവിയും ചലച്ചിത്രനടനുമായ പി. ജെ. ആന്റണിയുടെ സർഗാത്മക ജീവിതത്തെ അടുത്തുനിന്ന് വീക്ഷിക്കുന്ന ലേഖനമാണ് ഡോ. പോൾ മണലിൽ എഴുതിയ 'തീച്ചൂളയിൽ എരിഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ജീവിതം'(തന്മ മാസിക ,മെയ്).ഇത് തീവ്രമായ ഒരു വികാര വിസ്ഫോടനമാണ്. ആൻറണി എഴുതിയ 'ശവം സംസാരിക്കുന്നു' എന്ന ഗദ്യഗവിതയിലെ അവസാന വരികൾ തൻ്റെ ശവക്കല്ലറയിൽ എഴുതിവയ്ക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നല്ലോ. ആ വരികൾ അതുപ്രകാരം ശവക്കല്ലറയിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. അത് പോൾ മണലിൽ ഉദ്ധരിക്കുന്നുണ്ട്: 'വിലമതിക്കാനാവാത്ത അനേകം കഴിവുകളുണ്ടായിരുന്നിട്ടും യാതൊന്നും നേടാതെയും എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത അഭിലാഷങ്ങളിൽ ഒന്നുപോലും നിറവേറാതെയും , ആയുഷ്കാലത്തിൽ ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും ആശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെയും സ്വന്തമെന്ന് പറയാനും സ്നേഹിക്കാനും ഒരു ജീവിപോലുമില്ലാതെയും ആരംഭം മുതൽ അവസാനം വരെ തീച്ചൂളയിൽ എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ജീവിതം ഇവിടെ അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു.' ജീവിതത്തെ ആഴത്തിൽ പഠിച്ച ഒരു ജീനിയസിന്റെ വരികളാണിത്.എന്താണ് ആഴക്കാഴ്ച!

3)ജോൺ ലെനൻ 

ഇംഗ്ലീഷ് സംഗീതകാരൻ ജോൺ ലെനന്(1940-1980) മരണത്തെ ഭയമില്ലായിരുന്നു .ഒരു കാറിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് മാറുന്നതുപോലെയാണത്രേ മരണം.

4)പി.എ.ബക്കർ 

പി.എ.ബക്കറുടെ 'മണിമുഴക്കം'(1976)എന്ന ചിത്രത്തിനു സാമൂഹ്യപ്രസക്തിയുണ്ട്. അനാഥനായ ഒരുവൻ്റെ തിരിച്ചടികളാണ് അതിൽ ചിത്രീകരിക്കുന്നത്. ഹരികേശൻ തമ്പി (ഹരി)യാണ് പ്രധാന വേഷം ചെയ്തത്. ശ്രീനിവാസനും അതിൽ അഭിനയിച്ചിട്ടുണ്ട്. സാറാ തോമസിന്റെ 'മുറിപ്പാടുകൾ' എന്ന നോവലിനെ ആധാരമാക്കിയാണ് ബക്കർ ചിത്രം സംവിധാനം ചെയ്തത്. ആ ചിത്രത്തെക്കുറിച്ച് എം.സി. രാജനാരായണൻ എഴുതിയ ലേഖനത്തിന് (മാതൃഭൂമി ഓൺലൈൻ) കാലിക പ്രസക്തിയുണ്ട്.മലയാളിയുടെ മികച്ച സിനിമയെ തനതായി നിർവ്വചിച്ച സിനിമകളിലൊന്നാണ് 'മണിമുഴക്കം'.

5)ഡോ. വി.രാജകൃഷ്ണൻ ,ആഷാമേനോൻ 

ഇനി എഴുത്തച്ഛൻ പുരസ്കാരം കൊടുക്കേണ്ടത് സാഹിത്യവിമർശകരായ ഡോ.വി. രാജകൃഷ്ണനും ആഷാമേനോനമാണ്. 

6)ഡോ. ജോർജ് മരങ്ങോലി 

ഡോ. ജോർജ് മരങ്ങോലിയുടെ കഥകളുടെ സമാഹാരമാണ് 'ഇനി  ഒരിക്കൽ'(സൺഷൈൻ ബുക്സ്). മുണ്ടക്കൈ ,ചൂരൽമല ഉരുൾപൊട്ടൽ  ദുരന്തം പശ്ചാത്തലമാക്കി എഴുതിയതാണ് ടൈറ്റിൽ കഥയായ 'ഇനി ഒരിക്കൽ'.കുത്തൊഴുക്കിൽപ്പെട്ട് പരസ്പരം വേർപെടാൻ നേരം അവർ പറഞ്ഞു: ഇനി ഒരു ജന്മത്തിൽ കൂടിച്ചേരാമെന്ന്! മരങ്ങോലിയുടെ  കഥകൾ മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളെ സ്പർശിക്കുന്നു. അത് സരളവും ആത്മാർത്ഥവുമാണ് .

7)പി.ജി.സദാനന്ദൻ 

പി.ജി. സദാനന്ദൻ എഴുതിയ രാഷ്ട്രീയ, സാംസ്കാരിക വിവക്ഷകളടങ്ങിയ സാഹിത്യലേഖനങ്ങളുടെ  സമാഹാരമാണ് 'പാപബോധത്തിന്റെ സ്നാനഘട്ടങ്ങൾ'(ഒരുമ). കക്കാടിന്റെയും പണ്ഡിറ്റ് കറുപ്പന്റെയും കരൂർ ശശിയുടെയും കവിതകളെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനങ്ങളും ഗാന്ധിജിയെക്കുറിച്ചുള്ള വിചാരങ്ങളും അടങ്ങുന്ന 18 ലേഖനങ്ങൾ ഇതിലുണ്ട്. എന്നാൽ 'വിമർശകർ ഏത്  മാളത്തിൽ പോയി ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു? ' എന്ന ലേഖനം വായിച്ചപ്പോൾ സദാനന്ദൻ ഈ രംഗത്ത് വേണ്ടത്ര ഗൃഹപാഠം ചെയ്തിട്ടില്ല എന്ന് തോന്നി. മലയാളവിമർശനം ഉത്തര- ഉത്തരാധുനികതയിലും നവാദ്വൈതത്തിലും എത്തിയത് അദ്ദേഹം അറിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്ന് പറയേണ്ടിവരും.

8)ആസ്വാദനക്ഷമത 

കാക്കനാടന്റെ കഥകൾ ആസ്വദിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെന്ന് ഒരു മുതിർന്ന കഥാകൃത്ത് എഴുതിയത് ഞെട്ടിച്ചു! കഥയുടെ നവീനമായ ഭാവുകത്വത്തെപ്പറ്റി ഒന്നുമറിയാത്തവർ എന്തിനെഴുതുന്നു എന്ന ചോദ്യം ഉയരേണ്ടതുണ്ട്. 

9)ജയകുമാർ മേലൂട്ടത്ത് 

കഴുകൻ പക്ഷികുടുംബത്തെ വെടിവയ്ക്കാൻ ഉത്തരവുണ്ടായിട്ടും മാതൃത്വത്തെയും കുഞ്ഞുങ്ങളെയും തനിക്ക് ജനിക്കാൻ പോകുന്ന കുഞ്ഞിനെയും ഓർത്ത് അയാൾ അവയെ കൊല്ലാതെ വിട്ടു. അനുകമ്പയുടെ ഒരു കണം പുറത്തെടുക്കാൻ മനുഷ്യന് കഴിയുക എന്നത് ചെറിയ കാര്യമല്ല. അനുകമ്പ ആകസ്മികമാണ്. ജയകുമാർ മേലൂട്ടത്ത് എഴുതിയ 'കഴുകമാനം'(പച്ചമലയാളം, മെയ്) എന്ന കഥയാണ് ഈ ചിന്തകൾ മനസ്സിലേക്ക് പടർത്തി വിട്ടത്.  അഭിനന്ദനങ്ങൾ!

ആദിവാസി യുവാവ് മധുവും കാഫ്കയെസ്ക് ലോകവും /എംകെ.ഹരികുമാർ

 

m k harikumar 

അക്ഷരജാലകം

ലോകസാഹിത്യത്തെ മറ്റൊരു വഴിക്ക് തിരിച്ചുവിട്ട ഒരേയൊരു എഴുത്തുകാരനേയുള്ളൂ, അത് ജർമൻ സംസാരിക്കുന്ന ചെക്ക് നോവലിസ്റ്റ്  ഫ്രാൻസ് കാഫ്ക (1883-1824)യാണ് . അധികമൊന്നും എഴുതി പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ ആഗ്രഹമില്ലാതിരുന്ന കാഫ്കയ്ക്ക് പക്ഷേ വാക്കുകൾ, ആമാശയത്തിലെ ദഹിക്കാതെ ഭക്ഷണം പോലെ,  അസ്വസ്ഥജനകമായിരുന്നു. തലയിൽ  കൊമ്പുകളുമായി ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യനെ സങ്കല്പിക്കാമെങ്കിൽ ,കാഫ്ക അതായിരുന്നു. അദ്ദേഹം  ഞെരുങ്ങുകയും ഇടറുകയും ചെയ്തു.

എഴുതണമെങ്കിൽ തനിക്ക് ഒരു ശവത്തിൻ്റെ ഏകാന്തത വേണമെന്ന് പറഞ്ഞ കാഫ്കയ്ക്ക് ഒരു രചന വായനക്കാരൻ്റെ മനസിൽ തണുത്തുറത്ത് കിടക്കുന്ന മഞ്ഞുപാളി വെട്ടിപ്പൊളിക്കാനുള്ള മഴുവായിരുന്നു.

ഒരു മികച്ച സാധൂകരണം അല്ലെങ്കിൽ ശരിയായ ഉത്തരം ലഭിക്കാത്തതു കൊണ്ടുള്ള ശാരീരിക പ്രശ്നങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ അലട്ടിയിരുന്നു. കാഫ്കയുടെ ക്ഷയരോഗം അദ്ദേഹത്തിന് ജ്ഞാനം നൽകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ രോഗത്തെ  നിലനിർത്തിയതും വളർത്തിയതും കാഫ്കയിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്ന വ്യഗ്രതയും അന്തിമമായ വിധിതീർപ്പിലെത്താൻ കഴിയാത്ത മാനസികാവസ്ഥയുമായിരുന്നു. ഒരു കടയിൽ നിന്ന് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങി ബാക്കി തുകയുമായി മടങ്ങിപ്പോകുന്ന ഒരു സാധാരണ പ്രവൃത്തിയിൽ പോലും അസ്വസ്ഥപ്പെടാനും പിരിമുറുക്കത്തിലകപ്പെടാനും ധാരാളം കാര്യങ്ങളുണ്ടെന്ന് കാഫ്ക ഒരു കഥയിലൂടെ സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. കടയിൽ നിന്ന് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങിയപ്പോൾ എല്ലാം താനെടുത്ത് ബാഗിൽ വച്ചോ, ബാക്കി കിട്ടിയ തുക കൃത്യമായിരുന്നോ തുടങ്ങിയ പ്രശ്നങ്ങൾ അലട്ടലുകൾക്ക് കാരണമാകുന്നു. തുക കൊടുത്തതും ബാക്കി കിട്ടിയതും പലവട്ടം മനസ്സിലിട്ട് കശക്കി നോക്കുന്നു. താൻ അയാളുടെ  മുന്നിൽ എങ്ങനെയാണ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത് ,തന്നെ അയാൾ എങ്ങനെയാണ് കണ്ടത്, ആരാണ് ശരിക്കും കബളിപ്പിക്കപ്പെട്ടത് ,തനിക്ക്  ബാക്കി കിട്ടിയ തുകയിൽ കൃത്യതയില്ലെങ്കിൽ അതെങ്ങനെ പരിഹരിക്കും തുടങ്ങിയ പ്രശ്നങ്ങൾ പൊന്തിവന്ന് മനസ്സ് നീറ്റുകയാണ്. ഇതാണ് കാഫ്കയുടെ മാനസികാവസ്ഥ. ഇത് അദ്ദേഹം എഴുതിയപ്പോൾ പുതിയൊരു വ ഴിച്ചാൽ നിർമ്മിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു.

കുറ്റം ചെയ്തില്ലെങ്കിലും 

'ദ് ട്രയൽ' എന്ന നോവലാണ് കാഫ്കയുടെ സവിശേഷമായ മാനസികാവസ്ഥയെ വിളംബരം ചെയ്യുന്നത്. അതിൽ ജോസഫ് കെ എന്ന ബാങ്ക് ക്ലാർക്ക് ഒരു ദിവസം അറസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെടുന്നു. എന്താണ് താൻ ചെയ്ത കുറ്റം എന്ന് അറസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ വന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥർ വെളിപ്പെടുത്തുന്നില്ല.ജോസഫ് കെ  യാതൊരു കുറ്റവും ചെയ്തിട്ടില്ലെന്ന് അയാൾക്ക് ഉറപ്പുണ്ട് .എന്നാൽ കുറ്റം ചെയ്യാതെയും അറസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെടാം. അതിൻ്റെ യുക്തി എവിടെയും വിശദീകരിക്കപ്പെടണമെന്നില്ല. അങ്ങനെയൊരു യുക്തി നിലനിൽക്കുന്നുപോലുമുണ്ടായിരിക്കില്ല.

അയാൾക്ക് കോടതി നടപടികൾ നേരിടേണ്ടി വരുന്നു .കോടതിക്കും അയാൾ ചെയ്ത തെറ്റ് എന്താണെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്താനാവുന്നുന്നില്ല. ഒരു ദു:സ്വപ്നം പോലെ കോടതി നടപടികൾ മാറുന്നു. അയാളെ ഒരു വക്കീലിനും സഹായിക്കാനാവുന്നില്ല. അയാൾ തൻ്റെ മുപ്പത്തിയൊന്നാം  ജന്മദിനത്തിൽ കൊലചെയ്യപ്പെടുകയാണ്. അയാൾക്ക് നീതി ലഭിച്ചില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, അനീതിയെ നേരിടേണ്ടി വരുകയും അതിൻ്റെ ഉറവിടത്തെക്കുറിച്ച്, ലക്ഷ്യത്തെക്കുറിച്ച് യാതൊരു അറിവും ലഭിക്കാൻ അർഹതയില്ലെന്ന്  സ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

കാഫ്ക ഈ നോവൽ എഴുതിത്തുടങ്ങിയത് 1914 ലാണെങ്കിൽ ജീവിതകാലത്ത് അത് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചില്ല. എന്തുകൊണ്ടായിരിക്കും അത് പ്രസിദ്ധീകരിക്കാതെ മാറ്റിവെച്ചത്? താൻ എഴുതിയ ഒരു നോവൽ എന്ന നിലയിലല്ല അദ്ദേഹത്തെ അത് ബാധിച്ചത്;താൻ അറിഞ്ഞ ജീവിതം എന്ന തലത്തിലാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തതയ്ക്കും നിഗമനങ്ങൾക്കുമായി അദ്ദേഹം കാത്തിരുന്നിട്ടുണ്ടാകും. നോവൽ അറിയപ്പെടുന്നത് 'ദ് ട്രയൽ' എന്ന പേരിലാണെങ്കിലും അത് ജർമൻ ഭാഷയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടത് 'ഡെർ പ്രോസസ്' എന്ന പേരിലാണ്. 

ഈ പേരാണ് കാഫ്ക ഉപയോഗിച്ചത്. ജർമൻ ഭാഷയിൽ ഇതിൻ്റെയർത്ഥം കോടതി വ്യവഹാരം എന്നാണ്.ഇത് 

ഒരു സാങ്കല്പിക കഥയായല്ല  എഴുതുന്നത്; അതിനേക്കാൾ ഭീകരവും അസ്ഥിയിലേക്ക് കയറുന്നതുമായ ഒരു ജീവിതാനുഭവത്തെ അല്ലെങ്കിൽ വിധിയെ എഴുതുകയാണ് ചെയ്തത്; അല്ലെങ്കിൽ തന്നെത്തന്നെയാണ് അദ്ദേഹം എഴുതിയത്. കാഫ്കയുടെ മരണാനന്തരം സുഹൃത്ത് മാക്സ് ബ്രോഡ് ജർമ്മനിയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച കൃതിക്ക് ഒരു ഇംഗ്ലീഷ് പരിഭാഷയുണ്ടായത് 1937 ലാണ്. വില്ല, എഡ്വിൻ മൂർ എന്നിവർ ചേർന്ന് പരിഭാഷ ചെയ്തപ്പോൾ അവർ കുറേക്കൂടി വ്യക്തതയോടെ, കൃത്യതയോടെ ,മൂർച്ചയോടെ ട്രയൽ (വിചാരണ) എന്ന പേര് നല്കുകയായിരുന്നു.

മാർകേസ് ,ക്രാസ്നാഹോർകെ 

കാഫ്ക ധാരാളം എഴുത്തുകാരെ  സ്വാധീനിച്ചു .ക്ലാരിസ് ലിസ്പെക്ടർ ,ഇഷിഗുറെ ,മാർകേസ്, ക്രാസ്നാഹോർകെ തുടങ്ങിയവർ അവരിൽ ചിലർ മാത്രം. പുതിയ ഒരു എഴുത്ത് അദ്ദേഹം സംഭാവന ചെയ്തു. അതുവരെയുണ്ടായിരുന്ന കല്പിത സാഹിത്യത്തെ ,അതിൻ്റെ പരമ്പരാഗതമായ ഊഹങ്ങളെ, സങ്കല്പങ്ങളെ, മാനസികാവസ്ഥയെ മായ്ച്ചു കളഞ്ഞു എന്നതാണ് പ്രത്യേകത .കഴിഞ്ഞ വർഷം നോബൽ സമ്മാനം ലഭിച്ച ക്രാസ്നാഹോർകെ  ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: 'കാഫ്കയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാനൊരു എഴുത്തുകാരനാകില്ലായിരുന്നു. കുട്ടിക്കാലത്ത് മുതിർന്ന കുട്ടികൾ പുസ്തകങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യുന്നത് കേൾക്കുമായിരുന്നു. ഒരു കൗതുകത്തിന് വേണ്ടി. എന്നാൽ എന്താണ് അവർ ചർച്ച ചെയ്യുന്നതെന്ന്  മനസ്സിലാക്കണമെന്ന തോന്നലുണ്ടായി. അങ്ങനെയാണ് ഒരു രാത്രിയിൽ ഒരു പുസ്തകം വായിക്കാൻ എടുത്തത്.  ഭാഗ്യമോ നിർഭാഗ്യമോ, ആ പുസ്തകത്തിൻ്റെ പേര് 'ദ് കാസിൽ' എന്നായിരുന്നു. അത് കാഫ്കയുടെ നോവലായിരുന്നു. അന്ന് എനിക്ക് പതിനൊന്നോ പന്ത്രണ്ടോ വയസ്സു കാണും. ഞാൻ അത് മുഴുവൻ വായിച്ചു .എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല .എന്താണ് ഇതിൽ പറയുന്നത്? എന്താണ് ഈ ദുർഗ്ഗം? എന്തുകൊണ്ടാണ് അതിലേക്ക് പ്രവേശനം ലഭിക്കാത്തത് ?അത് എനിക്ക് ഒരു വലിയ രഹസ്യമായി തോന്നി. മുതിർന്നവരുടെ ചർച്ചകളിലേക്കും സൗഹൃദങ്ങളിലേക്കും  പ്രവേശനം കിട്ടാൻ അത് സഹായിച്ചെങ്കിലും എനിക്ക് ഒരിക്കലും കാഫ്കയുടെ കാസിൽ (ദുർഗം) എന്താണെന്ന് മനസ്സിലായില്ല. ഇന്നും എനിക്ക് കാഫ്കയുടെ കാസിൽ സാഹിത്യത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു രഹസ്യമായി അനുഭവപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്, കാസിൽ വായിച്ചിരുന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഒരു സാഹിത്യകാരനാകുമായിരുന്നില്ല എന്ന്.'

ലോകത്തിലെ പ്രധാന എഴുത്തുകാരിലൊരാളായ ഗാർസിയ  മാർകേസ് കാഫ്കയെ വായിച്ചതിനെപ്പറ്റി എഴുതിയിട്ടുള്ളത് ഇങ്ങനെയാണ്:'ഒരു രാത്രിയിൽ എൻ്റെ ഒരു സുഹൃത്ത് എനിക്ക് വായിക്കാൻ തന്നത് കാഫ്കയുടെ  ചെറുകഥകളായിരുന്നു .അന്ന് ഞാൻ കാഫ്കയുടെ 'ദ് മെറ്റാമോർഫോസിസ്'(രൂപാന്തരം)എന്ന കഥ വായിച്ചു. ആദ്യവാചകം വായിച്ചപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ തകർന്നുപോയി!.ഞാൻ അത്രയ്ക്ക് അതിശയിച്ചു. ആദ്യവാചകം ഇങ്ങനെയാണ്: കുഴപ്പം പിടിച്ച സ്വപ്നങ്ങളിൽ നിന്ന് രാവിലെ ഉറക്കമുണർന്ന ഗ്രിഗർ സാംസ  തിരിച്ചറിഞ്ഞു, താൻ ഒരു വലിയ ഷഡ്പദമായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന്. ഈ വാചകം വായിച്ചശേഷം ഞാനോർത്തത് ഇതുപോലെ ഒരാളും എഴുതിയിട്ടില്ല എന്നാണ്; ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ നേരത്തെ തന്നെ എഴുതിത്തുടങ്ങിയേനെ.

അങ്ങനെ ഞാൻ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ചെറുകഥകൾ എഴുതാൻ തുടങ്ങി.'

മർദ്ദകരുടെ ലഹരി 

ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിശിതവും സത്യസന്ധവുമായ നിരീക്ഷണമാണ് കാഫ്ക അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ലോകത്ത് അനീതി ഏത് സമയത്തും ഭീമാകാരമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടാം. അനീതിയുടെ രാക്ഷസൻ സമീപത്ത് തന്നെയുണ്ട്. നീതിക്ക് വേണ്ടി അലയാമെങ്കിലും  അത് കിട്ടണമെന്നില്ല .നീതി തേടി ചെല്ലുന്നവനെ കുറ്റവാളിയായി ചിത്രീകരിച്ചു ശിക്ഷിക്കാനും സാധ്യതയുണ്ട്. ഒരാൾ കുറ്റം ചെയ്തിട്ടില്ലെന്ന് സ്ഥാപിക്കാൻ അയാൾക്ക് ഒന്നും തന്നെ ചെയ്യാനില്ല.  അതിന് മറ്റുള്ളവരുടെ സഹായം വേണം .കുറ്റം ചെയ്തിട്ടില്ലെന്ന് തെളിയിക്കാൻ സത്യസന്ധമായി ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് , കുറ്റാരോപിതന് ഒരിടത്തു നിന്നും സഹായം കിട്ടണമെന്നില്ല. കാരണം അയാൾ കുറ്റം ചെയ്തതായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്.ഒരു നിരപരാധിക്ക്, തൻ്റെ നിരപരാധിത്വത്തിന് നിരത്താവുന്ന തെളിവ് അയാളെത്തന്നെയാണ്.അതാകട്ടെ , ആർക്കും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാത്തതാണ്. ഒരു വ്യക്തിയുടെ സങ്കീർണമായ ഒറ്റപ്പെടലാണിത്.  മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിലും കുടുംബജീവിതത്തിലും ഔദ്യോഗിക ജീവിതത്തിലും ഈ കാഫ്കയെസ്ക് (കാഫ്കയുടെ കൃതികളിൽ കാണുന്ന വിചിത്രമായ ,പേടിപ്പിക്കുന്ന ,ദുസ്വപ്ന സമാനമായ അവസ്ഥ)ലോകം ജീവിക്കുന്നുണ്ട്. അത് എല്ലാവർക്കും തിരിച്ചറിയാനൊക്കില്ല.എന്നാൽ അങ്ങനെ ഒരവസ്ഥയുണ്ട്. ചിലർ അതിനെ ദുർവ്യാഖ്യാനം ചെയ്തേക്കാം; പരിഹസിക്കാനും മുതിരും. ധാരാളം പേർ ഒരുമിച്ച് കൂടി ഒരാളെ വിചാരണ ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ പ്രതിരോധിക്കാനാവില്ല.

ആദിവാസി യുവാവ് മധു ആൾക്കൂട്ട വിചാരണയിൽ കൊലചെയ്യപ്പെട്ട സംഭവം നമ്മുടെ നാട്ടിൽ കൺമുന്നിലുണ്ടായ ഒരു കാഫ്കയെസ്ക് ലോകത്തിൻ്റെ നിർദ്ദയമായ പ്രവൃത്തിക്ക് ഉദാഹരണമാണ്. മധുവിന് വിദ്യാഭ്യാസമോ വിനിമയസാമർത്ഥ്യമോ ഇല്ല. ഉണ്ടെങ്കിൽ പോലും ക്രുദ്ധമായ ആൾക്കൂട്ടത്തെ പറഞ്ഞു ധരിപ്പിക്കാൻ എളുപ്പമല്ല .മധുവിൻ്റെ കൈകൾ ബന്ധിച്ചിരുന്നു, അതുകൊണ്ട് മർദ്ദിക്കുന്നവർക്ക് കുറേക്കൂടി ആവേശമുണ്ടാകാൻ ഇടയാക്കി. പ്രതികരിക്കാൻ നിസ്സഹായനായ ഒരുവരെ മർദ്ദിക്കുന്നതിൽ മർദ്ദകർക്ക് എന്നും പ്രത്യേക ലഹരിയുണ്ടാകും. മർദ്ദിക്കുന്നവർ മനുഷ്യരുടെ വംശത്തിൽ നിന്ന് മാറി മാംസഭുക്കായ ഒരു മൃഗത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക പരാക്രമത്തിലേക്കാണ് എത്തിച്ചേരുന്നത്.

അപ്പോൾ അവർക്ക് കാതുകൾ ഉണ്ടായിരിക്കില്ല .മനസ്സ് അലറി വിളിക്കും. മനസ്സിൽ നിന്ന് ക്രൂരത പ്രവഹിക്കുന്നതിൽ അവർ അഭിമാനം കൊള്ളുന്നുണ്ടാവും. അപ്രതിരോധ്യനും  ബന്ധുബലമില്ലാത്തവനും നിസ്സഹായനും നിരക്ഷരനുമായ ഒരുവനെ പരിഷ്കൃതരായ ജനക്കൂട്ടം ആക്രമിച്ചു കൊല്ലുന്നത് ജനാധിപത്യത്തിനകത്ത് പടരുന്ന ഭ്രാന്താണ്.

രാഷ്ട്രീയത്തിൻ്റെ വെള്ളിക്കൊലുസ് 

മധുവിന് ഒന്നിനും ഉത്തരം കിട്ടിയില്ല. ഭക്ഷണം കഴിക്കാത്തതുകൊണ്ട് വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഭക്ഷണത്തോട് താല്പര്യം തോന്നാം. എന്തുകൊണ്ടാണ് തനിക്ക് മാത്രം ഭക്ഷണം കിട്ടാത്തതെന്ന് മധുവിന് അറിയില്ലായിരുന്നു .മധുവിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് രാഷ്ട്രീയം അതിൻ്റെ വെള്ളിക്കൊലുസുകൾ കിലുക്കി എത്തിയില്ല. മധു രാഷ്ട്രീയത്തിന് പുറത്തായിരുന്നു. മധുവിനെ മർദ്ദിച്ചവർക്ക് അത് പറഞ്ഞു കൊടുക്കാനുള്ള ബാധ്യതയില്ലല്ലോ. അവർക്ക് തെളിയിക്കാനുണ്ടായിരുന്നത് തങ്ങൾ മധുവിനേക്കാൾ വലിയ കുടുംബപശ്ചാത്തലമുള്ളവരും ധനസ്ഥിതിയുള്ളവരും  ആരോഗ്യമുള്ളവരുമാണെന്ന അഹന്ത മാത്രമായിരുന്നു. അവർ സാധാരണ മനുഷ്യശരീരങ്ങളല്ലായിരുന്നു; അഹന്തയുടെ മനുഷ്യശരീരങ്ങളായിരുന്നു. അവർക്ക് ഒന്നും ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നില്ല .ഒരു ഇരയെ കിട്ടുന്നതോടെ തങ്ങൾ ഉന്നതരും പുണ്യവാളന്മാരുമാണെന്ന് സമർത്ഥിക്കാൻ അവർ ഏത് മാർഗവും സ്വീകരിക്കുന്നത് പതിവാണ്. തൻ്റെ പേരിൽ ചാർത്തപ്പെട്ട കുറ്റം എന്താണെന്ന് അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു .അവൻ്റെ  നിഷ്കളങ്കതയിലേക്ക് ചോര തെറിപ്പിക്കാൻ ആൾക്കൂട്ടത്തിന് കഴിഞ്ഞു.അവൻ്റെ അറസ്റ്റും കോടതിയും വക്കീലും നിയമവ്യവഹാരവും എല്ലാം ആ കാട്ടിൽ തന്നെ പൂർത്തിയായി. അവന് സ്വന്തം പ്രവൃത്തിയുടെ അർത്ഥം എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാവാതെ വിടവാങ്ങേണ്ടി വന്നു. അത് അറിയിക്കാൻ ഒരു ഭരണകൂടവും ആ സമയത്ത് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കാഫ്കയുടെ സാഹിത്യത്തിലൂടെ രൂപപ്പെട്ട ജീവിതരഹസ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ വെളിപാട്, ഈ കാഫ്കയെസ്ക് ലോകം ഏതു ജനാധിപത്യ രാജ്യത്തും  ഏതുസമയത്തും സംഭവിക്കാവുന്നതാണെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നതാണ് മധുവിൻ്റെ കൊലപാതകം. 

ഉത്തര- ഉത്തരാധുനികത/ഉത്തരാധുനികത മരിച്ചു/new books

 

ഉത്തരാധുനികത മരിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞത് അമേരിക്കൻ സാഹിത്യ സൈദ്ധാന്തികനായ റെയോൾ ഇഷത്മാനാ(Raoul Eshelman)ണ്. അദ്ദേഹം പെർഫോമാറ്റിസം എന്ന സിദ്ധാന്തമാണ്  അവതരിപ്പിച്ചത്. കൃതിയിലെ ആഖ്യാനപരമായ മികവ് ,അതിൻ്റെ രസാനുഭവങ്ങൾ, അതിൽ തന്നെയുള്ള കലയുടെ മാന്ത്രികത തുടങ്ങിയവ പുതിയൊരു മേഖലയായി അദ്ദേഹം വ്യാഖ്യാനിച്ചു .അതീതത്വം ,കല ,സൗന്ദര്യം എന്നിവ നിരുപാധികമായി അനുഭവിപ്പിക്കുന്നതാകണം സാഹിത്യമെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ഐഡൻ്റിറ്റിയെ നിരാകരിക്കുകയാണ്, അദ്ദേഹം ചെയ്തത്. 

ബ്രിട്ടീഷ് സാഹിത്യചിന്തകനായ അലൻ കിർബി ഡിജിമോഡേണിസം എന്ന പുസ്തകമെഴുതിയത് നവകാലഘട്ടത്തിലെ ഡിജിറ്റൽ ആധുനികത എങ്ങനെയെല്ലാം മനുഷ്യബുദ്ധിയിൽ പുതിയ മുന്നേറ്റമുണ്ടാക്കി എന്ന് സ്ഥാപിക്കാനാണ് .ഫ്രഞ്ച് കലാചിന്തകനും ക്യൂറേറ്ററുമായ  നിക്കോളൈ ബോറിയ 'റിലേഷണൽ എയ്സ്തെറ്റിക്സ്' എന്ന സിദ്ധാന്തമാണ് മുന്നോട്ടുവച്ചത്.കലാ വസ്തുവും അതിൻ്റെ ഇടവും പരസ്പര പൂരകമാണെന്നും കലയിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന അനുഭൂതി  ആപേക്ഷികമാണെന്നും അദ്ദേഹം വാദിച്ചു.

 അമേരിക്കൻ സൈദ്ധാന്തികനായ ജിൽസ് ലിപോവെറ്റ്സ്കി Hyper Modern Times എന്ന ഒരു പുസ്തകമെഴുതി. പരിധിയില്ലാത്ത വികസനമാണ് ആധുനിക സമൂഹങ്ങളിൽ സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് വാദിച്ച അദ്ദേഹം വ്യക്തികളുടെ സമ്പൂർണ്ണമായ ആഗ്രഹ പൂർത്തീകരണവും വാണിജ്യവൽക്കരണവുമാണ് ഇപ്പോൾ പ്രധാനമായി കാണപ്പെടുന്നതെന്ന് പറഞ്ഞു. 

Bookinn publications

07736300323 

നിശ്ശബ്ദതയുടെ ഉരഗം ഇഴഞ്ഞ പാട് /എം.കെ.ഹരികുമാർ

കുമാരനാശാൻ്റെ 'വീണപൂവ്'  വായിച്ചപ്പോൾ വിമർശക മനസിലുണ്ടായ സൃഷ്ടിപരമായ അലട്ടലുകളെ തത്വചിന്താപരമായി അപഗ്രഥിക്കുകയാണിവിടെ. 

എൻ്റെ 'ആത്മായനങ്ങളുടെ ഖസാക്ക് ' എന്ന കൃതി 1964 ലാണ്  പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്. വിമർശനസർഗ്ഗത്തിൽ ചെയ്തതിന്റെ തുടർച്ചയോ ആ ബിന്ദുവിൽ നിന്നുള്ള  വളർച്ചയോ ആയിട്ട് സമീപകാലത്ത് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച 'കടമ്മനിട്ടക്കവിതയിൽ നരേന്ദ്രപ്രസാദിൻ്റെ സ്വം വായന' എന്ന കൃതിയെ കാണാൻ തോന്നുന്നു. വിമർശനത്തെ ആന്തരികമായ സാഹിത്യകലയുടെ, അനുഭവമായി കാണുകയാണ് എൻ്റെ രീതി. ഒരു പ്രബന്ധകാരന്റെ മുൻകൂട്ടി തീരുമാനിച്ച ആശയങ്ങളോ മറ്റുള്ളവരുടെ ചിന്തകളിലൂടെയുള്ള സഞ്ചാരമോ ഇവിടെ കാണാനാവില്ല. നമ്മുടെ ഭാഷയിൽ ധാരാളം വിമർശന ലേഖനങ്ങൾ വരുന്നുണ്ട് .എന്നാൽ 99 ശതമാനവും സ്റ്റാറ്റസ്കോ നിലനിർത്താനുള്ള വെപ്രാളം മാത്രമാണ്. പ്രതിഷേധിക്കുന്ന ,നവീകരിക്കുന്ന ഒരു തലം കാണാനില്ല.പുതിയൊരു ആലോചനയില്ല .വൈലോപ്പിള്ളിയുടെ 'മാമ്പഴ'ത്തെ പോലും ഒരേ രീതിയിൽ ചർച്ച ചെയ്യുകയാണ്.'വീണപൂവ്','കരുണ' എന്നീ കാവ്യങ്ങൾക്ക് ക്ളീഷേ ആസ്വാദനമാണുള്ളത്. ഒരു കവിതയെക്കുറിച്ച് നൂറ് വർഷത്തിനിടയിൽ പോലും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു വായന ഉണ്ടാകുന്നില്ല. 'വീണപൂവി'നെക്കുറിച്ച് അസഹനീയമായ വിധം പഴയ പാഠങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുകയാണ് ചെയ്തിട്ടുള്ളത്. അതിനെതിരെയാണ് ഞാൻ 'വീണപൂവ് കാവ്യങ്ങൾക്കു മുമ്പേ' എന്ന പുസ്തകമെഴുതിയത്.  അതിൽ ഒരു പൂവിൻ്റെ അനന്യതയാണ് അന്വേഷിച്ചത്. ഒരു വസ്തുവിന് കേവലം അതായിരിക്കാനുള്ള അവകാശമുണ്ട്. വസ്തുവിന്റെ പ്രാഥമികമായ പ്രകൃതി, അസ്തിത്വം നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നിടത്ത് കലയില്ല. നമ്മുടെ വായന മറ്റൊരു വഴിക്കാണ് പോകുന്നത്. അത് വളരെ അപക്വവും വഴിതിരിഞ്ഞു പോകുന്നതുമായ  അർത്ഥവിചാരമാണ്. ഒരു കാവ്യത്തിലെ ബിംബങ്ങളെ അർത്ഥപരമായോ അതിവൈകാരികമായോ സമീപിക്കുന്നതിന്റെ കുഴപ്പമാണിത്. 

വീണപൂവ് ആശാൻ്റെ കാമുകിയാണെന്ന് സമർത്ഥിക്കുന്നത് അർത്ഥശൂന്യമാണ് .ഒരു മഹത്തായ കവിതയ്ക്ക് അങ്ങനെ നിലനിൽക്കാനാവില്ല. കവിതയെ അങ്ങനെ ലഘൂകരിക്കാനാവില്ല. പൂവ് കാമുകിയാണെന്ന് പറയുന്നതോടെ അതിന് പ്രണയകാവ്യങ്ങളുടെ പട്ടികയിൽ ഇടം കിട്ടിയേക്കാം.ആ ലേബൽ പതിപ്പിച്ചാൽ അതെഴുതുന്നവന് കൂടുതൽ വായനക്കാരെ കിട്ടുമായിരിക്കും. ഒരു ദുരന്ത പ്രണയകാവ്യം വായിക്കാൻ താത്പര്യപ്പെടുന്നവരുണ്ട്. അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരു സാധ്യതയുള്ളത് അതിവൈകാരികമായ ഉപഭോഗമാണ്.

പകൽ പോലെയുള്ള സത്യങ്ങൾ കലയിൽ വേണ്ട 

കവിതയിൽ അമിതമായ വൈകാരികഭാരം അടിച്ചേൽപ്പിക്കുമ്പോൾ അതിൽ വിമർശകന്റെ ആന്തരമായ സൂക്ഷ്മദർശനമോ ദാർശനികമായ പര്യവേക്ഷണമോ ഇല്ലാതാകുന്നു. എന്നാൽ 'വീണപൂവ് കാവ്യങ്ങൾക്കു മുമ്പേ' എന്ന കൃതി എഴുതിയപ്പോൾ ഈ ലേഖകനെ അലട്ടിയത്, ഒരു കവിയും പ്രകൃതിയിലെ ഒരു വസ്തുവും തമ്മിലുള്ള സംവേദനത്തിലൂടെ ജീവിതത്തിന്റെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന പോരളുകളെപ്പറ്റി ആലോചിക്കാനാവുമോ എന്ന പ്രശ്നമാണ്. വസ്തുവിന്റെ ജീവതത്വപരമായ (ontological) അർത്ഥമാണ് കവിതയ്ക്ക് വേണ്ടത്. ജീവതത്വപരം, അല്ലെങ്കിൽ പ്രകൃതത്തിലുള്ള ,അസ്തിത്വപരമായ അർത്ഥം നിശ്ചിതമായ ചതുരവടിവിലുള്ളതല്ല. അത് ഒരു  ത്രികോണം വരയ്ക്കുന്നത് പോലെ ക്ലിപ്തമായിരിക്കില്ല. ത്രികോണത്തിന്റെ മൂന്ന് ബിന്ദുക്കൾ എവിടെയാണെന്നറിയാത്ത ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ ആശയക്കുഴപ്പമാണ് അതിലുള്ളത്.അത് എങ്ങനെ പൂർത്തിയാക്കാം എന്നിടത്താണ് കവിത ആരംഭിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് പലരും പറഞ്ഞതും നമുക്ക് നേരത്തെ തന്നെ ഉറച്ചധാരണകളുള്ളതുമായ വസ്തുതയെക്കുറിച്ച് എഴുതരുതെന്ന് വിവരമുള്ളവർ പറയുന്നത്. പകൽ പോലെയുള്ള സത്യങ്ങൾ വിവരിക്കുന്നതിൽ കലയില്ല. അറിയാത്തതിനെക്കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണമാണ് കലയെ മഹത്തരമാക്കുന്നത്. അതിവൈകാരികത കവിതയുടെ ശത്രുവാണ്.

നമുക്ക് അറിയാത്തതാണ് സൃഷ്ടിപരമായ തലത്തിലേക്ക് ഉയരേണ്ടത്‌. അതുകൊണ്ടാണ് പല യുക്തികൾ ഉപയോഗിച്ച് ആശാൻ സങ്കീർണമായ ആ വസ്തുതയെ വിശകലനം ചെയ്യുന്നത്. ഔപനിഷദോക്തികൾ, ചിലപ്പോൾ സമാധാനം തന്നേക്കാം എന്നാണ് അശാൻ പറയുന്നത്. വസ്തുവിൻ്റെ പ്രകൃതത്തിലുള്ള ,പ്രത്യക്ഷത്തിലുള്ള അനന്യതയുടെ തത്വചിന്ത പല വിധത്തിൽ കവി പരിശോധിക്കുന്നത് കാണാം.അപ്പോൾ പോലും പൂർണമായ അർത്ഥമോ ആശയപരമായ ശാന്തിയോ ലഭിക്കുന്നില്ല.  അതുകൊണ്ടാണ് പല യുക്തികൾ ഉപയോഗിച്ച് ആശാൻ സങ്കീർണമായ ആ പ്രകൃതിയെ വിശകലനം ചെയ്യുന്നത്. 

തത്വചിന്താപരമായ അശാന്തി 

വീണപൂവ് അവശേഷിപ്പിക്കുന്നത് അശാന്തിയാണ് .അത് ആശയപരവും തത്വചിന്താപരവുമായ അശാന്തിയാണ്. എന്നാൽ കവിതയിൽ ഒരു കാമുകിയുടെ സ്ഥാനത്താണ് പൂവെന്നും പൂവ് വീണതോടെ കവിയുടെ പ്രണയമാണ് തകർന്നതെന്നും വ്യാഖ്യാനിച്ചാൽ 'വീണപൂവി'ൽ വ്യാപരിക്കുന്ന ജീവതത്വപരമായ ആരായലുകൾ അപ്രത്യക്ഷമാകും. അത് ആണും  പെണ്ണും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിൻ്റെ ലോകമായി വഴിമാറിപ്പോകും. ഇത് കവിതയെ അപഹസിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ് .ഇത്തരം വായനയിൽ യാതൊരു ശ്രേഷ്ഠതയുമില്ല. അത് വാണിജ്യവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട മനസ്സുകളുടെ പ്രത്യേകതയായി കണ്ടാൽ മതി.

അതിവൈകാരികവും വാണിജ്യപരവുമായ താൽപര്യങ്ങളുള്ള മനുഷ്യർക്ക് കലയുടെ പ്രകൃതത്തെ അറിയാനൊക്കില്ല .ഇവിടുത്തെ വിമർശകർക്ക് ഒരു കവിയുടെ കലാപരവും സൗന്ദര്യാത്മകവുമായ അത്തരം ചോദനകളെ അതിന്റെ അർത്ഥപരതയിൽ സമീപിക്കാൻ ശേഷിയില്ല. അതിനുപകരം അവർ കവിതയിലെ വസ്തുതളെയെല്ലാം മാനുഷിക ജീവിതത്തിലെ കൊടുക്കൽ വാങ്ങലുകളുടെയും വാണിജ്യ താൽപര്യങ്ങളുടെയും ബിംബങ്ങളായി കാണുന്നു.ഇത് കവിതയ്ക്ക് ബാഹ്യമായ ആലോചനകളാണ്. അവിടെ കവിയോ ആസ്വാദകനോ ഇല്ല. 

ആശാൻ പൂവിനെയാണ് അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത്.ആ  അഭിസംബോധനയ്ക്ക് ആവശ്യമായ യുക്തിയും തത്വചിന്തയും ഭാവനയുമാണ് തേടുന്നത്. അതാണ് കവിതയ്ക്ക് ആവശ്യമുള്ളത്. ഒരു യുക്തി മറ്റൊന്നിന് പരിഹാരമല്ല. ദുർഗ്രഹമായ ഒരു ലോകത്ത് എവിടേക്ക് തിരിയണമെന്ന് ആലോചിച്ച് സന്ത്രാസപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്ന അവസ്ഥ 'വീണപൂവി'ലുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് ആശാൻ ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നത്:

"ഇന്നീവിധം ഗതി നിനക്കയി പോക! പിന്നൊ-

ന്നൊന്നായ്ത്തുടർന്നു വരുമാ വഴി ഞങ്ങളെല്ലാം;

ഒന്നിന്നുമില്ല നില - ഉന്നതമായ കുന്നു -മെന്നല്ലയാഴിയുമൊരിക്കൽ 

നശിക്കുമോർത്താൽ."

ജീവിത നശ്വരതയെക്കുറിച്ചോർത്താൽ അശാന്തി അകലും. ശാശ്വതമായത് ഒന്നുമില്ലെങ്കിൽ പിന്നെന്തിന്  ആഗ്രഹിക്കണം ,ദു:ഖിക്കണം ? സ്വാർത്ഥത ഒരു മിന്നലാട്ടം മാത്രമാണ്. അതും വ്യർത്ഥമാണ്.

"ഉല്പന്നമായത് നശിക്കു- മണുക്കൾ നിൽക്കും

ഉല്പന്നമാമുടൽ വെടിഞ്ഞൊരു ദേഹി വീണ്ടും

ഉല്പത്തി കർമഗതി പോലെ വരും ജഗത്തിൽ,

കൽപ്പിച്ചിടുന്നിവിടെയിങ്ങനെ ആഗമങ്ങൾ."

ഇതും ഒരു യുക്തിയാണ്. കർമ്മഗതിയെ അഭയം പ്രാപിക്കുന്നു. കാമുകിയുടെ മരണത്തിൽ വേദനിക്കുന്ന കവിക്ക് ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കാനാവില്ല. കാരണം കാമുകിയോടുള്ള ബന്ധം വൈകാരികമാണ്. ആശാനാകട്ടെ വൈകാരിക വിച്ഛേദമാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

പൂവ് ഒരു മറയാണ് 

പൂവ് പ്രതീകമല്ലെന്ന നിലപാടാണ് ഈ ലേഖകൻ്റെ 'വീണപൂവ് കാവ്യങ്ങൾക്ക് മുമ്പേ' എന്ന കൃതിയിൽ കൈക്കൊണ്ടത്. മലയാളവിമർശനത്തിന്റെ ചരിത്രവും, വിശേഷിച്ച് ആശാൻ കൃതികളുടെ വിമർശനത്തിൻ്റെ ചരിത്രവും ഗൗരവത്തോടെ ഉൾക്കൊണ്ട ഒരാൾക്ക് ഇത് വളരെ പുതിയ വീക്ഷണമാണെന്ന് കാണാൻ വിഷമമില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് സുകുമാർ അഴീക്കോടും കെ.പി.അപ്പനും എൻ്റെ പ്രതീകവാദവിരുദ്ധ നിലപാട് പ്രസക്തവും പുതിയതുമാണെന്ന് എഴുതിയത്. "ഈ വിമർശനത്തിൽ അസന്നിഗ്ദ്ധമായ ഒരു പൂർവ്വാന്വേഷണ നിരാസവും ഒരു നവദര്‍ശന കൗതുകവും നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയുമെന്ന് " അഴീക്കോട് എഴുതുന്നുണ്ട് .വീണപൂവ് ഒന്നിൻ്റെയും പ്രതീകമല്ല - ഇതാണ് എൻ്റെ നിലപാട്.

ഈ കാര്യത്തിൽ 'വീണപൂവി'നെ അതിൻ്റെ തനതായ ജീവതത്വ ബോധത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന മറ്റൊരു വിമർശനവും മലയാളത്തിൽ ഉണ്ടായിട്ടില്ല.' വീണപൂവ് കാവ്യങ്ങൾക്ക് മുൻപേ' എന്ന കൃതി ഒരു വഴിത്തിരിവ് എന്ന നിലയിലാണ് ഞാൻ സമീപിച്ചിട്ടുള്ളത്. പുസ്തകത്തിലെ ഒരു ഭാഗം ഉദ്ധരിക്കട്ടെ:

"പൂവ് ഏതിന്റെയെങ്കിലും പ്രതീകമാണെങ്കിൽ കവിക്ക് പൂവിനെപ്പറ്റിയുള്ള പല നിഗമനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടേണ്ടതില്ല. മറിച്ച് പൂവിന് പൂവ്  മാത്രമായാൽ മതിയെന്നും അത് മറ്റെന്തിനെയും പോലെ കാവ്യവസ്തുവായല്ല ജനിച്ചതെന്നും കവി മനസ്സിലാക്കുന്നു.കാവ്യവസ്തുവാകാതെ ജീവിച്ചതിന്റെ യഥാർത്ഥ ചിത്രമാണ് ആശാൻ വരച്ചു കാണിക്കുന്നത്. കാവ്യവസ്തുവായ പൂവ് എപ്പോഴും അന്യവസ്തുക്കളുടെ ഭാരം ചുമക്കുകയാവും. പൂവിനെ ആശാൻ ആ ഭാരം ഏൽപ്പിക്കുന്നില്ല." 

ഇതാണ് കാവ്യപരമായ സ്വതന്ത്രത . കവിത മറ്റൊന്നിനെ ചാരിനിൽക്കുന്നതല്ല. അതിന് അനന്യതയുണ്ട്. കവിതയിലെ വസ്തു അതിൽതന്നെയാണ് ആസ്വദിക്കപ്പെടേണ്ടത് .കവിത അതിൻ്റെ തന്നെ ഘടനയിലാണ് വസ്തുവിനെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നത് . വസ്തു മറ്റൊന്നല്ല. ഒരു വസ്തു മറ്റൊന്നിന് വേണ്ടി നിലനിൽക്കുകയാണെന്ന് പറയുന്നത്  മനുഷ്യൻ്റെ ഉപഭോഗ ആവശ്യത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള കാഴ്ചപ്പാടാണ്.

കവികൾ എന്നും വാഴ്ത്തിയിട്ടുള്ള വസ്തുവാണ് പൂവ്. മറ്റൊന്നും എഴുതാനില്ലാതെ കഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ കവികൾ പൂവിനെ ആശ്രയിക്കാറുണ്ട്. പൂവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തയ്ക്ക് അതിൽ തന്നെ ഉത്തരം തേടാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ് പോംവഴി. 

കവി പൂവിനെ സ്നേഹിച്ചത് അതിൻ്റെ സ്നിഗ്ദ്ധസൗന്ദര്യത്തിലും നശ്വരയിലുമാണ്. ദുരന്തത്തെ മുൻകൂട്ടി കാണുന്ന കവികൾ പൂവിലൂടെ അത് മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അതിന്റെയർത്ഥം പുവ് മറയ്ക്കുന്നത് ദുരന്തമാണ് എന്നാണ്. പൂവ് ഒരു മറയാണ്. അതിനടിയിൽ ജീവിതത്തിൻ്റെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന നശ്വരതയും  അമൂല്യമായ ജീവൻ്റെ അനിവാര്യമായ പതനവും അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പൂവിനെ കാണുമ്പോൾ ഭയമുണ്ടാകും. കാരണം അത് വീഴ്ചയുടെ അവസാനത്തെ മുനമ്പാണ്. വലിയ യുദ്ധങ്ങൾക്ക് മുമ്പുള്ള പുറപ്പാടാണ്. യുദ്ധം കഴിഞ്ഞാൽ പടക്കളം എല്ലാവരും വിസ്മരിക്കുന്നു. യുദ്ധം നടന്നതിന്റെ ഓർമ്മകൾക്ക് അവകാശികളില്ല .നിശ്ശബ്ദതയുടെ ഉരഗം തകർന്ന വസ്തുക്കൾക്കിടയിലൂടെ  കടന്നുപോകുന്നുണ്ടാവും. ആ ഉരഗങ്ങൾ ഇഴഞ്ഞുപോയ പാടുകൾ തേടിച്ചെല്ലാൻ കവിക്ക് കഴിയണം. 

മറ്റുള്ളവർ എഴുതിയത് മായ്ച്ചുകളയാനാണ് എഴുതേണ്ടത്

ആത്യന്തികമായ ഫലശൂന്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള വെളിപാട് വിധ്വംസകമാണ്. സൗന്ദര്യത്തിന്റെ ഇരുണ്ട വശമാണത്. സൗന്ദര്യത്തെ ആസ്വദിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് നമ്മെ വിലക്കുന്നതിലെ സൗന്ദര്യമാണ് ആശാൻ ചർച്ച ചെയ്യുന്നത്. ലോകത്തിൻ്റെ അറിയാത്ത സമുദ്രങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് എഴുതേണ്ടത്. എഴുതുക എന്ന് പറഞ്ഞാൽ വലിയൊരു അർത്ഥമുണ്ട് .അത് നേരത്തെ എഴുതിയതിന്റെ ആവർത്തനമല്ല .നാം എഴുതുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ പുതിയ ഒരു കാര്യമാണ് എഴുതുന്നത്. അതുവരെ ആരും എഴുതാത്തതാണത്.  അപ്പോഴാണല്ലോ എഴുത്തിനർത്ഥം ഉണ്ടാകുന്നത് .എഴുതുമ്പോൾ അത് പുതിയൊരു കടലാസിലാണ് പിറക്കുന്നത്;മറ്റൊരാൾ എഴുതിയതിന്റെ പുറത്തല്ല .ഒഴിഞ്ഞ ഇടങ്ങളിലേ എഴുതാനൊക്കൂ; അങ്ങനെയാണ് എഴുതേണ്ടത്. അതിൻ്റെയർത്ഥം ഇങ്ങനെ വിശദമാക്കാം: നിങ്ങൾ എഴുതുമ്പോൾ അത് വ്യക്തമായി കാണണമെങ്കിൽ ഒഴിഞ്ഞ ഇടമായിരിക്കണം .ശൂന്യമായ പ്രതലത്തിലാണ് എഴുതുന്നത്. അപ്പോഴാണ് അത് ദൃശ്യമാകുന്നത്. അതുകൊണ്ട് എഴുത്ത് പുതിയ ആവിർഭാവമാണ്. മറ്റൊരാൾ എഴുതാത്തത് എഴുതുമ്പോൾ അതുവരെ പലർ എഴുതിയത് മായ്ച്ചു കളയുകയാണ്. 

അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ എഴുതുക എന്ന പ്രക്രിയയിലൂടെ പുതിയ സുവിശേഷമാണ് പുറത്തു വരേണ്ടത്.  മറ്റുള്ളവർ പറയാത്തതാണ് അതിലൂടെ വെളിച്ചം തേടേണ്ടത്. ധാരാളം പേർ പറഞ്ഞത് ആവർത്തിക്കുന്നത് എഴുത്തല്ല. അത്  വാക്കുകളുടെ ആവർത്തനം മാത്രമാണ്. എഴുതുമ്പോൾ ഒരു തുടച്ചു നീക്കൽ സംഭവിക്കുന്നു. ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടതും എവിടെ നോക്കിയാലും കാണാവുന്നതുമായ ചിന്തകളുടെ അഴുക്കാണ് തുടച്ചു മാറ്റപ്പെടുന്നത്. അത് ആശാൻ സാധ്യമാക്കിയത് കൊണ്ട് അതിനെക്കുറിച്ച് ഒരു വിമർശനാത്മക സർഗവിചാരം ആവശ്യമായി വരുന്നു. ആ കൃതി വിമർശകമനസ്സിൽ വന്നു വീഴുന്നതിന്റെ അനുരണനങ്ങളാണ് എഴുതുന്നത്. അതിൻ്റെ ഉള്ളടക്കമോ സാമൂഹിക പ്രസക്തിയോ ഒന്നുമല്ല.

വിമർശകൻ മറ്റൊരു കവിത എഴുതുന്നു 

കവിത വായിച്ചുകൊണ്ട് വിമർശകൻ മറ്റൊരു കവിത സൃഷ്ടിക്കുകയാണ്.അത് കവിതയുടെ സൂക്ഷ്മത്തിലും ഗദ്യത്തിന്റെ രാഗത്തിലുമാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. വിമർശകൻ്റെ ഗദ്യം ഭാവനയുടേതാണ്.അത് കവിതയുടെ വിശദീകരണമല്ല. കവിത അനുഭവിച്ചതിന്റെ ഫലമായി സ്വയം വായിക്കുന്നതിന്റെ ഫലമാണിത്.  വിമർശകൻ തന്നെത്തന്നെ വായിക്കുന്നു. അമേരിക്കൻ വിമർശകനായ ദാനിയേൽ ഗ്രീൻ (Daniel Green) പറയുന്നു, The experience of reading is always the experience of language.വായിക്കുമ്പോൾ നമുക്ക് കിട്ടുന്ന അനുഭവം ഭാഷയുടെ അനുഭവമാണ്. ഇതാകട്ടെ ഓരോരുത്തർക്കും വ്യത്യസ്തമാണ്.

ജീവിതനശ്വരതയെപ്പറ്റിയുള്ള എൻ്റെ വ്യഥയെ എൻ്റെ വഴിയിൽ അന്വേഷിക്കുകയാണ് ഞാൻ ഈ കൃതിയിൽ ചെയ്തത്. ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥമെന്തെന്ന് ചോദിക്കുന്നതുപോലെ ദുർഗ്രഹമാണ് എന്തുകൊണ്ടാണ് അത് നശ്വരമായിരിക്കുന്നതെന്ന്  തിരയുന്നത്. ഏതൊരു മനീഷിയെയും ഈ ചോദ്യങ്ങൾ കുഴയ്ക്കുന്നു. സ്നേഹത്തെ നൈമിഷികമോ താൽക്കാലികമോ ആക്കുന്നത് ഈ ചോദ്യങ്ങളാണ്. ജീവിതത്തിൻ്റെ അനിശ്ചിതത്വവും നശ്വരതയും മൂല്യങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പിന് ഭീഷണി ഉയർത്തുന്നു. ഒരു പക്ഷിയെ  സ്നേഹിക്കുന്നു .എന്നാൽ തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം അതിനെ ഒരാൾ അമ്പെയ്ത് കൊല്ലുന്നു. ഒരു മീനിനെ, അതിൻ്റെ  ചലനത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നു. പൊടുന്നനെ ഒരുവൻ അതിനെ ചൂണ്ടയിട്ടോ വലയിൽ കുടുക്കിയോ  പിടിച്ചു കൊല്ലുന്നു. എത്ര ക്ഷണികമാണ് ജീവിതം ? ഈ അനിശ്ചിതാവസ്ഥ തരുന്ന മരവിപ്പും മടുപ്പും ഭീകരമാണെന്നിരിക്കെ അതിനെ സമാശ്വസിപ്പിക്കാനുള്ള ആശയം തേടിയാണ് ഞാൻ ഈ കവിത വായിച്ചത്. വീണുകിടക്കുന്ന പൂവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ദുഃഖം എന്റേതുമാണ്. എൻ്റെ മനസ്സിൻ്റെ അടിയിലൂടെ വിഷാദാത്മകതയെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാൻ ഇത് പ്രേരണയായി.

മറ്റൊരു വീണപൂവായി ഞാൻ ഓരോന്നിനെയും സങ്കൽപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. ബാല്യകൗമാരങ്ങളും സ്നേഹബന്ധങ്ങളും ഇതുപോലെ വീണുപോകുന്നത് കണ്ടു. വീണതിന് പിന്നീട് ഉയർപ്പില്ല .മനസ്സിൽ നിന്ന്  വിഷാദത്തിന്റെ ഉയിർപ്പ് ഒഴിവാക്കാൻ  സ്വയം തേടുകയാണ് ചെയ്തത്. ലോകജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥശൂന്യതയും വിളിച്ചാൽ വിളി കേൾക്കാത്ത അവസ്ഥയും എന്നിൽ സംഘർഷം സൃഷ്ടിച്ചു. അത് പരിഹരിക്കാൻ വാക്കുകളുടെ സഹായമില്ലാതെ മനസ്സിൽ കവിത രചിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അസ്തമയങ്ങളിലും കൊഴിയുന്ന ഇലകളിലും സ്നേഹിതരുടെ മൃത്യുവിലും ലോകത്തിൻ്റെ മറവിയിലും ഞാൻ തിരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോൾ ആശാൻ്റെ വരികൾ പ്രതിധ്വനിച്ചു.

"സാധിച്ചു വേഗമഥവാ നിജ്ജന്മകൃത്യം

സാധിഷ്ഠർ പോട്ട് - ഇഹ നിശിപാന്ഥപാദം

ബാധിച്ചു രൂക്ഷശില വാഴ്വതിൽ നിന്ന് മേഘ-

ജ്യോതിസ്സുതൻ ക്ഷണികജീവിതമല്ലി കാമ്യം"

പരാജയപ്പെട്ട ജീവിതങ്ങൾക്കെല്ലാം ഇത് സാന്ത്വനമായി തീരുന്നതായി വായിക്കാം ."പൂവിനെക്കുറിച്ചല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനെക്കുറിച്ചും പറയാനില്ലെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്ന കവി കവിതയിലെ ഏത് പ്രവണതയെയും അതിജീവിക്കുകയാണ്. വിഭിന്ന  ഭാവങ്ങളുള്ള പൂവ് അങ്ങനെ അനേകം സ്വരങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. പൂവിനെക്കുറിച്ചല്ലാതെ മറ്റൊന്നും പറയാതിരിക്കുക ,പൂവിൻ്റെ തന്നെ പല ജീവിതങ്ങൾ ധ്വനിപ്പിക്കുക എന്നീ മാർഗങ്ങളിലൂടെയാണ് കവിത സാർവലൗകിക പ്രസക്തിയിലേക്ക് വരുന്നത്.സാർവകാലികാനുഭവങ്ങളുടെ സാരാംശത്തിലേക്ക് എത്തുന്ന കവി എല്ലാ മനുഷ്യനിർമ്മിത പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളെയും ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ കവിത സ്വതന്ത്രമാകുന്നു."

എന്നാൽ കവിതയുടെ ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം വിമർശകന്റെ മനസ്സിലാണ് വിചിത്രമായ പദകോശങ്ങളോടെ ഉദിച്ചുയരുന്നത്. വിമർശകൻ അതിൽ സ്വയം ദർശിക്കുന്നു. അത് വിമർശകൻ്റെ  സ്വാതന്ത്ര്യവുമാണ്. പാരമ്പര്യത്തിൻ്റെ  നിശ്ചലമായ ആശയലോകത്ത് നിന്നുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രഖ്യാപിക്കാൻ വിമർശകൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന നിമിഷമാണിത്. വിമർശകൻ സ്വന്തം മനസ്സിന്റെ സർഗാത്മക സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ വീണ്ടെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമാണ് ഈ വായന. വിമർശകൻ സ്വന്തം സ്വാതന്ത്ര്യസങ്കല്പത്തെ വായിക്കുകയാണ്. അയാളുടെ സംവേദനാത്മകതയുടെ ആകസ്മികമായ എത്തിച്ചേരലാണിത്.  അങ്ങനെ അയാളിലെ പ്രക്ഷോഭകാരിയെ ശരിക്കും സാക്ഷാത്കരിക്കുന്നു.

ഒരു ഭാഗം കൂടി ഉദ്ധരിക്കുന്നു: " നിരന്തരം അന്യവൽക്കരിക്കുക എന്നതാണ് ജീവിതത്തിൻ്റെ സ്വഭാവം. അങ്ങനെയുള്ള പ്രക്രിയയിൽ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് മാനുഷികതയാണ്. അകന്നുപോകുന്നത് ,നഷ്ടപ്പെടുന്നത് എവിടെയെന്ന ചോദ്യം വീണപൂവ് എന്ന കാവ്യത്തിന്റെ ആദിമധ്യാന്തം മുഴങ്ങുന്നതായി ഞാൻ കേൾക്കുന്നു." അമേരിക്കൻ തത്വചിന്തകനായ 

ജോൺ ഡിവി (John Dewy) പറഞ്ഞതുപോലെ കവിത നിഗൂഢതയിലേക്കാണ് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നത് .It(poetry)has served the purpose of penetrating the mysterious depths of things.