Thursday, August 21, 2008

എല്ലാ സംഖ്യകളെയും

ഒരു പൂജ്യം ജീവിക്കാന്‍
ശ്രമിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്‌.
എല്ലാ സംഖ്യകളെയും കളിയാക്കികൊണ്ടുള്ള
അതിണ്ടെ കിടപ്പ്
ഒരു സമസ്യയാകുന്നു.
എവിടെയുമെപ്പോഴും ഒരു പൂജ്യം വാളോങ്ങി
അതിന്‌ എല്ലാ ഗണിതശാസ്ത്രജ്ഞരെയും
ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞനും അതിണ്ടെ വില മാറ്റാന്‍
അല്ല,പൂജ്യത്തിന്‌ എന്തിനാണ്‌ വില?
ചമഞ്ഞ് കിടക്കാനോ?


അവര്‍ എപ്പോഴും ചിരിച്ചു.
ചിരിക്കാന്‍ അവര്‍ക്ക് ഒരു കാരണം
അവരെ ബാധിക്കാത്ത കാര്യങ്ങളെപ്പറ്റിയാണ്‌
അവര്‍ ചിരിച്ചത് .
സ്വയമൊരു പരിഹാസ പാത്രമായപ്പോള്‍
അവര്‍ ചിരിക്കുകയല്ല ചെയ്തത്:
അവരുടെ കലഹം അവരുടെ
വ്യക്തിപരമായ പരാതികളില്‍ ഒതുങ്ങി നിന്നു.
ദേഷ്യം അവര്‍ക്ക് സ്വയം അറിയാനുള്ളതായി
സ്വയം ദുഷിക്കാനുള്ളതായി.


The flying course of butterflies

The primitive butterflies resembling
the miniscule bones of time flew up
on the skyways of silence fluttering
their fragile wings

Engrossed in a detached ecstasy,
they hovered around utterly blind
to the invisible tracks
of souls that crisscrossed along
cutting and slicing each other
and turned into puzzles

Scaling heights from the depths of time,
they discarded the bodies
fallen in battlefields of
Kurushethra and Kalinga

The funeral rites of the butterflies
over the deserted corpse
of the youth lying on the plateau;
Chanting some primitive mantras
they got immersed in prayers

On the feet of the corpse hovered
the song of the butterflies in anguish
for the outdated and dusted revolutions

On the body, the democratic pollination
of butterflies for Bharath,
the land blessed with food grains and fruits

On the hands the compassionate kisses
of the butterflies for bygone ages of might and power
and also for the resurrection of broken romances
from the abyss of the past

On the forehead, the greeting thilak
of the butterflies for the physical
transformation of
Arithmetic and Brahmasutra

Over and around the body, the butterflies
still traced many an unknown tracks
that never begin nor end anywhere

As the butterflies departed after finishing
their colorful waltz, the bygone tracks
of the dead youth too dissolved into nothingness
just as the pathways of the butterflies.

poem: m k harikumar