ജീവിതാസക്തിയുടെ വേദാന്തം /എം.കെ.ഹരികുമാർ

 

അക്ഷരജാലകം 

വ്യവസ്ഥാപിതമായ ഭാഷയിൽ, ശൈലിയിൽ, ഉള്ളടക്കത്തിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിച്ചുകൊണ്ട് പരിവർത്തനോന്മുഖചിന്തയുള്ളവർ എഴുതുന്നു. അവർ ഭൂതകാലത്തിലെ  രൂപങ്ങളെ അതേപടി പിന്തുടരാത്തത്  ഒരു അനുസരണക്കേടായി കാണേണ്ടതില്ല. ഒരാൾ അയാളോടു സത്യസന്ധത കാണിക്കുകയാണ്. ചിലർക്ക് നിലനിൽക്കുന്ന വ്യവസ്ഥയുടെ പരിധിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ചിന്തിക്കാനാവില്ല. അവരുടെ മനോവിചാരങ്ങൾ മതിലുകൾ ഭേദിച്ച് പായുന്നുണ്ടാവും .അവരുടെ മനസ്സിൻ്റെ വേഗം അപാരമായിരിക്കും. അവർ ഒരു യാഥാസ്ഥിതിക വ്യവസ്ഥയെക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ടതായി കാണുന്നത് മനസ്സിൻ്റെ  സ്വപ്നങ്ങളും സ്വതന്ത്രമായ സഞ്ചാരങ്ങളുമായിരിക്കും. ഒരു രാത്രിയെക്കുറിച്ച് എഴുതുമ്പോൾ എന്തിനാണ് ധാരാളം പേർ പലകാലങ്ങളിൽ ഉപയോഗിച്ച അലങ്കാരങ്ങളും ഭാഷാശൈലികളും കടമെടുക്കുന്നത് ? രാത്രിയെ വൈകാരികമായ പ്രശ്നത്തിന്റെ നൂലാമാലയിൽ നിന്ന് പുറത്ത് കടക്കാനുള്ള ഒരു പ്രത്യാശയായി കാണുന്നവരുണ്ടാകും.

ഓരോ എഴുത്തുകാരനും അല്ലെങ്കിൽ എഴുത്തുകാരിയും അവരുടെ വഴിയിൽ സ്വന്തം ഭാഷയുടെ ചങ്ങലക്കെട്ടുകൾ പൊട്ടിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവരാണ്. അവർ സ്വതന്ത്രമായി ജീവിക്കുന്നതിൽ അഭിരമിക്കുന്നു .കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടിൽ, ഫ്രാൻസിൽ നോവോ റോമൻ(നവനോവൽ) എന്ന സാഹിത്യ നവോത്ഥാനപ്രസ്ഥാനത്തിനു നേതൃത്വം കൊടുത്ത അലൻ റോബ്ബേ ഗ്രിയേ  ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:'എഴുത്തുകാരൻ തൻ്റെ ആശയങ്ങളുടെ ആത്യന്തികമായ അർത്ഥത്തിൽ സ്വയം എത്തിച്ചേരേണ്ടതുണ്ട് .സ്വയം തിരഞ്ഞെടുത്ത ദിശയിലാണ് അയാൾ പുരോഗമിക്കേണ്ടത്.'ഇതാണ് സർഗാത്മകത .നാം ചരിത്രത്തിൽ മറ്റാരുടെയെങ്കിലും ഒരു പകർപ്പാവുകയല്ലല്ലോ ശരിയായ എഴുത്തിൻ്റെ ലക്ഷ്യം?വേറിട്ടതാകാനാണ് ഒരു സമരം വേണ്ടിവരുന്നത്. പഴയ ക്രമം മാറ്റി പുതിയ ക്രമം സൃഷ്ടിക്കുന്നത് പരമ്പരാഗത വിപ്ലവങ്ങളുടെ സ്വഭാവമാണ്. എന്നാൽ പുതിയ ക്രമം സൃഷ്ടിക്കുന്നതോടെ അതും യാന്ത്രികമായിത്തീരുന്നു.

വിപ്ളവങ്ങൾക്കു ശേഷം 

റഷ്യൻ വിപ്ലവത്തിൻ്റെ ഫലമായി നല്ലൊരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഭരണം നിലവിൽ വന്നു .വിഭാഗീയതയും അടിച്ചമർത്തലും വെറുപ്പും അവസാനിക്കുമെന്നായിരുന്നു എല്ലാവരുടെയും പ്രതീക്ഷ. എന്നാൽ സ്റ്റാലിൻ ഭരണം തുടങ്ങിയതോടെ, പതിറ്റാണ്ടുകളായി പല രാജ്യങ്ങളും ചൂഷണം ചെയ്ത റഷ്യയെ അതിവേഗം  ഉയർത്തിയെടുക്കാൻ വേണ്ടി കർക്കശമായ ഭരണ സംവിധാനം ഉപയോഗിച്ച് അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്യത്തെ അടിച്ചമർത്തി.നാടകകൃത്തുക്കൾക്ക് നാടകമെഴുതി തങ്ങളുടെ പ്രതിഷേധം അറിയിക്കേണ്ടി വന്നു. കേരളത്തിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഭരണത്തിനെതിരെ അമ്പതുകളുടെ ഒടുവിൽ സി.ജെ.തോമസ് 'വിഷവൃക്ഷം' എന്ന നാടകമെഴുതി പ്രതിഷേധിച്ചത് ഓർക്കണം .ഇതിന്റെയർത്ഥം ഇതാണ്: ഒരു വ്യവസ്ഥിതി മാറി മറ്റൊരു വ്യവസ്ഥിതി വരുന്നു. അതിനു വേണ്ടി ധാരാളം പേർ ജീവൻ വെടിയുന്നു .പലരും എഴുതി ഒരു ചരിത്രമുണ്ടാക്കുന്നു. ധാരാളം സാഹിത്യകൃതികളും ലേഖനങ്ങളും എഴുതപ്പെടുന്നു. ഒരു കാലുഷ്യം ഉണ്ടാവുകയാണ്. പുതിയ ആശയങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ നാമെല്ലാം അഭിമാനുഷരായി മാറുന്നു. നമുക്ക് നമ്മെക്കുറിച്ച് തന്നെ അത്ഭുതകരമായ വ്യാമോഹങ്ങളുണ്ടാകുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ് .നാം എന്നെന്നേക്കുമായി എല്ലാം മാറ്റിയെഴുതി ഒരു പുതിയ ലോകക്രമം ഉണ്ടാക്കി എന്നെല്ലാം വിചാരിക്കും .പക്ഷേ പിന്നീട് ഫലത്തിൽ ഇതെല്ലാം തിരിച്ചടിക്കുകയാണ്. ഒരു പുതിയ ഉദ്യോഗസ്ഥവൃന്ദം വരുകയാണ് .അവർ അധികാരത്തെ ഒരിടത്ത് കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു .പൗരന്മാർ പുറത്താവുകയും നിയമങ്ങളും മാറിയ വ്യവസ്ഥയും മാത്രം ഉയർന്നു വരികയും ചെയ്യുന്നു. സംശയത്തിൻ്റെ പേരിൽ പലരെയും ഒഴിപ്പിക്കുകയോ വധിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു. അതാണല്ലോ സോവിയറ്റ് യൂണിയനിൽ കണ്ടത്.

അവിടെയാണ് റൊബ്ബേ ഗ്രിയേയുടെ വാക്യത്തിൻ്റെ ശക്തി കാണേണ്ടത്. 

അദ്ദേഹം പരമ്പരാഗത വിപ്ലവത്തിലുള്ളതു പോലെ ഒരു ജയബിന്ദു കാണുന്നില്ല .ഒരിടത്ത് വിപ്ലവം അവസാനിക്കുന്നുവെന്ന് കരുതുന്നില്ല. ഒരു പുതിയ ആശയം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയോ തുടരുകയോ അല്ല ;എഴുത്തുകാരൻ അവൻ്റെ സ്വന്തം ആശയപരമായ ഔന്നത്യത്തിലെത്തുകയാണ് .അത് മറ്റൊരാൾക്ക് അനുവർത്തിക്കാനാവണമെന്നില്ല. എഴുത്തുകാരൻ സ്വന്തം ദിശ കണ്ടുപിടിക്കുകയാണ് .അതിൽ നിരന്തരം യാത്ര ചെയ്യുകയാണ്. അത് എവിടെയെത്തുമെന്ന് പറയാനാവില്ല. എവിടെയെങ്കിലും എത്തണമെന്ന്  നിർബന്ധമൊന്നുമില്ല. അയാൾ തൻ്റെ ആശയങ്ങളുടെ ആത്യന്തികമായ പ്രകിയകളെ എവിടേക്കോ കൊണ്ടുപോവുകയാണ്.

മലയാളകഥയിൽ, യു.പി. ജയരാജിന്റെ 'നിങ്ങളുടെ ലോകങ്ങളിൽ ഹാ ജീവിതം','മൃതചേതനയുടെ സ്മൃതിയിൽ','സ്വാർത്ഥനായ ഒരഹങ്കാരിയുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന്' എന്നീ കഥകൾ പരമ്പരാഗത കഥപറച്ചിൽ രീതിയിൽ നിന്ന് മാറി മറ്റൊരു വഴിയിലാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത്.  ആത്മനിഷ്ഠവും വ്യക്തിപരവുമായ ആലോചനകൾ എന്ന നിലയിലാണ് 'കഥകൾ പുരോഗമിക്കുന്നത് .മനുഷ്യർക്ക് ശരീരം മാത്രമല്ല മനസ്സുമുണ്ടെന്ന അറിവ് ഈ കഥകൾ കൂടുതൽ വായിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ഈ കഥകൾ വായിച്ചിട്ടുള്ളവർക്ക് ലയ ചന്ദ്രലേഖ എഴുതിയ 'ബ്രേക്ക് അപ്പ്'(പച്ചമലയാളം, ഓഗസ്റ്റ് )ഒരു നൂതന തരംഗമായി അനുഭവപ്പെടും.

ജയരാജിൻ്റെ കഥ 

ജയരാജിന്റെ 'നിങ്ങളുടെ ലോകങ്ങളിൽ ഹാ ജീവിതം 'എന്ന കഥ അതിന്റെ ടൈറ്റിൽ പോലെ തന്നെ അവനവനിലേക്ക് നോക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതാണ്. കഥയിൽ ഒരു ഭാഗത്ത് ഇങ്ങനെ വായിക്കാം: ' നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ ചിന്തകളും വികാരങ്ങളും ഓർമ്മകൾ പോലും മലിനമായി തീർന്നിരിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ എന്തും വ്യാപാരവൽക്കരിക്കുന്ന സ്വാർത്ഥത നിറഞ്ഞ വാക്കുകളും എല്ലാറ്റിനെയും വിഷമയമാക്കുന്ന കുത്സിതമായ പ്രവർത്തനങ്ങളും നിങ്ങളുടെ സ്ത്രീകളുടെ നിർലജ്ജമായ നോട്ടങ്ങളും ഉരുണ്ടു നിറഞ്ഞ മുലകളും നിങ്ങളുടെ കുട്ടികൾ ഉരുട്ടിക്കളിക്കുന്ന  ബേബി ഫുഡിൻ്റെ ടിന്നുകളും കൊഞ്ചിപ്പാടുന്ന നഴ്സറി റൈമും ഇവയൊക്കെയും മനംപുരട്ടലുണ്ടാക്കുന്നു.'

താൻ ഉൾപ്പെട്ട വ്യവസ്ഥയിൽ ഒരാൾ അനുഭവിക്കുന്ന സ്വാഭാവികമായ ദീനമാണിത്. അയാൾ അത് തിരിച്ചറിയുകയാണ് .തനിക്ക് കുറേക്കൂടി വിശാലമായ ലോകവും അതിൻ്റെ വിമർശനവുമുണ്ട് എന്ന് അയാൾ പ്രഖ്യാപിക്കുകയാണ്. ഈ കഥയിൽ തന്നെ തുടർന്ന് എഴുതുന്നത്  യൗവനത്തോടുള്ള വിമർശനമാണ്: 'നിങ്ങളുടെ യൗവനത്തെപ്പറ്റിയുള്ള വായാടിത്തങ്ങളാണ് എന്നിൽ  ഓക്കാനത്തിനു തുല്യമായത് സൃഷ്ടിക്കുന്നത് എന്ന് ദയവായി ധരിച്ചാലും .എന്തായിരുന്നു നിങ്ങൾക്ക് യൗവനം? ഇരുട്ട് പുതച്ച പാതകളിൽ മുന്നോട്ടു ചുവടുവയ്ക്കാനറച്ചു കൊണ്ട് പതുങ്ങി നിന്നവൻ്റെ ജാള്യതയായിരുന്നുവോ യൗവ്വനം ?നിശ്ശബ്ദത ഒരു മഹാമൗനമായി വളർന്ന് നിങ്ങളുടെ ലോകത്തെ ഗ്രസിച്ചപ്പോൾ ഒന്ന് അലറി വിളിക്കാൻ പോലുമാവാതെ തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങി നിന്ന ഗദ്ഗദം പോലത്തെ രോഷമായിരുന്നുവോ യൗവ്വനം?'

ലയ ചന്ദ്രലേഖയുടെ കഥയിൽ രണ്ടുപേർ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ ഒരു എപ്പിസോഡ് മാത്രമാണ് പറയുന്നത് .രണ്ടുപേർ പ്രേമിച്ചു, എന്നാൽ രണ്ടു വ്യക്തികളായിരിക്കുന്നതിന്റെ സ്വകാര്യതയിൽ അവർ പിരിയുകയാണ്. ഇത് നേർരേഖയിൽ പറയുകയല്ല കഥാകാരി .അവർ അതിനെ ശില്പപരമാക്കുന്നു. മനോഹരമായ ഒരു പാത്രത്തിൽ വച്ച പൂക്കൾക്ക് ഭംഗി കൂടും. രണ്ടു പേർ വേർപിരിയുന്നത് ആഴമുള്ള മുറിവായിരിക്കെത്തന്നെ മറക്കാനുള്ളതുമാണ്.ഒരു പൂവിൻ്റെ ഞരമ്പുകൾ പോലെ മനസ്സിലെ ചിന്താധാരകൾ ഒരു കേന്ദ്രത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്നു. മനുഷ്യർക്കിടയിൽ ഒരു കടലാണുള്ളത്. എന്നാൽ ആ കഥാപാത്രം വലിയൊരു രമ്യതയെക്കുറിച്ചും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഒരു കാറ്റിനാൽ ,ഒരേയൊരു കാറ്റിനാൽ ഞാനും നീയും നമ്മളും ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കയല്ലേ. എനിക്ക് നിന്നിൽ നിന്നോ നിനക്ക് എന്നിൽ നിന്നോ ഒരിക്കലും വിടുതൽ ഇല്ല.  എന്തെന്നാൽ എൻ്റെയും നിന്റെയും പ്രാണൻ ഒന്നാകുന്നു .അതൊരൊറ്റ ശ്വാസമാണ്.'

നാം സ്നേഹത്തിൻ്റെ  തത്ത്വത്തിലാണുള്ളത് അകലെയാണെന്നു തോന്നുമെങ്കിലും ഏതോ ചരടു കൊണ്ടു പരസ്പരം ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.നാം കണികകളാണ്. എവിടെനിന്നോ ഉടലെടുത്തവർ. ജീവിതാസക്തി നമ്മെ ഉണർവ്വിലേക്ക് ,വേദാന്തത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുകയാണ് .കഥയിലെ  വാക്യങ്ങൾ: 'ഇവിടെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരും ജീവിച്ചു കടന്നുപോയവരുമായ എത്രയെത്ര ജീവനുകളുടെ ഉഛ്വനിശ്വാസങ്ങളുടെ മിശ്രണമാണ് ഈ വിധം എന്റെ കൈക്കുമ്പിളിൽ തൊട്ടു കടന്നു പോകുന്നത് ? എൻ്റെ സ്നേഹിതർ... എനിക്കിനിയും അജ്ഞാതരായവർ, എൻ്റെ പിറവിക്കും മുന്നേ മൺമറമറഞ്ഞവർ, ഭൂഖണ്ഡത്തിന്റെ മറ്റേതോ ഒരറ്റത്ത് അന്യോന്യമറിയാതെ പുലരുന്നവർ ,പക്ഷികൾ, മൃഗങ്ങൾ, മരങ്ങൾ ,ചിതലുകൾ...'

പുതിയ ഫീൽ 

സ്നേഹത്തിൻ്റെ വഴിയിൽ അനേകം ദലമർമ്മരങ്ങളുണ്ട്. ഓരോന്നും ഓരോ ലോകമാണ്. മനുഷ്യമനസ്സിലേക്ക് നിരുപാധികമായി സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരാളുടെ വിഭിന്നമായ വെളിപാടുകളാണ് ഈ കഥയിലുള്ളത്.(കഥ മാഗ്സ്റ്ററിലും വായിക്കാം) .അസാധാരണമായ രചനയാണിത്.മലയാളകഥയുടെ  ഗതാനുഗതികത്വത്തിൽ നിന്നുള്ള മോചനമാണ്. പുതിയ ഫീൽ തരുകയാണ്. നാം ചെയ്യുന്ന ഓരോ പ്രവൃത്തിയിലും മനസ് കൊടുക്കുക എന്ന് സെൻ ബുദ്ധിസ്റ്റ് ആചാര്യനായ തീച്ച് നാത് ഹാൻ പറഞ്ഞത് ഓർക്കുക. ഓരോ വരിയിലും ജീവിക്കുന്നു. ഓരോ നിമിഷവും വിലപ്പെട്ടതാണ്. നാം ഒരു കാലെടുത്ത് വയ്ക്കുമ്പോൾ അത് മനസ്സ് അറിയുകയാണെങ്കിൽ അപ്പോഴാണ് ജീവിക്കുന്നത്. ചിന്തയും അങ്ങനെ തന്നെ. ഏതാണ് മനസ്സിലെ ചിന്തയെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അതിനെ പരിചരിക്കുക .അപ്പോൾ ആത്മബോധത്തിന്റെ പുതിയൊരു  ചുവര് ലഭിക്കും.

ഒരു പ്രമേയമുള്ളതുകൊണ്ട് നല്ല കഥയെഴുതാനാവില്ല. അതിനെ എങ്ങനെ സംവിധാനം ചെയ്യണമെന്നു പഠിക്കണം. ഇവിടെ ലയ ചന്ദ്രലേഖ അതിൽ വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു.രണ്ടുപേർ തമ്മിലുള്ള താൽക്കാലിക ബന്ധത്തെ മയിലിൻ്റെ നൃത്തം പോലെ മനോഹരമായി സന്നിവേശിപ്പിക്കുകയാണ് കഥാകൃത്ത്. മനസ്സിൻ്റെ ഓരോ പീലിയും ആനന്ദത്തിൽ ഏർപ്പെടുകയാണ്. വിഷാദം ദ്രവിച്ചു പോവുകയാണ്. ജീവിതത്തിൽ മറയ്ക്കപ്പെട്ട ആനന്ദം ഏതു ഘട്ടത്തിലും പുറത്തെടുക്കുകയാണ് പ്രധാനം.ഇവിടെ കലാസൃഷ്ടിയെ വിലയിരുത്താനുതകുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു വാദം ഉന്നയിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ കഥയിൽ സ്ത്രീ കഥാപാത്രം കാണുന്ന പല സ്വപ്നങ്ങളിൽ ഒന്നാണത്. സ്വപ്നങ്ങളിലൂടെ മനസ്സ് ആവിഷ്കരിക്കുകയാണ്.നിബിഡമായ വനത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് പൂത്ത് നിൽക്കുന്ന  ഒരു കുഞ്ഞു വയലറ്റ് പൂവിനെ  സ്വപ്നം കണ്ടത് വിശദമാക്കുന്ന ഭാഗത്ത് ആത്മബോധം മാത്രമല്ല കലാനുഭവവുമാണ് തെളിയുന്നത്.ഓരോ മനുഷ്യനും ഓരോ കലാവസ്തുവാണ് .അത് പൂ പോലെയാണ് .അത് വിരിയുന്നത് മറ്റൊരെയെങ്കിലും കാണിക്കാനല്ല.  കഥാകാരി എഴുതുന്നു: 'ആ പൂവിനെ ആരും കാണുന്നില്ല. അതിൻ്റെ  ഭംഗിയെപ്പറ്റി, മനോഹരമായ കടും നിറത്തെപ്പറ്റി, ഇതളുകളുടെ മൃദുത്വത്തെപ്പറ്റി മറ്റാരും അറിഞ്ഞിരിക്കാൻ ഇടയില്ല. ഒരു ചിത്രശലഭവും തേനുണ്ണാനായി അതിൻ്റെ പക്കലേക്ക് ആവേശത്തോടെ ചിറകനക്കുന്നില്ല. ഒരൊറ്റ വണ്ടിനോ തേനീച്ചക്കോപോലും ഇവിടെ ഇത്തരമൊരു പുഷ്പമുണ്ടെന്നു അറിവേയില്ല. ലോകത്താർക്കും ഇങ്ങനെയൊരു മനോഹരമായ പൂവിനെപ്പറ്റിയോ അതിൻ്റെ ഹൃദയഹാരിയായ സുഗന്ധത്തെപ്പറ്റിയോ അറിഞ്ഞുകൂടാ.'

അതിജീവിക്കുന്നിടത്ത് ആനന്ദം 

ഓരോ വ്യക്തിക്കും സ്വന്തം മനോഹാരിതയുണ്ട്. അത് വർണ്ണാഭമാണ്, സുഗന്ധപൂർണമാണ്. അത് ആരെയും ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ വേണ്ടിയല്ല നിലനിൽക്കുന്നത്. ഒരു പൂവ് വനത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് വിരിയുന്നു. നാം കണ്ടില്ലെങ്കിലും അതിനൊരു കുഴപ്പവുമില്ല. അത് സ്വന്തം പിറവിയിൽ സന്തുഷ്ടയാണ്. ഓരോ ജീവനും അതിജീവിക്കുന്നിടത്താണ് ആനന്ദം; മറ്റൊന്നിനെ തോൽപ്പിക്കുന്നതിലോ നശിപ്പിക്കുന്നതിലോ അല്ല. ഈ ലോകത്തിലെ മാത്സര്യവും കോപവും വിഭാഗീയതയും നമ്മെ തോൽപ്പിക്കാനാണ് ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത്. അത് നമ്മെ പിന്നോട്ട് പിടിച്ചു വലിക്കുന്നു .അത് മുന്നോട്ടുവന്ന് പുരസ്കാരം നൽകിയില്ലെങ്കിലും സ്വന്തം കർമ്മവ്യഗ്രതയിൽ മുഴുകുന്നതാണ് പ്രകൃതിബോധം. പ്രേമവും അതുപോലെയാണ് .അത് യാതൊന്നും അപഹരിക്കുന്നില്ല ;അപഹരിക്കരുത്. അത് മന്ദമാരുതനാണ്. തഴുകി കടന്നു പോവുകയാണ് .ഒരു അവകാശവാദവുമില്ല. എല്ലാം ഓർക്കുകയും മറക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പോലെ പ്രകൃതി സന്നിഹിതമാവുകയാണ്.

കഥയിലെ രൂപപരമായ പരീക്ഷണം കഥാകൃത്തിൻ്റെ വ്യക്തിപരമായ സാധ്യതയാണ് .സ്വന്തം തോടു പൊട്ടിച്ച് പുറത്തു വരുന്ന ജീവിയെപ്പോലെയാണ് അപ്പോൾ കഥാകത്ത്.

രജതരേഖകൾ

1)ഗണേഷ് പന്നിയത്ത് എഴുതിയ 'വിധി' (കലാപൂർണ്ണ, ആഗസ്റ്റ് ) അർത്ഥവത്തായ, കാലികപ്രസക്തിയുള്ള കഥയാണ്. തൻ്റെ കുഞ്ഞിനെ വിട്ടുകിട്ടാനും അവനെ പാലൂട്ടാനും ഒരു സ്ത്രീ നീതിപാലകർക്കു മുമ്പിൽ, കോടതിയിൽ യാചിക്കുകയാണ് .പക്ഷേ അവർ ചിരിക്കുകയാണ്. കുഞ്ഞിനെ നൽകിയില്ലെന്നു മാത്രമല്ല ,അവളുടെ മുലകൾ അരിഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്തു. നീതി തേടി അലയുന്ന, ഹതാശയായ ഒരുവളുടെ വളരെ  യഥാർത്ഥമായ ചിത്രമാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത് .നീതി ദുർഗ്രഹമാണ് ;ചിലപ്പോൾ അകാരണമായാണ് നീതിപാലകർ ക്രൂരത പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ഒരു കുറ്റവും ചെയ്യാത്തവനെ ആളുമാറി പിടിച്ചു മർദ്ദിച്ചവശനാക്കുന്ന  സംഭവങ്ങളുണ്ടാകുകയാണ്. കഥാകൃത്ത് ,മനുഷ്യന്റെ എക്കാലത്തെയും ആശങ്കയെ മനോഹരമായി അവതരിപ്പിച്ചു.

2)ജീവിതത്തിലെ അദൃശ്യമായ നൃത്തത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതിയ രണ്ടു കവിതകൾ ശ്രദ്ധേയമായി. പി.ടി. പ്രമീഷിന്റെ 'ധാരണയില്ലാത്ത വിധം', പൗർണമി വിനോദിന്റെ 'നർത്തകി'(കലാപൂർണ്ണ, ആഗസ്റ്റ്) എന്നീ കവിതകൾ യാദൃശ്ചികമായി ഒരേ വിഷയത്തിൻ്റെ രണ്ട് അടരുകൾ കാണിച്ചതന്നു. ജീവിതാവേശം, ജീവിതവേഗം ,ജീവിതസൗന്ദര്യം, അജ്ഞാതലയം തുടങ്ങിയവയാണ് കവിയുടെ നർത്തകിയായി മാറുന്നത്.

ആ നർത്തകി ചിലപ്പോൾ നമ്മെ ആവേശിക്കുന്നു. വേറൊരവസരത്തിൽ അത് നൃത്തം മതിയാക്കി മടങ്ങുന്നു. പൗർണമി എഴുതുന്നു:

'നിങ്ങളെ തനിച്ചാക്കി 

ഒരുനാൾ പറയാതെ 

സൂര്യനൊപ്പം വെറുതെ 

ഇറങ്ങിപ്പോവുകയും ചെയ്യും'.

പ്രമീഷന്റെ കവിതയിലെ വരികൾ : 'നൃത്തത്തിനിടയിൽ പൊടുന്നനെ

ആ നർത്തകി മരിച്ചുവീഴുമെന്ന്,

താളം പിടിച്ചിരിക്കും കാണികൾ

ഒട്ടുമേ കരുതിയിട്ടുണ്ടാവില്ല. ചിലങ്കയുടെ താളവും പാട്ടും -

താങ്ങിയെടുത്തവരെ കൊണ്ടുപോകുമ്പോഴും അകമ്പടിയാവുന്നു.'

3)ഗ്രന്ഥകാരനും ദാർശനിക  ഉപന്യാസ കാരനും അഭിഭാഷകനുമായ പാവുമ്പ സഹദേവൻ വൃക്ഷങ്ങളെ സ്നേഹിച്ചുകൊണ്ട് കുറിപ്പുകൾ എഴുതാറുണ്ട്. 'വിപ്ലവത്തിന്റെ ഫാൻ്റസി കുറുപ്പുകൾ' എന്ന പേരിൽ അദ്ദേഹം ഫെയ്സ്ബുക്കിൽ എഴുതിയത് തകർന്നുപോയ വിപ്ലവങ്ങളുടെ പിന്നാമ്പുറം അന്വേഷിക്കുകയാണ്.  വിപ്ലവങ്ങൾ പരാജയപ്പെടാനുള്ളതാണ്. അത് ചാരമായിക്കഴിയുമ്പോൾ യാതൊന്നുമറിയാത്ത വേറൊരു തലമുറ ആ വഴിയേ വരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ വാക്കുകൾ: 'യഥാർത്ഥത്തിൽ വിപ്ലവങ്ങൾ മനുഷ്യമനസ്സിൽ വിടരുന്ന കാല്പനിക പുഷ്പങ്ങൾ മാത്രമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് വിപ്ലവങ്ങൾ പലപ്പോഴും ഭൂമിയിലെ സ്വപ്നങ്ങൾ മാത്രമായി അവശേഷിക്കുന്നത്. സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം മിഥ്യകളാണെന്നറിയുമ്പോൾ, വിപ്ലവകാരികൾ ഫാന്റസിയുടെ മറ്റൊരു മിഥ്യാലോകം സൃഷ്ടിച്ചു സ്വർഗ്ഗാരോഹണത്തിന് പാഴ്ശ്രമം നടത്താറുണ്ട്. വിപ്ലവത്തിന്റെ മഹാപ്രസ്ഥാനത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ട് ഭൂമിയിലേക്ക് നിലംപതിക്കുന്നവർ അനുഭവിക്കുന്ന ഒക്ടോബർ വിപ്ളവത്തിൻ്റെ മാസ്മരികമായ  സുഗന്ധങ്ങൾ അവരെ വീണ്ടും വിപ്ളവത്തിൻ്റെ വാഗ്ദത്തഭൂമികൾ അന്വേഷിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.' 'വാഗ്ദത്ത ഭൂമി' ക്ളീഷേയാണെങ്കിലും പരിവർത്തനത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള വിളി അവസാനിക്കുന്നില്ല. 

4)ഗുരു,പതാക, മരണം ദുർബ്ബലം തുടങ്ങിയ നോവലുകളെഴുതിയ കെ.  സുരേന്ദ്രനെക്കുറിച്ച് ഡോ.എം.എ. കരീം എഴുതിയ പുസ്തകമാണ് 'ആഖ്യാനശൈലിയുടെ ഹൃദയതാളം'(പ്രഭാത്) .സുരേന്ദ്രനെക്കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണങ്ങൾക്ക് ഇത് തുടക്കമാകട്ടെ.

5)ശ്രീവരാഹം ബാലകൃഷ്ണന്റെ കഥകളുടെ സമാഹാരം 'കഥകൾ' എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു (പരിധി).പുസ്തകത്തിനു പേരിടാൻ പോലും വയ്യാതായി എന്നു തോന്നുന്നു. തീരെ അമച്വറായ ഒരാൾക്ക് മാത്രമേ ഇങ്ങനെയൊരു പേരിടാനാവൂ. 

6)സമകാലിക ജീവിതത്തിലെ സംഭവങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ച് അതിൻ്റെ മാനസിക സംഘർഷങ്ങൾ ഒപ്പിയെടുക്കുകയാണ് കെ.ആർ.സുരേന്ദ്രൻ അശാന്തം, താണ്ഡവം(പ്രഭാത്)എന്നീ ചെറിയ നോവലുകളിലൂടെ .കലയെയും ആവിഷ്കാരത്തെയും ഗൗരവത്തോടെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതിലാണ് നോവലിസ്റ്റിൻ്റെ വിജയം .ഈ നോവലിസ്റ്റ് അതിനു വേണ്ടി പരിശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. 

7)പ്രമുഖ നോവലിസ്റ്റ് പാവ്ലോ കൊയ്‌ലോ 'ദ് ആർച്ചർ' എന്ന നോവലിൽ സമയത്തെ എങ്ങനെയാണ് ഉപയോഗിക്കേണ്ടതെന്നു  വിശദമാക്കുന്നുണ്ട് :'നിങ്ങളുടെ വിരസമായ നിമിഷങ്ങളെ , എന്താണ് നിങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതെന്നു  കണ്ടെത്താൻ ഉപയോഗിക്കുക. നല്ല ഉണർവ്വുള്ള നിമിഷങ്ങളെ മനസിൻ്റെ ആന്തരികമായ ശാന്തിയെ അറിയാൻ ഉപയോഗിക്കുക.' 

8)അമേരിക്കൻ നോവലിസ്റ്റ് ചക്ക് പൊളനക്ക് പറഞ്ഞു :നിങ്ങൾ പ്രേമിക്കുന്നയാളും നിങ്ങളെ പ്രേമിക്കുന്നയാളും ഒരിക്കലും ഒരു വ്യക്തിയായിരിക്കില്ല.

അക്ഷരജാലകം /എം.കെ.ഹരികുമാർ:വിർജിനിയ വുൾഫ് ,യതി ,ടാഗോർ

ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യകാരി വിർജിനിയ വുൾഫ് (1882-1942)എഴുതിയ 'എ റൂം ഓഫ് വൺസ് ഓൺ'(ഒരുവളുടെ സ്വന്തം മുറി ,1929)എന്ന കൃതി എഴുത്തുകാരികളുടെ ആഭ്യന്തരവും ചരിത്രപരവുമായ അതിജീവനത്തെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യത്തിൽ കഴിഞ്ഞ 200 വർഷത്തിനിടയ്ക്ക് ,ഒരു കവിക്ക് ഒരു അടിമയെക്കാൾ ഒട്ടും പരിഗണന ലഭിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് അവർ എഴുതുന്നത് നടുക്കമുണ്ടാക്കുന്നതാണ് .200 വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു സ്ത്രീക്ക് സാഹിത്യരംഗത്ത് പട്ടിയുടെ വില പോലും കിട്ടിയില്ലെന്നാണ് അവർ തെളിവ് നിരത്തി സ്ഥാപിക്കുന്നത്. ബുദ്ധിപരമായ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ എഴുതാനാവൂ.

ജനാധിപത്യപ്രക്രിയയിൽ എല്ലാവരും സ്വതന്ത്രരല്ല. ചിലർക്ക് മാന്യമായ തൊഴിലുണ്ടാകാം. എന്നാൽ ആ തൊഴിലിൽ അവർ വല്ലാത്ത പാരതന്ത്ര്യം അനുഭവിക്കുന്നുണ്ട്. തൊഴിലിൻ്റെ അലിഖിത നിയമങ്ങൾ അവരെ ചിന്താസ്വാതന്ത്ര്യം അനുഭവിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് വിലക്കുന്നു.

ഒരു സിനിമ കാണാൻ സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. എന്നാൽ തിയേറ്ററിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അതിൻ്റെ നിയമങ്ങൾ പാലിക്കണം. അതുകൊണ്ട് സിനിമ ആസ്വദിച്ചു എന്ന് സ്വയം പറയുകയേ നിവൃത്തിയുള്ളൂ. ഉന്നത പദവിയിലിരിക്കുന്നവർക്കും വിദ്യാഭ്യാസപരമായി ഉയർന്നവർക്കും ജീവിതകാലമത്രയും ഈ 'തീയേറ്റർ' ചട്ടക്കൂടിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരാനാകില്ല.അവർ സിനിമ ആസ്വദിക്കുകയാവാം ,അല്ലെങ്കിൽ ബോറടിക്കുകയാവാം. പക്ഷേ ,മിണ്ടാൻ സാധിക്കില്ല. അതുകൊണ്ട് പ്രതിഭയുണ്ടായാലും രക്ഷയില്ല. അത് പ്രകടിപ്പിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല .മനസ്സിൽ നൂറുകണക്കിന് വിവരങ്ങൾ വന്നടിയുകയാണ് .ദിവസേന ആ  ഭാരം കൂടുകയാണ്. പുതിയത് വരുമ്പോൾ പഴയത് കളയാനൊക്കില്ലല്ലോ. പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു കവിയെ പോലെയല്ല ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കവി.അയാൾ കഴിഞ്ഞ 200 വർഷത്തെ അധികചരിത്രവും കൂടി ചുമക്കുന്നു. ഷേക്സ്പിയർക്ക്  ഉണ്ടായിരുന്നതിനേക്കാൾ ലോകവിജ്ഞാനം ഇന്നത്തെ ഒരു നാടകപ്രവർത്തകനോ രചയിതാവിനോ  ഉണ്ടായിരിക്കാം .എന്നാൽ ഷേക്സ്പിയറിന്റെ പ്രതിഭയില്ല. ഷേക്സ്പിയർ എഴുതിയ പോലെ ,അല്ലെങ്കിൽ അതിനും മുകളിൽ ഒരു വാക്യമെഴുതാൻ അറിയില്ല.

സംയുക്തമായ അവബോധം 

അറിവ് കൂടിയതുകൊണ്ട് കലയിൽ നേട്ടമുണ്ടാക്കാൻ കഴിയണമെന്നില്ല. കലാപരമായ ബുദ്ധി അനിവാര്യമാണ്. ഷേക്സ്പിയറേക്കാൾ അറിവുള്ളവർ ആ അറിവ് കൊണ്ട് എന്ത് ചെയ്തു എന്ന് സ്വയം ആലോചിക്കണം. ഷേക്സ്പിയർ സ്വന്തം കഥകൾ പോലുമല്ല നാടകങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയത്. ഫ്രഞ്ച് നാടോടി കഥകളും മറ്റുമാണ് അദ്ദേഹം സ്വീകരിച്ചത്. രണ്ടു വ്യക്തികൾക്കിടയിലെ ശൈഥില്യവും തകർച്ചയും മാനസികമായ യുദ്ധങ്ങളും നിരീക്ഷിക്കുന്ന ഒരാൾക്കു മാത്രമേ മാക്ബത്ത് ,ഒഥെല്ലോ തുടങ്ങിയ  നാടകങ്ങൾ എഴുതാൻ കഴിയൂ.

ഷേക്സ്പിയർ ഗ്രീക്ക് ,റോമൻ പാരമ്പര്യങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാതെ ,നിയമങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കാതെയാണ് നാടകമെഴുതിയതെന്ന് ആക്ഷേപിക്കുന്നവരുണ്ട്.  വിമർശകനായ ജോസഫ് വാർട്ടൺ ((1722-1800) ഈ നിലപാടിൽ നിന്നു കൊണ്ടാണ് ടെംപസ്റ്റ്, കിംഗ് ലിയർ എന്നീ നാടകങ്ങളെ സമീപിക്കുന്നത്.

എന്നാൽ നിയമങ്ങളനുസരിച്ച് എഴുതുന്നതല്ല സാഹിത്യം; ലക്ഷണയുക്തമായ നാടകമോ കാവ്യമോ വേണ്ട .പുതിയ രൂപം സൃഷ്ടിക്കുകയാണ് വേണ്ടത് .അതിനെക്കുറിച്ചാണ് പഠനങ്ങളുണ്ടാകുന്നത്. അതാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. ഇതിനു അറിവുകൾ സമാഹരിച്ചതിൽ പോരാ .കലാപരമായ ജിജ്ഞാസയോടെ വസ്തുതകളെ  സമീപിക്കണം.കോളജിൽ പോയതുകൊണ്ട് ശരിയായ അറിവ് കിട്ടണമെന്നില്ലെന്ന് വിർജിനിയ വുൾഫ് പറയുന്നുണ്ട്. വിദ്യാഭ്യാസത്തിൻ്റെ ഒരു ഭാഗികവീക്ഷണംകൊണ്ട് മഹത്തായ സൃഷ്ടി -ദസ്തയെവ്സ്കിയുടെ കരമസോവ് സഹോദരന്മാർ ,ടോൾസ്റ്റോയിയുടെ യുദ്ധവും സമാധാനവും പോലുള്ളത് - നടത്താനാവില്ല. വുൾഫ് വനിതാ എഴുത്തുകാരോട് പറയുന്നത് വിവിധതരം കൃതികൾ എഴുതണമെന്നാണ്. എങ്കിൽ മാത്രമേ പാരമ്പര്യം സൃഷ്ടിക്കാനാവൂ.അതിനായി പണം സ്വരൂപിക്കണം. ഒരു സംയുക്തമായ ജീവിതവീക്ഷണത്തിലൂടെ മാത്രമേ സാകല്യമായ ലോകത്തെ അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുകയുള്ളൂ. യാതൊരു ഭാരവുമില്ലാതെ യാത്രചെയ്യാനും സ്വപ്നം കാണാനും ചരിത്രത്തെ അവലോകനം ചെയ്യാനും നിങ്ങളുടെ കൈയിൽ പണവും സമയവും വേണം.സ്വസ്ഥതയില്ലെങ്കിൽ എങ്ങനെ എഴുതാനൊക്കും? വിവിധ തരം  പുസ്തകങ്ങൾ ,പല ശാഖകളിൽ പെട്ടത് ,എഴുതുകയാണെങ്കിൽ അതിൻ്റെ സമഗ്രമായ അറിവ് ഒരു മികച്ച കഥയെഴുതാൻ ചിലപ്പോൾ സഹായിക്കും .

യാഥാർത്ഥ്യം തൊട്ടരികെ

അതാണ് വുൾഫ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. എഴുതാനുള്ള വിഷയത്തിന് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്നതിൽ പോലും തെറ്റ് പറ്റാം.ഉദാഹരണത്തിന്, എന്താണ് യാഥാർത്ഥ്യമെന്നു ചിന്തിച്ചു അലയേണ്ട. അത് കണ്ടുപിടിക്കാനുള്ള വൈഭവമാണ് പ്രധാനം .യാഥാർത്ഥ്യം നിങ്ങൾ നടക്കുന്ന വഴിയിൽ കാണും. ചിലപ്പോൾ ഒരു ദിനപത്രത്തിന്റെ ആരും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ഒരു പേജിലായിരിക്കും അതുണ്ടാവുക. ഒരു പൂവ് നിങ്ങളിൽ യാഥാർത്ഥ്യബോധം ഉണ്ടാക്കാവുന്നതാണ്. വീണു കിടക്കുന്ന പൂവ് കവിക്ക് ഒരു പുതിയ ലോകം തന്നെ കാണിച്ചു കൊടുത്തേക്കാം. ഏതു സംഭവവും വസ്തുവും നിങ്ങളെ ഉണർത്താൻ പര്യാപ്തമാണ് .ഒരു സാഹിത്യകാരിയെ കൊണ്ട്, സാഹിത്യകാരനെ കൊണ്ട് സമൂഹത്തിന് വളരെ പ്രയോജനമുണ്ട്. പക്ഷേ ,സമൂഹം ഒന്നടങ്കം യു ട്യൂബ് ചാനലുകളിലെ നുണകൾ കേട്ട് അതിൽ മുഴുകുന്ന കാലത്ത് തീവ്രമായ സത്യാന്വേഷണം ആവശ്യമായിരിക്കുന്നു .ഏതാനും മിനിറ്റ് ദൈർഘ്യമുള്ള യൂട്യൂബ് വീഡിയോകളിലൂടെ ചിലർ നടത്തുന്ന രാഷ്ട്രീയ, മത പ്രസംഗങ്ങളും ചർച്ചകളും അഭിപ്രായ രൂപീകരണം ഉണ്ടാക്കുകയല്ല, ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷത്തെ തകർക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. തെറ്റായ വിവരങ്ങൾ ശരിയാണെന്ന നാട്യത്തിൽ സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. എന്നാൽ കഥാകാരന്മാർ ഇതിനെതിരെ ഒന്നും എഴുതുന്നില്ല. ജീവിതം തുറന്നുകാണിക്കാൻ കിട്ടുന്ന അവസരം പാഴാക്കുന്നതാണ് ഇന്നത്തെ ദുരന്തം.

കെ.വി.പ്രവീണിന്റെ 'ഭൂമിയിൽ നിഷ്കളങ്കതയ്ക്ക് മാത്രമായി ഒരിടമില്ല '(ഡിസി)എന്ന കഥാസമാഹാരം ഇപ്പോൾ വായിച്ചു പൂർത്തിയാക്കിയതേയുള്ളു. ഈ സമാഹാരത്തിലെ ടൈറ്റിൽ കഥ പോലെ തന്നെ പ്രധാനമാണ് 'മൂന്ന് വൃദ്ധന്മാരുടെ സായാഹ്നം' എന്ന കഥയും. വൃദ്ധൻമാർക്ക് വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ  ഒരുമിച്ചിരിക്കാനല്ലാതെ വേറൊന്നും ചെയ്യാനില്ല.അവർ സ്വന്തം ഏകാന്തതയും വിരക്തിയും ഭക്ഷിക്കുകയാണ്. എന്നാൽ അതുപോലും സാവധാനം ഇല്ലാതാകുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ് ഈ കഥ. ലോകത്തെ താൽപര്യത്തോടെ കഥാകൃത്ത് പ്രവീൺ നോക്കിയതുകൊണ്ടാണ് ഈ കഥ എഴുതപ്പെട്ടത്. 

നിങ്ങൾക്ക് യാഥാർഥ്യം വേണമെങ്കിൽ അത് പ്രത്യക്ഷപ്പെടും. വുൾഫ് പറഞ്ഞതുപോലെ എഴുത്തിൻ്റെ വിവിധ രൂപങ്ങൾ പരീക്ഷിച്ചയാളാണ് നിത്യചൈത്യയതി. അദ്ദേഹം ഒരു സന്യാസിയല്ലായിരുന്നു. കവിയും മന:ശാസ്ത്രജ്ഞനും പരിഭാഷകനും അധ്യാപകനും ഗ്രന്ഥകാരനുമായിരുന്നു. യതി ഭാഷയുടെ വിവിധ രൂപങ്ങളെ  ഒരുപോലെ ചലിപ്പിച്ചു .ഒരു വേദാന്ത വ്യാഖ്യാതാവ് എന്ന നിലയിൽ നിന്ന് കലാസ്വാദകൻ എന്ന നിലയിലേക്കുള്ള യാത്രയാണ് യതിയെ മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് ആകർഷിച്ചത് .

മനുഷ്യർക്ക് വേണ്ടി 

യതിയുടെ 'മരണമെന്ന വാതിലിനപ്പുറം' എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ 'ജീവിതസായാഹ്നം' എന്നൊരു ലേഖനമുണ്ട്. അതിൽ ഇങ്ങനെ വായിക്കാം:'നമ്മുടെ ശരീരം വെറും കുറെ ജഡപദാർത്ഥമല്ല.നിത്യശുദ്ധമുക്തമായ ആത്മാവ് മാത്രമല്ല ,അനേക ജന്മത്തെ വളർച്ചയും തളർച്ചയും ,ഉദയാസ്തമയങ്ങളും കൊണ്ട് വിലയുറ്റതാക്കിത്തീർത്ത ഒരു മഹാസംഭവമാണ്. അതിലെ ഓരോ നിമിഷവും അർത്ഥഗർഭമാണ്. മഹാസിദ്ധികളുടെ വിളനിലമാണ്. ജനിക്കുമ്പോൾ തന്നെ മരണവും നമുക്ക് സഹയാത്രികനായി വരുന്നു. രാഗദ്വേഷവിമുക്തമായ സമാധാനമാണ് ആരോഗ്യം. രാഗദോഷങ്ങളുടെ കാലുഷ്യമാണ് രോഗം.രോഗഗ്രസ്തമാക്കുന്ന രാഗദ്വേഷങ്ങൾ കൊണ്ട് നാം തരളിതരാകുന്നത് ഈ ജീവസംഘാതത്തിന് പോഷണം നൽകുവാൻ ആഹാരമില്ലാതെ വരുമ്പോഴാണ് ,ജീവിതയാത്രയ്ക്ക് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നതായ ഈ ഭൂതഭൗതികമായ വാഹനം നശിച്ചു പോകുമോ എന്നു ഭീതിയുണ്ടാവുമ്പോഴാണ്, നമ്മുടെ വംശ വർദ്ധനവിനായി ഒരിണയെ കണ്ടെത്തുന്നവൻ കഴിയാതെ പോകുമ്പോഴാണ്, ഈ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യന്തം അതിന് സാരള്യമുണ്ടാക്കികൊടുക്കുവാൻ അതിൽ നിരന്തരമായി പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതായ സ്നേഹമകരന്ദം ലഭിക്കാതിരിക്കുമ്പോഴാണ്.'

യതിയുടെ സമ്മിശ്രവും സംയുക്തവും  വ്യാമിശ്രവുമായ അവബോധത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം ഇതാണ്. അദ്ദേഹം ഇംഗ്ലീഷിൽ കവിതകളെഴുതി. മലയാളത്തിൽ സാഹിത്യവിമർശനം എഴുതി.ചിലിയൻ കവി പാബ്ളോ നെരൂദയുടെ ആത്മകഥ 'മെമോയിർസ്' പരിഭാഷപ്പെടുത്തി. യതി ഒരു ശാഖയിൽ ഒതുങ്ങി നിന്നില്ല .അതേസമയം യതി ഒരു പാരമ്പര്യം സൃഷ്ടിച്ചു.യതി കവിതകൾ മാത്രമാണ് എഴുതിയിരുന്നതെങ്കിൽ ഏറ്റവും വലിയ കവികളിൽ ഒരാളാകുമായിരുന്നു.കാരണം ,കവിക്ക് വേണ്ട സഹജമായ ദർശനശേഷി യതിക്കുണ്ടായിരുന്നു. സമഗ്രവും വിപുലവുമായ അറിവ് നേടിയതിനൊപ്പം യതി ഒരു ശാഖയിൽ തന്റെ മാസ്റ്റർപീസ് രചിച്ചില്ല. ഇത് ഏതൊരു എഴുത്തുകാരനും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. എല്ലാ ശാഖകളിലും കൃതികൾ എഴുതുന്നത് തെറ്റല്ല ;പക്ഷേ, ഒരു മാസ്റ്റർപീസ് ഉണ്ടായിരിക്കണം. ടാഗോർ എല്ലാ ശാഖകളിലും പ്രവർത്തിച്ചു .എന്നാൽ കവിതയിൽ 'ഗീതാഞ്ജലി' എന്ന അതിമഹത്തായ കാവ്യം രചിച്ചു. ഇന്ത്യയുടെ മിസ്റ്റിക് പാരമ്പര്യത്തെ അഗാധമായി, നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ ,പിന്തുടർന്ന ഒരാളുടെ ആത്മഭാഷണമാണത്. ഒരാൾ ഒരു കവിത എഴുതുന്നത് ദൈവത്തിനു വായിക്കാൻ വേണ്ടിയാണെന്ന് ടാഗോർ സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. 

ഇതേ വിഷയം യതിയും  എഴുതിയിട്ടുണ്ട് .എന്നാൽ അത് ഒരു ലേഖനത്തിലാണ് കണ്ടത്. 'കാലത്തിൻ്റെ നിഗൂഢത' എന്ന ലേഖനത്തിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരിക്കുന്നു :'കാലപ്രവാഹത്തെ അവധാനതയോടെ നിരീക്ഷണം ചെയ്യുന്ന ഒരാൾക്ക് തീർച്ചയായും തൻ്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിൽ തന്നെ കാലപ്രവാഹവും ബോധപ്രവാഹവും ഏകീകരിക്കുന്നതായി അനുഭവപ്പെടും. നമ്മുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസഗതി ശ്രദ്ധിച്ചാൽ ഇത് മനസിലാക്കാം.  ഉള്ളിലേക്ക് ശ്വാസം എടുക്കുന്നതും ശ്വാസം പുറത്തേക്ക് കളയുന്നതും വ്യത്യസ്തമായ പ്രക്രിയകളാണെങ്കിലും അവയ്ക്ക് തമ്മിൽ ഒരു ഉഭയസംബന്ധമുണ്ട്. പുറത്തേക്ക് കളയുന്ന ശ്വാസം ജീവനെ ക്ഷയിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. അകത്തേക്ക് എടുക്കുന്നത് ജീവനെ പുനരുദ്ധരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. അതുകൊണ്ടാണ് വേദമന്ത്രമായ 'ഓം' പ്രണവമായിത്തീരുന്നത്. ശരീരത്തിലെ ഓരോ കോശവും അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തന്നെ ജീവൻ്റെ ശോണിമയോടു കൂടിയതാണ്. താളനിബദ്ധമായ ശ്വാസോച്ഛ്വാസത്തിന് ഒരു സംഗീതാത്മകതയുണ്ട് .അത് നമ്മെ ഒരു മോഹനനിദ്രയിലാഴ്ത്തി വിസ്മൃതിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു.  ഒരു ജീവൻ ആദ്യശ്വാസം എടുത്തതു മുതൽ അതിൻ്റെ അവസാനശ്വാസം വരേക്കും ജീവനെ ഇടമുറിയാതെ നിലനിർത്തുന്നത്  ഹൃദയസ്പന്ദനത്തിന്റെ ആവർത്തനമാണ്.'യതിയുടെ  ശാരീരികശാസ്ത്രപരവുമായ അറിവ് എത്ര മൗലികമാണെന്ന് നോക്കുക. ശ്വാസോച്ഛ്വാസത്തിൻ്റെ സംസീതം പോലും തിരിച്ചറിഞ്ഞ യതി സാഹിത്യകലയിലല്ല, ജ്ഞാനമേഖലയിലാണ് കൂടുതൽ പ്രവർത്തിച്ചത്.സംയുക്തമായ അവബോധം നേടിയ യതി മനുഷ്യർക്ക് വേണ്ടി ചിന്തിച്ചതുകൊണ്ടാണ് പ്രൊഫഷണലാകാതിരുന്നത്. 

ഉത്തരരേഖകൾ 

1)ചങ്ങമ്പുഴ കൃഷ്ണപിള്ള ജീവിതത്തെ എങ്ങനെയാണ് സ്നേഹിച്ചത്?

ഉത്തരം: ഒരു കവിക്ക് മാത്രം കഴിയുന്ന ഭ്രാന്തുപിടിച്ച സ്നേഹമായിരുന്നു അത്. തീവ്രമായ ആത്മാർത്ഥതയുള്ളപ്പോൾ ദുഃഖം ഇരട്ടിക്കും. തന്നെ മലയാളസാഹിത്യം ചതിച്ചു എന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ വേദനിച്ച് 'പാടുന്ന പിശാച് ' എന്ന കവിത എഴുതേണ്ടി വന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്.

2)എഴുത്തുകാർ കാലത്തിനൊത്തു മാറേണ്ടതുണ്ടോ ?

ഉത്തരം: പുതിയ കാലത്തെ മനുഷ്യരുടെ മനോഭാവവും അറിവും മാറിയിരിക്കുകയാണ്. ഇതിനെക്കുറിച്ച് എം.പി .നാരായണപിള്ള പറഞ്ഞത് ഇതാണ്: 'അനുദിനം വികസിച്ചു വരുന്ന വായനക്കാരന്റെ സംവേദനക്ഷമതയ്ക്കൊപ്പം വളരാൻ, അല്ലെങ്കിൽ അതിനേക്കാൾ ഒരുപടി മുന്നിൽ നിൽക്കാൻ കഴിയാത്ത എഴുത്തുകാർ സ്വയം പൈങ്കിളിയായി മാറുന്നു.'കെ .സുരേന്ദ്രന്റെ 'സീതായനം' ഈ അവസ്ഥയ്ക്ക് ഉദാഹരണമാണെന്ന് നാരായണപിള്ള തുടർന്നു എഴുതുന്നുണ്ട്.

3)ഒരു കൃതി വായിക്കുമ്പോൾ അനുഭവപ്പെടുന്നത് എന്താണ് ?

ഉത്തരം:നമ്മുടെ അഭിരുചിയുമായി ഇണങ്ങാത്ത പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുന്നത് ശിക്ഷയായി തോന്നും. 

4)പി.അയ്യനേത്ത് ,പാറപ്പുറത്ത്, പോഞ്ഞിക്കര റാഫി എന്നിവരെ ഇപ്പോൾ ഓർക്കാൻ സംവിധാനം ഒന്നുമില്ലല്ലോ?

ഉത്തരം: അവർ ജീവിച്ചിരിക്ക തന്നെ സ്വന്തമായി ഒരു പ്രസ്ഥാനമോ സ്ഥാപനമോ തുടങ്ങിയില്ല .എഴുത്തുകാർ എഴുതിയാൽ പോരാ; സ്വന്തം ഭാവി കൂടി ശരിയാക്കണം എന്നതാണ് ഇന്നത്തെ നിയമം .

5)തിരഞ്ഞെടുപ്പിനു ശേഷം ഫലം വരുമ്പോൾ എന്തു തോന്നും ?

ഉത്തരം: ഞാൻ വോട്ട് ചെയ്ത ആൾ ജയിക്കുകയാണെങ്കിൽ തോറ്റു പോയ സ്ഥാനാർത്ഥിയെ എങ്ങനെ  അഭിമുഖീകരിക്കുമെന്ന് ചിന്തിക്കും.  തോറ്റയാൾ ജയിക്കേണ്ടതായിരുന്നു എന്ന് അപ്പോൾ തോന്നും. 

6)നോവൽ ഒരു സമൂഹത്തെ തുറന്നു കാണിക്കുകയാണോ? അതോ, എഴുത്തുകാരന്റെ ആന്തരദുഃഖമോ?

ഉത്തരം: കന്നഡയിലെ പ്രമുഖ സാഹിത്യകാരനായ വിവേക് ശാൻഭാഗ് എഴുതിയ 'ഒരു വശത്ത് കടൽ' എന്ന നോവൽ (പരിഭാഷ :സുധാകരൻ രാമന്തളി, ബ്ളൂ ഇങ്ക് ബുക്സ് , കണ്ണൂർ) വായിച്ചത് നല്ല അനുഭവമായി. കന്നഡ ഭാഷയിലെ നോവലാണെന്ന് തോന്നാത്തവിധം സുധാകരൻ രാമന്തളി അത് മലയാളമാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. ഒരു മലയാളനോവലിന്റെ നവീനതയും വൈചിത്ര്യവും ഇതിലുണ്ട് .ഗ്രാമങ്ങളിലെ  ജീവിതത്തിന് സാഹിത്യത്തിൽ എന്നും ഒരു സ്ഥാനം ഉണ്ടായിരുന്നു. കർണാടകത്തിന്റെ ഭൂമിശാസ്ത്രവും ജീവിതവും അടുത്തുനിന്ന് കാണുന്ന പ്രതീതിയാണ് നോവൽ തന്നത്.രാമന്തളിയുടേത്  ആകർഷകമായ ഭാഷയാണ്.

കൊടുവഴങ്ങ ബാലകൃഷ്ണൻ എഴുതിയ 'താമ്രപുരം'(പ്രിൻ്റ് ഹൗസ്  പബ്ലിക്കേഷൻസ്, മതിലകം) താമ്രപുരം എന്ന ഗ്രാമത്തിന്റെ പുരാവൃത്തം തിരയുകയാണ്. ഓരോ ദേശവും ഓരോ ചരിത്രത്തെ അന്തർവഹിക്കുന്നുണ്ട്. മനുഷ്യൻ്റെ സ്പർശമുള്ളതെല്ലാം സ്പന്ദിക്കുന്നു. ആ സ്പന്ദനം എഴുത്തുകാരൻ നമുക്ക് പകരുന്നു.താമ്രപുരം ഗതകാലത്തിലും ജീവിക്കുന്നു. മനുഷ്യരുടെ മരിച്ച സ്വപ്നങ്ങൾ ജീവിക്കുന്നവരിലൂടെ  പുനർജനിക്കുന്നു.

7)ആർട്ട് ഹൗസ് സിനിമകൾക്ക് ഭാവി ഇല്ലേ ?

ഉത്തരം: ആർട്ട് സിനിമകൾക്ക് ഇവിടെ ഇടമില്ലെന്നാണ് ഒരു സംവിധായകൻ പറഞ്ഞത് .ഒരു റിലീസ് പോലും കിട്ടണമെന്നില്ല. ആകെയുള്ളത് സർക്കാരിൻ്റെ ഒ ടി ടി പ്ലാറ്റ്ഫോം മാത്രമാണ്. വ്യക്തിഗത സിനിമ എടുക്കുന്നവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാൻ ഇപ്പോൾ പത്രങ്ങളുമില്ല. 

8)കരുണാകരൻ എഴുതിയ 'ആട്ടക്കാരി'(മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ്, ഏപ്രിൽ 28)എന്ന കഥ വായിച്ചോ?

ഉത്തരം: വായിച്ചു, പക്ഷേ ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. കരുണാകരന് കഥ പറയാനുള്ള സാമർത്ഥ്യമില്ലെന്ന് മനസ്സിലായി. മരിച്ച രണ്ടുപേരാണ് കഥാപാത്രങ്ങൾ. അവർ ഇടയ്ക്ക് ജീവിക്കുകയാണെന്ന് പറയുന്നു. ദിവാനെ വെട്ടിയ കാര്യമൊക്കെ പറയുന്നുണ്ട്. ആകെ കുഴഞ്ഞുമറിഞ്ഞിരിക്കയാണ്. 

• 
  

• ---

,

aksharajalakam, sept .1, 2019

aksharajalakam

aksharajalakam/july 30, 2019

aksharajalakam column
(link)

aksharajalakam/1809-9 may 2010

a reader writes

kalakaumudi/ 7 march 2010

aksharajaalakam/1794

24 january 2010/kalakaumudi

Most widely read column

k n saileshan

The most widely read literary column in Malayalam is "Aksharajaalakam" of M.K. Harikumar.

It is read by people who are in touch with 'letters' and those who want to know about the developments in the literary world.
I read "Aksharajalakam" first the moment I get Kalakaumudi. I am, in a way, addicted to it.
I don,t know why.
I am so anxious to know what Harikumar says about a writer through his column.
I approached Harikumar to share my anxiety with him. He said of the comments made by people from different parts of the country who read "Aksharajalakam".

A woman journalist from Kottayam called Harikumar on Saturday and said:"I've to wait two more days to read your column." Kalakaumudi hits the news stands on Mondays. Another young man from Kasaragod called him and asked:"What are the things you wrote about in the coming column? I am so anxious to know about it."
Calls like these are very common now. One writer working in the Secretariate in Thiruvanandapuram wrote to Harikumar asking him to check a story he has written in a web magazine recently. When Harikumar replied to him he sent an SMS with these words:"words are few to express my ineffable gratitude. In fact today is the red-letter day in my life. How fortunate i am."

Another friend from Kollam called on Sunday amd told him:"Harikumar, tomorrow (Monday) I can read your column." Hearing this harikumar broke into a laugh.

Each week Harikumar writes 4 pages. This is Harikumar's contribution for the literature of today. He writes in a special style in these columns. It is not just a literary column alone. About the peculiarity of his columns, Harikumar said: "I seldom write with a preconceived notion that it is literature. Especially the column. My column is not meant for the writers. It is for the 'readers'. A column is not necessarry for those who think they are intellectuals. It should be readable and enjoybale even for those who are not inclined to literature. I believe my column is fulfilling the criteria. Don't expect too much savy from me. Even the literary subjects are to be dealt with in a non-literary way. Literature is there only as an under tone. One can easily follow the thoughts that are literary in everything. I try to respond to every subject which i wanted to know.
But some writers criticised Harikumar, saying that he evaluates not literature but films too. How can one avoid films as they are also a part of the contemporary experience?

Not only in India, even in the world there won't be any column like "Aksharajaalakam".
The most widely read columns in the world can be devided into two:
One, Showbiz columns prepared after interviewing celebrities.
Two, Columns about Political and Social Life.
There will not be a wide variety of subjects or independant viewpoints in any of such columns unlike "Aksharajalakam". They seldom have a philosophical or moral standards either.

"Aksharajalakam" is now being published along with the blogs of Harikumar. With this, more and more hits are received for his blogs. He has linked his blogs and column to major social networking sites like Facebook and Twitter.

Another important thing happened in the mean time. "Koottam", a Google adjudged rapidly developing regional social network, has started published his column in it. It has become a turning point. It all began with Harikumar's writing about Koottam in "Aksharajaalakam". The column was sent to about 1,75,000 readers of Koottam by its administrators. Afterwards, Harikumar was asked to write a column in Koottam on every Tuesdays.Now he writes in Koottam every Tuesdays.
Right now he is working on another book about "Khasakinte Ithihaasam". when asked about it, Harikumar said that Jyothikumar and Jayamohan of Koottam wanted me to approach Khasak once again. I wrote "Atmayaanangalude Khasak", a study on "Khasakkinte Ithihaasam", 25 years back. Approaching Khasak after 25 years again will be new experience, said Jyothikumar and Jayamohan. Their words inspired me.

For the 1, 75, 000 readers of Koottam I am sending a link of "Aksharajaalakam" along with my column for them.
One has to view this comment of Harikumar seriously. Is there any other writer who is read by such a wider numbers of readers every week? "Aksharajaalakam" is now being read as an inter-continental column rather a local column of Kerala State alone.

Most writers want their names to be mentioned either critically or approvingly by Harikumar in his flag-ship column "Aksharajaalakam". All they want is their names to be mentioned in the column by harikumar, even if he criticise them. They don't mind it. Many writers see this as a credit they get from Harikumar.

Harikumar began "Aksharajaalakam" in 1998 as weekly column on the editorial page of Kerala Kaumudi. That continued for 6 years. When Kalakaumudi relaunched its 1500 number issue, "Aksharajaalakam" was transferred into it. As severe and adamant obeservations and thoughts began to crop up through this column, it became very popular in short time.

Some said Harikumar followed M Krishnan Nair who wrote "Sahitya Varabhalam" .But Harikumar said that there is no similarities of any sort between himself and M Krishnan Nair except for a similarity of the first letter 'M' both have in their names.

"Krishnan Nair has never been an inspiration to me. I have never seen a single idea that can be borrowed from him. Even the thinking and reading do vary between us. There is no similarities in the structure of our columns. He wrote about contemporary literature. so when any one writes about literature, people began to point out similarities between them. It's only natural. Those who read carefully my columns will understand the difference."

Well known poet Chemmanam Chacko recently wrote in Kalakaumudi about Harikumar's "Aksharajaalakam". "Aksharajaalakam" is a matured column. it is proud to have such a column in the contemporary malayalam literature." This confirms Harikumar's version of story about his own writings.

It is a unique literary piece which people wait for anxiously every week. That is the column of Harikumar. Now that Harikumar is having the larget number of readers, there is no use for anyone to be jealous of Harikumar or of his column.
Readers come to "Aksharajaalakam" to learn about the latest trends in literature. It was Harikumar who wrote first about the death of 'post modernism". It was Harikumar who introduced "alter modernism" of Nicholas Boriyad, 'digi modernism" of Alan Kirby and "performatism" of Rauel Eishelman to the Malayalee readers through his column.
He interviewed them through email and introduced them to our readers here.

When Eshelman read the English version of "Aksharajaalakam" he said: "
M.K. Harikumar’s aphorisms reveal him to be a keen and critical observer of the human condition as well as a resourceful thinker who grapples with both quotidian and eternal problems. His skepticism towards many aspects of contemporary civilization is counterbalanced
by a quest for spiritual values in nature and in human life itself. In his striving to think outside the bounds of convention, he makes us aware of forces larger than ourselves.''

translation: k santhoshkumar, editor , kochi metro times