Followers

Showing posts with label aksharajalakam. Show all posts
Showing posts with label aksharajalakam. Show all posts

Friday, October 23, 2026

The Lesson Orwell Taught/M K Harikumar

 

m k harikumar 


In an age of media explosions, even writers no longer make an effort to understand literary trends, ideas, or thoughts clearly. They have no time for it. Are books meant to be read? If so, they must be read. But what is reading? Should it not be discerning reading? Should we not reject what deserves to be rejected?
 
If we keep shining light again and again on places that are already illuminated, will we discover anything new? We must identify dark regions and spread light there. What is essential for this is to discover the dark corners of the world, as well as those of the human mind. You must enter those places and discover what lies within them. You must give a voice to places and experiences that have remained silent until now. You must bring into the conversation those whom the world has kept in darkness. You must become their voice.
 
Surely, what they have to say will be something new. No one has listened to them before. If their experiences are expressed in a way that makes them communicable to others, they can be understood emotionally. Your feelings will be able to resonate with theirs.
This is how beauty must be created. Let the new world speak—the lives that have been imprisoned and prevented from even moving their lips until now. If we can identify emotionally with the human world through their voices, that is beauty. It raises the experiential value of this world by one level.
 
All Animals Are Equal
 
George Orwell's novel Animal Farm (1945) celebrates a revolution led by pigs through the medium of satire. The story takes place on a pig farm in England. Under the management of Jones, a drunkard and an inefficient administrator, the pigs on the farm grow increasingly restless. Among them is a powerful pig called Old Major, who convenes a meeting and advises the other animals to rise up against the manager.
 
Although Major dies before his vision can be realised, two younger pigs—Snowball and Napoleon—emerge as leaders. Through a revolution, they overthrow Jones, the farm's manager, and subsequently take charge of its administration.
However, disagreements arise between the two, and Napoleon turns against Snowball. He unleashes his dogs and drives Snowball away. What follows is a regime under Napoleon that creates conditions in which the other animals can barely survive.
Animal Farm was written in response to the consequences of the Russian Revolution. The implication is that when the Tsar was overthrown, another ruler emerged in his place.
What happens after a revolution? To preserve the government that comes to power as a result of the revolution, falsehoods are propagated. The entire population is subjected to intellectual manipulation. No one is allowed to think in ways that contradict the regime. Anyone who does so is portrayed as a suspect, a traitor, or an enemy.
 
Power cuts through everything, eliminating all opposition, to the point where neither evidence nor truth is considered necessary.
Drawing upon the lives of pigs, Orwell created beauty. He wrote about what had remained unknown until then, about things no one had dared to write about. Orwell was a writer who understood that freedom was the only thing human beings had to lose.
It was a new kind of excavation. While everyone else goes with the current, people like Orwell dig deep within themselves. They investigate the depths of political problems and realities. Those who row against the current also subject themselves to suffering. The burden upon them continues to grow. They do not fight for profit but for truth.
To recognise when a system of government is turning into a dictatorship, one must step away from the crowd and think independently.
 
 The Boot of Power
 
One of the most famous sentences in Animal Farm is this:
"All animals are equal, but some animals are more equal than others."
This points to the way dictators emerge. Orwell is not an advocate of any particular ideology. Consequently, he can quickly recognise the face towards which the boot of power is rushing.
Orwell is putting humanity itself on trial. His qualification for doing so is simply that he is a human being.
 
"The only creature that consumes without producing is man. He does not give milk; he does not lay eggs. He is too weak to pull the plough. Yet he is lord of all the animals. He makes them work, then gives them back only the minimum food necessary to keep them from starving to death. He keeps the rest for himself."
These words written by Orwell contain the seeds of human authoritarianism. At the heart of this attitude lies the fundamental belief that human beings can hunt down, plunder, destroy, and appropriate everything for their own benefit.
 
There is nothing surprising about human cruelty, for human beings are themselves cruel animals.
The pigs in Animal Farm proceed from the conviction that all creatures who walk on two legs are evil. Rejecting human beings, they establish Seven Commandments.
Perhaps this is why, in the early days, it was difficult to find anyone in England willing to publish the novel. Conventional imagination, the pleasure of submission, the normalisation of intellectual bankruptcy, and the gradual erosion of principles through compromise are all generally accepted by society.
 
As a result, scrutiny and questioning disappear from the creative sphere.
Milan Kundera observes that Franz Kafka transformed the denial of a job promised to an ordinary man, along with the corrupt instincts of bureaucracy, into poetry in his novel The Castle. Moreover, Kafka turns it into a myth, an epic, and a work of beauty.
This is how a novelist must create the unfamiliar out of the familiar.
 
Truth Is Alive
 
Today, most people write simply to prove that they are good and well-behaved. Even when no one asks them to submit, they voluntarily demonstrate their willingness to do so.
Orwell says that the most frightening thing in England is that writers voluntarily take care not to say anything unpleasant. It had become a comfortable custom. Everyone believes in falsehoods. Everyone wants to be pleased, flattered, and gently patted on the back.
Gradually, intelligence begins to drain away.
 
This is where a novelist becomes a rebel. Writing a novel is itself an act of rebellion.
Will anyone believe this? Most people think it is enough to write a novel, get it published, and earn royalties and fame. They write novels so that they can sit for interviews at literary festivals. If someone suggests that novel-writing might have a purpose beyond all this, even the participants at today's literary camps would be bewildered.
 
Once a novelist has finished writing a novel, the implicit message seems to be that the novelist, too, has voluntarily become domesticated. What better way is there to announce to the world that one has become obedient and intellectually stunted?
In Animal Farm, the pigs express the view that if one were to point to a good human being, it would have to be a dead one.
 
This is how artistic expression transforms itself into protest. Such truth may carry little weight in the media or in public discourse. Yet beneath all of that, the truth remains alive—like a cat standing with every hair on its body raised in fear.
Novelists readily help suppress unpleasant events. No one even needs to ask them to do so.
And yet, a novel like O. V. Vijayan's Dharmapuranam has not appeared again. Today, even the smallest criticism or expression of disagreement is missing. Instead, what we get here are stories about Bengal's history and similar subjects.
 
Should a novelist not leave some mark to proclaim that they truly lived in their own times?
Isn't resisting the filthy and grotesque obsessions and greed of one's age one of the noblest signs of being human—as George Orwell demonstrated?
 
*m k harikumar writes, m k harikumar , article, george orwel,
writing, beauty ,  

Monday, August 24, 2026

അക്ഷരജാലകം വിദേശത്ത് എഴുതി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ പുലിറ്റ്സർ പ്രൈസ് കിട്ടിയേനെ: എം.കെ.ഹരികുമാർ

 


എം.കെ. ഹരികുമാർ സംസാരിക്കുന്നു. ഉമേഷ് രാമൻ ,ജേക്കബ് എബ്രഹാം ,ഇന്ദിരാബാലൻ എന്നിവർ സമീപം.

"ന്യൂയോർക്ക് ടൈംസിൽ 'പബ്ലിക് ആൻഡ് പ്രൈവറ്റ്' എന്ന കോളം എഴുതിയ അന്ന ക്വിൻ്റലിന് പുലിറ്റ്സർ പ്രൈസ് ലഭിച്ചു. അവർ സാഹിത്യത്തെക്കുറിച്ചല്ല എഴുതിയത്; വ്യക്തിപരമായ ജീവിതപ്രശ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള കോളമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും അവർക്ക് പുലിറ്റ്സർ പ്രൈസ് കൊടുക്കാൻ അവിടുള്ളവർ തയ്യാറായി. എന്നാൽ ഇവിടെയായിരുന്നുവെങ്കിൽ അന്നയുടെ കോളം ചവറ്റുകുട്ടയിൽ എറിയപ്പെടുമായിരുന്നു.  'അക്ഷരജാലകം' ഇംഗ്ലീഷിൽ എഴുതി വിദേശത്താണ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നതെങ്കിൽ പുലിറ്റ്സർ  സമ്മാനത്തെക്കാൾ വലിയ അവാർഡ് കിട്ടുമായിരുന്നു. കാരണം ഈ പംക്തി പോലെ വേറൊന്ന് കാണാനില്ല.അക്ഷരജാലക'ത്തിന്റെ മനസ് വിശാലവും സത്യാന്വേഷണപരവുമാണ്. എന്നാൽ ഇത് കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കുന്ന സാഹിത്യ എസ്റ്റാബ്ളിഷ്മെൻ്റ് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന അംഗവിക്ഷേപമാണ് പ്രകടമാക്കുന്നത്. പ്രസ് അക്കാദമിയും കേരള സാഹിത്യ അക്കാഡമിയും സർക്കാരും മൗനത്തിലാണ്. അവർ ഇത് കണ്ടില്ലെന്ന് ഭാവിക്കുന്നു."


റിപ്പോർട്ട്: എൻ.പ്രേം


ബാംഗ്ളൂർ: 29 വർഷമായി തുടരുന്ന  തൻ്റെ 'അക്ഷരജാലകം' എന്ന പ്രതിവാര പത്രപംക്തിയെ കേരളത്തിലെ സാഹിത്യ എസ്റ്റാബ്ളിഷ്മെൻ്റ് തമസ്കരിക്കുകയാണെന്ന് എം.കെ. ഹരികുമാർ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.

ബാംഗ്ലൂർ സെൻറ് ജോൺസ് ഓഡിറ്റോറിയത്തിൽ നാല് ഭാഷകളെ ഉൾക്കൊള്ളിച്ച് ബുക് ബ്രഹ്മ സംഘടിപ്പിച്ച സാഹിത്യോത്സവത്തിന്റെ ഭാഗമായി നടന്ന 'കോളമെഴുത്തിൻ്റെ വർത്തമാനം' എന്ന സെഷനിൽ പ്രസംഗിക്കുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. 

അക്ഷരജാലകം


'അക്ഷരജാലകം' ഈ കാലഘട്ടത്തിൻ്റെ സത്യസന്ധമായ ശബ്ദമാണെന്ന് പ്രമുഖ വായനക്കാരും എഴുത്തുകാരും അഭിപ്രായപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇതിനു പുറമേ അഞ്ചു കോളങ്ങൾ കൂടി എഴുതുന്നുണ്ടെന്ന് അറിയിച്ച ഹരികുമാർ തൻ്റെ മാനസികഘടനയെയും മനോഭാവത്തെയും മനസ്സിന്റെ വേഗതയെയും കോളമെഴുത്ത് ഗുണപരമായി സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് വിശദീകരിച്ചു. 

ഹരികുമാറിൻ്റെ പ്രസംഗത്തിൽ നിന്ന് : പത്രപ്രവർത്തനത്തിൽ എഴുത്തിനു വേഗം വേണം .ഇന്ന് രാത്രി 11 മണിക്ക് എഴുതി ഉടനെ തന്നെ അച്ചടിക്കുന്ന രീതിയാണ് അവിടെയുള്ളത്.  സാഹിത്യകാരന്മാരുടെ എഴുത്തിനെക്കുറിച്ചുള്ള സങ്കല്പമല്ല ഇത്. ഒരു കഥയെഴുതി പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ മാസങ്ങൾ കാത്തിരിക്കുന്നതിൻ്റെ സ്വപ്നസങ്കല്പം എനിക്ക് തങ്ങാനാവില്ല.ഞാൻ എഴുതിയാൽ ഉടനെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ തിരികെ വാങ്ങും ,പുസ്തകമായാലും ലേഖനമായാലും. എഴുത്തിനെക്കുറിച്ചുള്ള മിഥ്യാധാരണകൾ തകിടം മറിച്ചത്   പത്രപ്രവർത്തനമാണ്. എൻ്റെ പത്രപ്രവർത്തനകാലത്ത്  ആരംഭിച്ചതാണ് 'അക്ഷരജാലകം', 1998 ൽ.'കേരളകൗമുദി' യുടെ എഡിറ്റോറിയൽ പേജിൽ.എഡിറ്റോറിയൽ പേജിൽ സാഹിത്യപംക്തി ആരും പ്രസിദ്ധീകരിക്കാറില്ല. എനിക്കു മാത്രമാണ് എഡിറ്റോറിയൽ പേജിൽ സാഹിത്യപംക്തി എഴുതാൻ അവസരമുണ്ടായിട്ടുള്ളത്. ഇപ്പോൾ അത് 29 വർഷം പിന്നിട്ടു. അതിൻ്റെ ഉള്ളടക്കത്തിലോ ആഴത്തിലോ വിമർശനത്തിലോ ഒരു വിട്ടുവീഴ്ചയും ചെയ്തിട്ടില്ല. ഇപ്പോൾ 'മെട്രോവാർത്ത'യിലാണ് എഴുതുന്നത്.  ഈ കോളം എന്നെ മാനസികമായ നിതാന്ത ജാഗ്രതയിലേക്കും സൂക്ഷ്മതയിലേക്കും രചനാപരമായ ശൈലിയിലേക്കും  പ്രൊഫഷണലിസത്തിലേക്കും കൊണ്ടുപോയി. എഴുതിക്കഴിഞ്ഞശേഷം വെട്ടിത്തിരുത്തി ഒന്നിലധികം കോപ്പികളെഴുതുന്ന ശീലം എനിക്കില്ല. ഒറ്റക്കോപ്പി മാത്രമേ ഉണ്ടാവൂ. ഇത് 29 വർഷം 'അക്ഷരജാലകം' എഴുതി നേടിയ ശീലമാണ്. ഒരു കോളമെഴുതാൻ പലർക്കും പല വിഷയങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമായിരിക്കും. അത് അവരുടെ സൗകര്യമാണ്. എൻ്റെ കാര്യത്തിൽ എന്റെ പംക്തികളെ ഞാൻ തന്നെ നിർവ്വചിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. ഇത് വളരെ മൗലികമാണ്. എനിക്ക് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്നാണ് ഈ ശൈലി.കോളം വളരെ അതുല്യമായ രീതിയിൽ വായനക്കാർക്ക് സ്വീകാര്യമായത് അതുകൊണ്ടാണ്. 29 വർഷങ്ങൾ പിന്നിട്ട ഇതുപോലൊരു ബഹുസ്വരകോളം ഇന്ന് ഇന്ത്യയിലില്ല. എന്നാൽ നാട്ടിലെ സാഹിത്യ എസ്റ്റാബ്ലിഷ്മെൻ്റ് ഇതിനെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുകയാണ്. ന്യൂയോർക്ക് ടൈംസിൽ 'പബ്ലിക് ആൻഡ് പ്രൈവറ്റ്' എന്ന കോളം എഴുതിയ അന്ന ക്വിൻ്റലിന് പുലിറ്റ്സർ പ്രൈസ് ലഭിച്ചു. അവർ സാഹിത്യത്തെക്കുറിച്ചല്ല എഴുതിയത്; വ്യക്തിപരമായ ജീവിതപ്രശ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള കോളമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും അവർക്ക് പുലിറ്റ്സർ പ്രൈസ് കൊടുക്കാൻ അവിടുള്ളവർ തയ്യാറായി. എന്നാൽ ഇവിടെയായിരുന്നുവെങ്കിൽ അന്നയുടെ കോളം ചവറ്റുകുട്ടയിൽ എറിയപ്പെടുമായിരുന്നു.  'അക്ഷരജാലകം' ഇംഗ്ലീഷിൽ എഴുതി വിദേശത്താണ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നതെങ്കിൽ പുലിറ്റ്സർ  സമ്മാനത്തെക്കാൾ വലിയ അവാർഡ് കിട്ടുമായിരുന്നു. കാരണം ഈ പംക്തി പോലെ വേറൊന്ന് കാണാനില്ല. വളരെ ചെറുപ്പം മുതൽ തുടങ്ങിയ വായനയും പഠനവുമാണ് എന്നെ ഇപ്പോഴും ഇതിനു സഹായിക്കുന്നത്. അഗാധമായി ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന പംക്തിയാണിതെന്ന് പലരും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. തത്വചിന്തയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ജീവിതത്തെയും സംസ്കാരത്തെയും അപഗ്രഥിക്കുന്ന ഈ പംക്തി ധാരാളം പേർക്ക് ഉപകാരപ്പെട്ടതായി അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
 

സുകുമാർ അഴീക്കോട് 

'അക്ഷരജാലക'ത്തിൻ്റെ യുക്തി അസാധാരണമാണെന്നും എം.കൃഷ്ണൻ നായർ ഇതുപോലെ എഴുതിയിട്ടില്ലെന്നും സുകുമാർ അഴീക്കോട് പരസ്യമായി പ്രസ്താവിച്ചത് ഓർക്കുകയാണ്. നമ്മുടെ നാട്ടിൽ സാഹിത്യത്തെ കഥ ,നോവൽ എന്നീ ശാഖകളിലേക്ക് മാത്രമായി  ചുരുക്കിയിരിക്കുകയാണ്. മറ്റൊരു ആഖ്യാനരീതിയെയും അവർ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല .ഡയറിക്കുറിപ്പുകൾ ,കത്തുകൾ, കോളങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയും സാഹിത്യമാണ്. ഒരു വ്യവഹാരത്തിനകത്ത് മാത്രം ഒതുങ്ങി ചിന്തിക്കുന്നത് യാഥാസ്ഥിതികത്വമാണ്.   അതിർത്തികൾ ഭേദിക്കുകയാണ് പുതിയ കാലം-breaking the barrier. നോവൽ പുതിയ ആഖ്യാനം ആവശ്യപ്പെടുന്നു. പുന്നപ്ര വയലാർ സമരം - പ്രശ്നങ്ങളും പരിഹാരങ്ങളും എന്ന രീതിയിൽ എഴുതുന്ന നോവലുകൾക്ക് പ്രസക്തിയില്ല. അസ്തിത്വത്തിൻ്റെ സമസ്യയെക്കുറിച്ചാണ് എഴുതേണ്ടത്. ചരിത്രവും ഭൂമിശാസ്ത്രവും നോവലിന് ഭാരമാണ്. ഒരു വിമർശകൻ നോവലിൻ്റെ കഥയല്ല എഴുതേണ്ടത്. ഉള്ളടക്കം നോവൽ വായിക്കുന്നവർക്ക് കിട്ടും .വിമർശകൻ ശൈലിയും ഭാഷയും പരിശോധിക്കണം. ജോർജ് ഓർവെൽ പറഞ്ഞത് തൻ്റെ ശൈലി രൂപപ്പെടുത്താൻ പന്ത്രണ്ട് വർഷമെടുത്തു എന്നാണ്. 'അക്ഷരജാലകം' നൽകിയ മറക്കാനാകാത്ത 
നിമിഷങ്ങളുണ്ട്. 15 വർഷം മുമ്പ് ബാംഗ്ലൂരിൽ വന്നപ്പോൾ ഒരു വീട്ടിൽ പോയി. ഞാൻ വന്നതറിഞ്ഞ് ഏതാനും വായനക്കാരും അവിടെയെത്തി. അവിടെ ഒരു സുഹൃത്ത് (ഇപ്പോൾ ആ സുഹൃത്തിന്റെ പേര് ഗബ്രിയേൽ എന്നാണെന്ന് ഇവിടെവെച്ച് അദ്ദേഹം ഓർമിപ്പിച്ചല്ലോ) വന്നത് 'അക്ഷരജാലക'ത്തിന്റെ വലിയൊരു കെട്ട് പത്രക്കട്ടിംഗുകളുമായാണ്.അത്  അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ സ്നേഹത്തിന്റെയും ആദരവിന്റെയും പ്രകടനമായിരുന്നു. 'കേസരി' വാരികയിൽ രണ്ടു വർഷം ഞാൻ കോളം എഴുതിയിരുന്നു. ഒരു  വിദ്യാർത്ഥി ഏതോ ലൈബ്രറിയിൽ പോയി അതിൻ്റെ പേജുകൾ ശേഖരിച്ച് ബയൻറ് ചെയ്ത് പുസ്തകമാക്കി  വാട്സ്പ്പിൽ കാണിച്ചു തന്നത് എന്നെ 
അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.

എം.കൃഷ്ണൻ നായർ

 
 
'അക്ഷരജാലക'ത്തിൻ്റെ പഴയ ലക്കങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചു വച്ച് അത് വീണ്ടും വീണ്ടും വായിക്കുകയാണെന്ന് ഒരു സുഹൃത്ത് തിരുവനന്തപുരത്തുനിന്ന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. വലിയ സംവിധായകനായ കെ.എസ്.സേതുമാധവൻ 'അക്ഷരജാലക'ത്തിൻ്റെ സ്ഥിരം വായനക്കാരനായിരുന്നു.അദ്ദേഹം ആദരവോടെ അതിനെക്കുറിച്ച് 'കലാകൗമുദി'യിൽ ഒരു കത്തെഴുതി. അതിൽ പറഞ്ഞത് ഇത് വരും തലമുറയ്ക്ക് വേണ്ടി  പുസ്തകരൂപത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കണമെന്നാണ്. ചെമ്മനം ചാക്കോയും കോളത്തെ പ്രശംസിച്ച് 'കലാകൗമുദി'യിൽ കത്തെഴുതി. അദ്ദേഹം പതിവായി വായിക്കുമായിരുന്നു .ഈ രണ്ട് കത്തുകളും 'അക്ഷരജാലക'ത്തിൻ്റെ ആദ്യ രണ്ടു വാല്യങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചപ്പോൾ അതിൽ ചേർക്കുകയും ചെയ്തു. 'അക്ഷരജാലകം' വിമർശനത്തിന്റെ വേദിയാണ്. സാഹിത്യത്തിൽ വിമർശനത്തിന് വലിയ സ്ഥാനമുണ്ട്.  വിമർശകൻ വിധിക്കുന്നതേ നിലനിൽക്കൂ. ജി.ശങ്കരക്കുറുപ്പ് നല്ലൊരു കവിയാണ് .എന്നാൽ ശങ്കരക്കുറുപ്പിന്റെ കവിതയെ വിമർശിച്ചുകൊണ്ട് സുകുമാർ അഴീക്കോട് എഴുതിയ പുസ്തകവും ജോസഫ് മുണ്ടശേരിയുടെയും മാരാരുടെയും വിമർശനങ്ങളും ശങ്കരക്കുറുപ്പ് എന്ന കവിക്ക് മേലെ കരിനിഴൽ വീഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നു. പ്രമുഖ വിമർശകനായിരുന്ന കെ.പി. അപ്പൻ അന്തരിച്ചപ്പോൾ മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് ഒരു കവർ സ്റ്റോറി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചില്ല. പകരം അവർ ആ ലക്കത്തിൽ ടി.വി. അവതാരകനായ നികേഷ്കുമാറിൻ്റെ ചിത്രം വലിപ്പത്തിൽ അച്ചടിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. ആ കവറിൻ്റെ മുകളിൽ അപ്പൻ്റെ ചിത്രം ഒരു മൂലയ്ക്ക് സ്റ്റാമ്പ് വലിപ്പത്തിൽ വയ്ക്കാൻ മറന്നില്ല. ഇതിൽപ്പരം അപമാനം എന്താണുള്ളത് ? സ്റ്റാമ്പിനു പോലും അപമാനമാണത്. വാരികയുടെ ഈ നിലപാടിനെ വിമർശിച്ചു ഞാൻ 'അക്ഷരജാലക'ത്തിൽ എഴുതി. ഇതിനെ വിമർശിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എഴുതുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല. ബാലചന്ദ്രൻ വടക്കേടത്ത് അന്തരിച്ചപ്പോൾ ഇതിനേക്കാൾ മോശമായത് സംഭവിച്ചു. അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു വരി പോലും ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് കൊടുത്തില്ല .അദ്ദേഹം കോളജ് അധ്യാപകരെ പോലെ അളവിനൊത്ത് തയ്ക്കുന്ന ഷർട്ട് മാതിരിയുള്ള നിർമ്മാണമല്ല വിമർശനത്തിൽ അവലംബിച്ചത്.അദ്ദേഹം സ്വന്തം ചിന്തയിൽ നിന്ന് ആവിഷ്കരിക്കുകയായിരുന്നു. മൗലികതയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണ് അദ്ദേഹം എഴുതിയത്.
 
ചെമ്മനം ചാക്കോ

ബാലചന്ദ്രൻ്റെ ഒന്നാം ചരമ വാർഷികത്തിലും ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് ഈ നില തുടർന്നു. ഒരു കുറിപ്പ് പോലും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചില്ല. ജേർണലിസം മരിച്ചു എന്നാണ് ഇത് കാണിക്കുന്നത്.ഇതിനെയും എനിക്ക് വിമർശിക്കേണ്ടി വന്നു. ഇന്നത്തെ പരമ്പരാഗത സാഹിത്യപ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾക്ക് വായനക്കാരെ വേണ്ട. അവർക്ക് പരസ്യവും വേണ്ട. മാനേജ്മെൻറ് ഒരു വലിയ തുക നടത്തിപ്പിനായി നീക്കിവെക്കുന്നു ,ലാഭനഷ്ടം നോക്കാതെ. അതുകൊണ്ട് ശമ്പളത്തിനും മറ്റു ചെലവുകൾക്കും ബുദ്ധിമുട്ടില്ല. വാരിക വിറ്റ് അതിൽ നിന്നുള്ള വരുമാനം കൊണ്ട് ചെലവ് നടത്തേണ്ടതില്ല. ഈ സാഹചര്യം വാരികയുടെ ഗുണമേന്മ നശിപ്പിക്കുമെന്ന കാര്യത്തിൽ തർക്കമില്ലല്ലോ. വായനക്കാർക്ക് ഒരു വിലയുമില്ല. വായിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ള വിഭവങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ട സമ്മർദ്ദം പത്രാധിപർക്ക് ഇല്ലാതാകുന്നു .ആരും വായിച്ചില്ലെങ്കിലും ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല. ശമ്പളം കിട്ടും ,മറ്റു ചെലവുകൾ നടക്കും.വൈക്കം ചന്ദ്രശേഖരൻ നായർ 'ചിത്രകാർത്തിക' എന്ന പ്രസിദ്ധീകരണത്തിൻ്റെ എഡിറ്ററായിരിക്കുമ്പോൾ ഓരോ ലക്കവും വിറ്റ് കിട്ടുന്ന തുക പ്രധാനമായിരുന്നു .അതിൽ നിന്ന് വേണം ചെലവ് നടത്താൻ. അതുകൊണ്ട് മാറ്റർ തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ പത്രാധിപർക്ക് വായനക്കാരെ ഓർക്കണം. മനസ്സിൽ അവരെ കാണേണ്ടിവരും. വായനക്കാരൻ നിരസിച്ചാൽ പ്രസിദ്ധീകരണം ഇല്ലാതാകും. ഇതായിരുന്നു അന്നത്തെ പത്രാധിപരുടെ ടെൻഷൻ.ഇപ്പോൾ  ഗുണനിലവാരം ഒരു പ്രശ്നമായി പരമ്പരാഗത സാഹിത്യ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ കാണാത്തതിനു കാരണം ഇതാണ്. 
 
വൈക്കം ചന്ദ്രശേഖരൻ നായർ 

സാഹിത്യമൂല്യനിർണയത്തിൽ നീതിബോധം കൈവിടാതിരിക്കാനാണ്   ഞാൻ എന്നും ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുള്ളത്. എൻ്റെ കോളങ്ങളും ലേഖനങ്ങളും പുസ്തകങ്ങളും അതിന് തെളിവാണ്.  അതോടൊപ്പം സത്യസന്ധത എന്ന ഗുണവും നിലനിർത്തും. ചീത്ത രചന നല്ലതാണെന്ന് ഒരിക്കലും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. സത്യസന്ധത പ്രധാനമാണ്. വായനക്കാരനെ വഞ്ചിക്കരുത്. ഇത്രയും സുദീർഘമായ കാലം സാഹിത്യവും സാഹിത്യതത്വചിന്തയും ചർച്ച ചെയ്ത 'അക്ഷരജാലക'ത്തിന്റെ മനസ് വിശാലവും സത്യാന്വേഷണപരവുമാണ്. എന്നാൽ ഇത് കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കുന്ന സാഹിത്യ എസ്റ്റാബ്ളിഷ്മെൻ്റ് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന അംഗവിക്ഷേപമാണ് പ്രകടമാക്കുന്നത്. പ്രസ് അക്കാദമിയും കേരള സാഹിത്യ അക്കാഡമിയും സർക്കാരും മൗനത്തിലാണ്. അവർ ഇത് കണ്ടില്ലെന്ന് ഭാവിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ അഞ്ചുവർഷത്തെ കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി ഭരണം  ജനാധിപത്യവിരുദ്ധമായിരുന്നു. ഇക്കാര്യം കോളത്തിൽ എഴുതിയതാണ്. ഒരാൾക്ക് തന്നെ രണ്ട് തവണ അവാർഡ് കൊടുത്തു. ചുരുങ്ങിയത് രണ്ടുപേർക്കെങ്കിലും ഒന്നിൽ കൂടുതൽ തവണ അവാർഡ് കൊടുത്തതായി കാണാം.
 

അക്ഷരജാലകം
ഒരു ജനറൽ ആശുപത്രിയിലെ ഡോക്ടർ രോഗികളെ നോക്കുന്നത് ഏത് പാർട്ടിക്കാരനാണെന്ന് പരിഗണിച്ചല്ല. വില്ലേജ് ഓഫീസർ ആളുകൾക്ക് സേവനം ചെയ്യുന്നതും പാർട്ടി നോക്കിയല്ല .അതുപോലെ മാത്രമേ സാഹിത്യ അക്കാദമിയും പ്രവർത്തിക്കാവൂ. മൂല്യങ്ങൾ മാത്രമേ ശ്രദ്ധിക്കാവൂ.കാരണം അത് സർക്കാർ സ്ഥാപനമാണ്. അല്ലെങ്കിൽ അത് ജനാധിപത്യവിരുദ്ധമാണ്. അവാർഡ് വേണ്ടെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുള്ളയാൾക്ക് നിർബന്ധിച്ചു കൊടുക്കാൻ വേണ്ടി പ്രഖ്യാപനം നടത്തി. ഈ പ്രവർത്തനങ്ങൾ കാണിക്കുന്നത് അതിൻ്റെ ഭാരവാഹികളിൽ ജനാധിപത്യത്തിൻ്റെ ഒരു കണിക പോലുമില്ലായിരുന്നു എന്നാണ്.കോളമെഴുത്തിനെപ്പറ്റി കേരളത്തിൽ ഒരു സെഷൻ സംഘടിപ്പിക്കില്ല. ഇവിടെ അത് നടത്താൻ മുന്നോട്ടു വന്ന എഴുത്തുകാരനും പരിഭാഷകനും ക്യൂറേറ്ററുമായ സുധാകരൻ രാമന്തളിയെ അഭിനന്ദിക്കുകയാണ്.  രാമന്തളിയോടുള്ള നന്ദി അറിയിക്കുകയാണ്. ഒരു സാഹിത്യ ഫെസ്റ്റിവലിൽ ആദ്യമായാണ് സീരിയസ്  കോളമെഴുത്ത് ചർച്ചയ്ക്ക് വരുന്നത് -ഹരികുമാർ പറഞ്ഞു.

ഉമേഷ് രാമൻ മോഡറേറ്ററായിരുന്നു.സെഷനിൽ ജേക്കബ് എബ്രഹാം ,ഇന്ദിരാബാലൻ എന്നിവർ സംസാരിച്ചു.കർണാടകത്തിൽ താമസിക്കുന്ന ധാരാളം മലയാളം എഴുത്തുകാർ സദസിലുണ്ടായിരുന്നു.

 





bookbrahma, bangalore, writers, bookshop, keralam , malayalam writers, kochi, thalassery, ov vijayan

Saturday, September 30, 2023

ശ്രീനാരായണധർമ്മം ഇനി മനുഷ്യശരീരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിപ്പിക്കണം :എം.കെ.ഹരികുമാർ




റിപ്പോർട്ട് :എൻ. രവി


ഹരികുമാറിന് പാലക്കുഴ ശാഖയിൽ സ്വീകരണം 
എം.കെ.ഹരികുമാറിനെ പാലക്കുഴ ശാഖാ പ്രസിഡൻ്റ് രവീന്ദ്രൻ കുമ്പള വേലിൽ പൊന്നാടയണിയിക്കുന്നു



കൂത്താട്ടുകുളം: ശ്രീനാരായണധർമ്മം പുസ്തകങ്ങളിലും പ്രസംഗങ്ങളിലും എഴുത്തുകളിലും വ്യാപകമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടുവെന്നും ഇനി അത് മനുഷ്യശരീരത്തിലേക്ക് കുത്തിവയ്ക്കേണ്ടതുണ്ടെന്നും വിമർശകനും കൊളമിസ്റ്റുമായ എം.കെ. ഹരികുമാർ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. 

പാലക്കുഴ എസ്.എൻ.ഡി.പി ശാഖയുടെ ആഭിമുഖ്യത്തിൽ സംഘടിപ്പിച്ച ശ്രീനാരായണഗുരു സമാധി ദിനാചരണത്തിൽ മുഖ്യപ്രഭാഷണം നടത്തുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. 

ശ്രീനാരായണധർമ്മം പുസ്തകങ്ങളിൽ ധാരാളമുണ്ട്. പലരും പ്രഭാഷണങ്ങളിൽ ഈ ധർമ്മത്തെക്കുറിച്ച് പറയാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഇനി ഇത് മനുഷ്യശരീരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. എങ്കിൽ മാത്രമേ ഒരു ധർമ്മശരീരമായി മാറാൻ നമുക്കാവുകയുള്ളൂ .വ്യത്യസ്ത ജാതി ,മതങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സംഘർഷങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ഉണ്ടാവുകയാണ്. മഹത്തായ ആശയങ്ങൾ നൽകിയ ഗുരുവിനെ പൊതുമണ്ഡലത്തിൽ പ്രകീർത്തിക്കുന്നവരുണ്ട്. എന്നാൽ ഗുരു ആരുടെയും ജീവിതത്തിലോ ഹൃദയത്തിലോ എത്തിച്ചേർന്നിട്ടില്ല . ജാതിമാറി പ്രേമിച്ചാൽ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ അഭയം പ്രാപിക്കേണ്ട സാഹചര്യമാണുള്ളത്. ദളിത് അമ്മയും മകനും നല്ല വേഷം ധരിച്ചതിൻ്റെ പേരിൽ അവരെ മർദ്ദിച്ച് ആശുപത്രിയിലാക്കുകയാണ്. ദളിത് ,പിന്നോക്ക വിഭാഗങ്ങൾക്ക് സാംസ്കാരിക രംഗത്ത് പ്രവേശനം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ എവിടെയാണ് ശ്രീനാരായണധർമ്മം? ഈ ധർമ്മം വെറുമൊരു ആശയമല്ല; അത് പ്രാവർത്തികമാക്കണമെങ്കിൽ നന്നായി പരിശ്രമിക്കണം. അതിന് കഠിനമായ തീരുമാനങ്ങൾ വേണം. കൊല്ലുന്നത് തെറ്റാണെന്നും കൊന്നതിനെ തിന്നുന്നത് അതിലും വലിയ തെറ്റാണെന്നും ഗുരു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇതൊക്കെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകാൻ അടുത്ത ഇരുനൂറ് വർഷം കഴിഞ്ഞാലും സാധ്യമാണോ എന്ന് ചിന്തിക്കണം . മനുഷ്യർ കൂടുതൽ വിമതവികാരങ്ങളുള്ളവരായി മാറുകയാണ് - ഹരികുമാർ പറഞ്ഞു. 
a
എം.കെ ഹരികുമാർ ശാഖാങ്കണത്തിൽ പ്രസംഗിക്കുന്നു



ഗുരു ആത്മോപദേശമാണ് നൽകിയത്. എന്താണ് ആത്മോപദേശം? അത് മനുഷ്യൻ നന്നാവാനുള്ളതാണ്. നന്നാവുക എന്നാൽ ശരീരം നന്നാവുക എന്നല്ല അർത്ഥം .സാംസ്കാരികമായി, ചിന്താപരമായി നന്നാവുക എന്നാണ്. മതമേതായാലും മനുഷ്യൻ നന്നായാൽ മതി എന്നു പറഞ്ഞതിലൂടെ ഏതു മതത്തിലായാലും സ്വസ്ഥത കിട്ടില്ലെന്നാണ് ഗുരു അർത്ഥമാക്കിയത്. മതം ഏതെങ്കിലുമാവട്ടെ, നമുക്ക് നല്ല മനുഷ്യരാകാൻ കഴിയുമോ എന്നതാണ് ഈ കാലത്തിൻ്റെ ചോദ്യം. ദൈവികതയെ തേടുന്നവൻ അദൃശ്യതയുടെ ലീലയിൽ മുഴുകുകയാണ്. പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങൾക്കപ്പുറത്തുള്ളതിനെ അറിയാനാണ് ദൈവത്തെ ആശ്രയിക്കുന്നത് .ദൈവം ഒരു നേതാവിനെ പോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്നില്ല .ദൈവത്തിനു അദൃശ്യതയിലേ  നിൽക്കാനാവുകയുള്ളൂ. കാരണം, അദൃശ്യതയിലാണ് നമുക്ക് അജ്ഞാതമായതെല്ലാമുള്ളത്. ഒരു പൂവ്‌ വിരിയുന്നത് നമുക്ക് കാണാനാവില്ലല്ലോ. അത് അദൃശ്യതയിൽ സംഭവിക്കുന്നു. ഭാവിയെക്കുറിച്ച് നമുക്കൊന്നുമറിയില്ല. അവിടെയാണ് ദൈവമുള്ളത് .ഭാവിയെ ശരിയാക്കാൻ ദൈവത്തെ അന്വേഷിക്കുന്നു, പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. കാരണം ,ഭാവി നമ്മുടെ കൈകളിലല്ല .അതുകൊണ്ട് അദൃശ്യതയിൽ, അപ്രത്യക്ഷതയിലാണ് ദൈവം. ആ ദൈവത്തെ സദാചാരമായി, സദ്ഫലങ്ങളുടെ കേന്ദ്രമായി ,സദ്ഭാവനയായി നിലനിർത്താൻ നമുക്ക് മാത്രമേ കഴിയൂ. നെഗറ്റീവ് ചിന്തകളുമായി ദൈവത്തെ സമീപിച്ചാൽ ദൈവവും  നെഗറ്റീവാകാം .നമ്മൾ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതിൽ ചീത്തചിന്തകൾ കലർന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, നമ്മുടെ മനസ്സിൽ ചീത്ത ആഗ്രഹങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ നിശ്ചയമായും  ആ ദൈവവും ചീത്തയാകും. നമ്മുടെ വചനങ്ങൾക്ക് പിന്തുണ പ്രഖ്യാപിക്കുകയും നടത്തിത്തരുകയുമാണത്രേ ദൈവത്തിൻ്റെ ജോലി എന്നാണല്ലോ പലരും വിചാരിക്കുന്നത് .നമ്മൾ ദുഷിച്ച വാസനകളുമായി ദൈവത്തെ സമീപിക്കുമ്പോൾ ദൈവം അതിൻ്റെ ഭാഗമാകുന്നു. നമ്മുടെ മൂർത്തിയെ നാം തന്നെ ചീത്തയാക്കുകയാണ്. അതുകൊണ്ട് ആ മൂർത്തി നമ്മുടെ ചീത്തവാസനകളെ ,ഭാവനകളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു. ദൈവത്തിൻ്റെ മുന്നിൽ ചോരയിറ്റുന്നതിൻ്റെ മന:ശാസ്ത്രമിതാണ്. നമുക്ക് ദൈവത്തെ ചിദാകാശമായി നിലനിർത്തണം. അപ്പോൾ പരിശുദ്ധിയുടെ പാരമ്യത്തിലെത്തണം. അതിലൂടെ നമുക്ക് സദ്ചിന്തയും ചിദാകാശവും ലഭിക്കും .ആത്മാവിന്റെ അമൃതരസത്തെ ഉള്ളിൽ നിറയ്ക്കുമ്പോഴാണ് പ്രസാദാത്മകതയുണ്ടാവുന്നത്. ഇതാണ് വിഷ്ണുസഹസ്രനാമത്തിൽ പറയുന്ന  പ്രമോദന: .സദ്ചിന്തകളുടെ ആകാശം നമുക്കുള്ളിൽ നിറയണം.അതാണ് സച്ചിദാനന്ദം .ഇതിനെ  ഉണർത്തിയെടുക്കാൻ നാം പ്രവർത്തിക്കണം. നമ്മൾ സ്വന്തം സിദ്ധികളെ താഴിട്ടു പൂട്ടി അകത്തിട്ടിരിക്കുകയാണ്. അതിനു ഒരിക്കലും മോചനം ലഭിക്കുന്നില്ല. സ്വന്തം സിദ്ധികളെ തടവറയിലാക്കിയ ശേഷം അന്യമായത് തേടുന്നത് വ്യർത്ഥമാണ്. അവനവനെ വലയം ചെയ്ത തടവറകൾ ഭേദിക്കുകയാണ് പ്രധാനം. അടിമത്തത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകണം. അപ്പോഴാണ് സത്യം തെളിഞ്ഞുവരുന്നത്. അതിനാണ് ഗുരു  കുണ്ഡലിനിപ്പാട്ട് എഴുതിയത്. നമ്മുടെ  ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ,മനസ്സിനുള്ളിൽ അടക്കം ചെയ്യപ്പെട്ട സിദ്ധികളെ പുറത്തു കൊണ്ടുവരണം. സർഗാത്മകമായ പ്രവൃത്തികൾ നമ്മെ പൂർവ്വകാലത്തിന്റെ ജഡാവസ്ഥയിൽ നിന്നും മോചിപ്പിക്കുകയാണ്. സ്വാതന്ത്രരാകാതെ സർഗാത്മക പ്രവൃത്തികളിൽ ഇടപെട്ടിട്ട് കാര്യമില്ല.നൂറ്റാണ്ടുകളായുള്ള അടിമത്തം പേറുന്നതുകൊണ്ടാണ് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ സർഗാത്മകത കൈമോശം വരുന്നത് - ഹരികുമാർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. 




ഗുരുവിൻ്റെ ഒരു ജാതി എന്നാൽ ഒരു സമുദായമോ ഒരു മതമോ ഒരു കൂട്ടമോ അല്ല .ഗുരു മനുഷ്യനെ പുനർനിർവചിക്കുകയാണ്. മനുഷ്യൻ എന്നു വിളിക്കുന്നത് പോലും പുതുമയോടെയാണ്. മനുഷ്യൻ ഒരു കണ്ടെത്തലാണ് .മനുഷ്യൻ നന്നായാൽ മതി എന്നു പറയുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്. മനുഷ്യൻ എന്താണ്? അവൻ മനുഷ്യത്വമായിരിക്കണം. ലോകത്തെ എല്ലായിടത്തുമുള്ള മനുഷ്യർക്ക് ഒരു ജാതിയേയുള്ളൂ. മനുഷ്യൻ ഒരു ഇനമാണ്. മനുഷ്യൻ്റെ ശരീരരോഷ്മാവും ലൈംഗിക ഉദ്ദീപനവും പ്രത്യുൽപ്പാദനവും ഒരുപോലെയാണ് .അതുകൊണ്ട് അവൻ ഒരു ഇനമാണ് ,ഒരു ജാതിയാണ് .മനുഷ്യൻ എന്ന പദത്തിൻ്റെ അർത്ഥത്തിന് യോജിച്ച ഔന്നിത്യം നേടുകയാണ് നമ്മുടെ കർത്തവ്യം. അതിനായി നാം മുന്നോട്ട് വരണം. മനുഷ്യൻ്റെ മനുഷ്യത്വം വീണ്ടെടുക്കണം. സ്നേഹവും സഹിഷ്ണുതയും ത്യാഗവും ഭയവുമാണ്   മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം. ഈ ഗുണങ്ങൾ ഇല്ലെങ്കിൽ മനുഷ്യൻ വെറും ഉടൽ മാത്രമാണ് ,നാറുന്ന ഉടൽ .ഗുരു തന്നെ ഇത് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്:
"അരുളില്ലയതെങ്കിലസ്ഥിതോൽ
സിരനാറുന്നൊരുടമ്പുതാനവൻ;
മരുവിൽ പ്രവഹിക്കുമംബുവ -
പ്പുരുഷൻ നിഷ്ഫലഗന്ധപുഷ്പമാം "

അരുൾ ,സ്നേഹം ഇല്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ വെറും ഉടൽ മാത്രമാണ്, നാറുന്ന ഉടൽ .അസ്ഥിയും തോലും സിരകളും മാത്രം മതിയോ ഒരു മനുഷ്യനാവാൻ? ഗുരു പറയുന്നു ,പോരാ എന്ന്. മനുഷ്യത്വം വേണം. മരുഭൂമിയിലെ ജലം കൊണ്ട് എന്ത് പ്രയോജനം ? നിഷ്ഫലഗന്ധപ്ഷപം -ഒരു ഫലവുമില്ലാത്ത പൂ പോലെയാണത്.  മനുഷ്യൻ ഉന്നതമായ ഒരു സാംസ്കാരിക ജീവിയാകുമ്പോഴാണ് മഹത്തായ ഗുണങ്ങൾ പ്രകടമാകുന്നത്. ലോകോപകാരപ്രദമായി  ചിന്തിക്കുന്നവനാണ് മനുഷ്യൻ. അവനിലാണ് ഗുരുവിൻ്റെ ലോകമിരിക്കുന്നത് .അതുകൊണ്ടാണ് ലോകക്ഷേമത്തിനായി സന്യാസിമാർ പുറപ്പെട്ടു പോകാൻ ഗുരു ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നത്.അരുവിപ്പുറം പ്രതിഷ്ഠയിൽ ഇത് കാണാം. ഒരു കല്ലിൻ്റ മുൻപിൽ കുറെ നേരം പ്രാർത്ഥിച്ചാൽ അത് ദൈവത്തിൻ്റെ പ്രതിരൂപമാകുന്നത് എങ്ങനെയെന്ന് ഗുരു കാണിച്ചു തന്നു.  ഗുരു പ്രതിഷ്ഠിച്ചത് ശിവനെയാണ്; അത് സാധാരണക്കാരുടെ ശിവനല്ല; അതിനേക്കാൾ താഴ്ന്ന, പുറമ്പോക്കിലേക്ക് വലിച്ചെറിയപ്പെട്ടവരുടെ ശിവനാണ്. അങ്ങനെ ഗുരു ആരാധനയെ എല്ലാ വിഭാഗം ജനങ്ങളിലേക്കും എത്തിക്കുന്നു. പൊതുസ്വീകാര്യതയുടെ  അടയാളമായി ഗുരു ക്ഷേത്രത്തെയും മൂർത്തിയെയും മാറ്റിയെടുക്കുന്നു. ഗുരുവിനു ക്ഷേത്രവും ആരാധനയും ദൈവവുമെല്ലാം തൻ്റെ ആത്മോപദേശത്തിനുള്ള ഉപകരണങ്ങളാണ് .ആത്മാവിൽ പവിത്രമാകാൻ ഗുരു പഞ്ചശുദ്ധി തിരഞ്ഞെടുത്തു. ഇത് ബുദ്ധന്റെ മാർഗ്ഗമാണ്. പഞ്ചശുദ്ധിയിലൂടെ ക്ളാവ് പിടിച്ച ചിന്തകളെ തെളിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയും. മനുഷ്യൻ്റെ ശ്രേഷ്ഠമായ ഭാവനകൾ നെഗറ്റീവ് വാസനകൾ മൂലം  നശിപ്പിക്കപ്പെടുകയോ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്തേക്കാം. അതുകൊണ്ട് ക്ലേശം സഹിച്ച് ആ ശുദ്ധമായ സദാചാരമഹത്വത്തെ അന്ധതയിൽ നിന്നു ഉയർത്തിയെടുക്കേണ്ടതുണ്ട് .അതിനാണ് പ്രാർത്ഥന ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നത് -ഹരികുമാർ പറഞ്ഞു. 




മതങ്ങളെല്ലാം ഒന്നാണെന്ന തത്ത്വമാണ് ഗുരു ഉപദേശിച്ചത്. ഭൗതികസമ്പത്തും അഹന്തയും വെറും മിഥ്യങ്ങളാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്.  അതുകൊണ്ടാണ് രമണ മഹർഷി വെറും കൗപീനം മാത്രം ധരിച്ചുകൊണ്ട് സന്ദർശകർക്ക് മുന്നിൽ വന്നത്. എല്ലാം മിഥ്യയാണെന്ന് ഇതിൽ കൂടുതൽ എങ്ങനെയാണ് സ്പഷ്ടമാക്കുന്നത്? ഗുരുവിനെ കേരളീയസമൂഹം മറന്നു കഴിഞ്ഞുവെന്നാണ് തോന്നുന്നത്.ഗുരുവിൻ്റെ ഒരു ശ്ളോകമോ പ്രാർത്ഥനയോ ചിത്രമോ ഒരു മലയാളസിനിമയിലും കാണാനില്ല. ഗുരുവിനോടുള്ള നന്ദി പ്രകാശിപ്പിക്കാൻ എഴുത്തുകാരും കലാകാരന്മാരും ഇപ്പോഴും മടിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്. ജാതിമതചിന്തയുടെ ഭീഷണമായ ചുഴിയിൽ അകപ്പെട്ടതിൻ്റെ ദൃഷ്ടാന്തമാണിത് .ഗുരുവിനെ ജാതിയുടെ പേരിൽ അകറ്റിനിർത്തുന്നവർ ഇപ്പോഴുമുണ്ട്. വിദ്യാസമ്പന്നരായ പലരും ഇപ്പോഴും ജാതിസ്പർദ്ധ പുലർത്തിപ്പോരുകയാണ്. ഇതാണ് മനസ്സിലെ ക്ളാവ്. ഇത് മാറ്റാനാണ് ഗുരു ആത്മോപദേശം നൽകിയത്. വേദാന്തത്തിനും ഉപയോഗമുണ്ട്. വേദാന്തത്തിലൂടെ അഴുക്കുമാറ്റാനാവും. മിഥ്യകളെ തകർക്കാനാവും. ആത്മോപദേശശതകം വായിക്കുന്നവൻ എങ്ങനെയാണ് ജാതിയിൽ വിശ്വസിക്കുക -ഹരികുമാർ ചോദിച്ചു. 

ദൈവദശകത്തിൽ ദൈവത്തിൻ്റെ  സാർവത്രികമായ വ്യാപനമാണ് നമ്മൾ കാണുന്നത്. എല്ലാറ്റിലും ദൈവത്തെ കാണുകയാണ് .നീ തന്നെ വർത്തമാനം ,ഭൂതം ,ഭാവി ;നീ സൃഷ്ടിയാണ് ,നീ സ്രഷ്ടാവാണ്, നീ സൃഷ്ടിജാലമാണ് ,നീ സത്യമാണ് ,നീ ജ്ഞാനമാണ്, നീ ആനന്ദമാണ് എന്നെല്ലാം ഗുരു പ്രസ്താവിക്കുന്നു. അതിൻ്റെയർത്ഥം ദൈവമല്ലാത്തതായി യാതൊന്നുമില്ല എന്നാണ്. പഞ്ചഭൂതങ്ങളും ദൈവമാണ്.അങ്ങനെ ദൈവത്തിൻ്റെ സാർവത്രികമായ ചൈതന്യത്തെ എല്ലാറ്റിലേക്കും സ്വാംശീകരിക്കുന്ന ഒരു ദർശനമാണ് ഗുരു അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. നീ സത്യമാണ്, വർത്തമാനമാണ്, ഭൂതമാണ് ,ഭാവിയാണ് എന്നു  പറയുന്നതിലൂടെ, ദൈവത്തെ നമ്മളിൽ നിന്ന് എടുത്തുമാറ്റിയാൽ പിന്നെ ഒന്നും ഉണ്ടാവുകയില്ല എന്നാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ദൈവം സൃഷ്ടിയാണ്. സ്രഷ്ടാവാണ്. സൃഷ്ടിജാലമാണ് .നമ്മളും സൃഷ്ടിയാണ്, സ്രഷ്ടാവാണ്, സൃഷ്ടിജാലമാണ്. അതുകൊണ്ട് നമ്മളും ദൈവവവും തമ്മിൽ ഭേദമില്ല. ഈ സാർവത്രികമായ  ദൈവികതയുടെ സമസ്തഭാവമാണ് ഗുരു അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഈ ദൈവഭാവത്തെ നമ്മൾ തിരിച്ചറിയാൻ നന്നായി പരിശ്രമിക്കണം -ഹരികുമാർ പറഞ്ഞു .






ശാഖാ പ്രസിഡൻ്റ് രവീന്ദ്രൻ കുമ്പളവേലിൽ ഹരികുമാറിനെ പൊന്നാടയണിയിച്ചു. വൈസ്‌ പ്രസിഡൻ്റ് രാമകൃഷ്ണൻ  വെട്ടുപാറപ്പുറത്ത് ,സെക്രട്ടറി ഇൻ ചാർജ് ദീപു മംഗളാംകുന്നേൽ ,യൂണിയൻ പ്രതിനിധി കുമാരൻ സി.കെ, യൂണിയൻ സൈബർ സേന പ്രസിഡൻ്റ് അനീഷ് വെട്ടിക്കാട്ട് ,ദേവസ്വം സെക്രട്ടറി ഷാനവാസ് തുമരക്കാലായിൽ ,കെ.പി. തമ്പി ശാന്തി ,കമ്മിറ്റിയംഗങ്ങളായ വാസു തുമരക്കാലായിൽ ,സോമൻ ചിറ്റിനാതടത്തിൽ, രാജു പാറയിടുക്കിൽ ,എൻ. എൻ. സുരേന്ദ്രൻ ,റെജി വി.എം, മനോജ് ഇലഞ്ഞിക്കൽ ,ശേഖരൻ പൊയ്ക്കാട്ടിൽ എന്നിവർ പങ്കെടുത്തു. 
മുൻ ഭാരവാഹികളും സ്ത്രീകളുമടക്കം മുന്നൂറ് പേർ ചടങ്ങിൽ പങ്കുകൊണ്ടു .

എം.കെ.ഹരികുമാർ എഴുതിയ 'ശ്രീനാരായണായ' സവിശേഷമായ ഒരു സർഗാത്മകത്ത ആവിഷ്കാരമാണ്. ഗുരുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള സാഹിത്യരചനകളിൽ ,'ശ്രീനാരായണായ ' എന്ന നോവൽ സമുന്നതമായ സ്ഥാനമാണ് അലങ്കരിക്കുന്നത്. ഇതിനെ പുറമെയാണ് ഹരികുമാർ ഗുരുവിനെക്കുറിച്ചെഴുതിയ ലേഖനങ്ങൾ .ഹരികുമാറിൻ്റെ  'ദൈവദശകത്തിലെ ദൈവം' എന്ന പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ട് ഒരു ദശാബ്ദം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ആലുവയിൽ നിന്നു പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന 'ഗുരുദേവൻ' മാസികയിൽ ഹരികുമാർ എഴുതിവരുന്ന 'ഗുരുവും ആത്മാവിൻ്റെ രാഷ്ട്രീയവും ' എന്ന പംക്തി അഞ്ച് വർഷം പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. 
a






Thursday, August 15, 2019

Thursday, June 13, 2019

മറവി/ എം കെ ഹരികുമാർ

മറവി ഒരു നല്ല രുചിയാണ്.
വെണ്ണയോ ഐസ്ക്രീമോ ആണത്.
അല്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ മറക്കില്ലയിരുന്നല്ലൊ.
നമ്മൾ പരസ്പരം ഓർത്തപ്പൊളൊക്കെ 
ആരോ നമ്മെ പിന്നോട്ട് പിടിച്ച് വലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു
നിന്റെ ഓർമ്മകൾ വേഗം തിരിച്ചുകിട്ടുമെന്നും
അതു എന്നിലേക്കു ധൃതിപിടിച്ച് 
ഓടിയെത്തുമെന്നും ഞാൻ കരുതി.
എന്നാൽ ഏതോ  ഗാഢമായ ഒരു വസ്തു,
 ജീർണിച്ച  തടിക്കഷണം പോലെ ,
നമ്മുടെ മനസ്സിന്റെ ഒഴുകുന്ന വെള്ളത്തിൽ വന്നുകിടന്നു .
മനുഷ്യ സാധ്യമായ ഒരു ശക്തിക്കും അതു മാറ്റാനാകില്ല.
കാലം അതിന്റെ ഇരുണ്ട വഴികളിൽ വീണ്ടും അനാഥമായി.
ആരെയും ഓർക്കുകയോ 
പഴയതു പറഞ്ഞ് അലമ്പുണ്ടാക്കുകയോ ചെയ്യാതെ
അതു നമ്മെപ്പോലെയുള്ള ക്രൂര നിഷ്കളങ്കരെ 
the starry night by vangogue












ഒരു വശത്തേക്കു തള്ളിയിടുകയാണ്‌ ചെയ്യുന്നത് .
 പതിവു പോലെ പേരില്ലാത്ത കാക്കകൾ ഇരതേടാനെത്തുന്നു.
ആരെയും ഓർത്തുവയ്ക്കാത്തപോലെ 
തെരുവുപട്ടികൾ ; അവ ക്രീഡയിലേർപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു .
ചില പേരറിയാമരങ്ങളിലെ ഇലകൾ വാടിയെങ്കിലും
അവ മറവിബാധിച്ച് താഴേക്ക് വീഴാൻ മടിച്ചു.
രാത്രിയിൽ ആകാശത്തിന്റെ മരുഭൂമിയിൽ 
ഒരു നക്ഷത്രം മാത്രം കൂടുതൽ മിന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 
അതു എനിക്കു വെളിച്ചം തന്നു വഴിക്കാണിക്കാൻ ഔദാര്യം കാണിച്ചു. 
വാൻഗോഗിന്റെ* നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ .
ചന്ദ്രന്റെ ആഭിചാരമായ പ്രകാശം
haystack by monet
ഒരു വർണത്തിലും ഒതുങ്ങാത്ത പോലെ അഭൗമമായി.
രാത്രിയിൽ ശൂന്യത പാപവിമുകതമാകാൻ പാടുപെട്ടു.

അതു വൃക്ഷച്ചില്ലകളിൽ തലപൂഴ്ത്തുന്ന
ഇരുട്ടുകറ്റകളെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
മറവിയാണ് എവിടെയും ;
അത് നമ്മെ  പിന്തുടരുന്നു .

*vincent  vangogue :starry night
*claude monet :haystacks