സർവമതസമ്മേളനം - ചരിത്രവും കൈവഴികളും എം.കെ.ഹരികുമാർ

 

ശ്രീനാരായണഗുരു ആലുവയിൽ സംഘടിപ്പിച്ച സർവമത സമ്മേളനത്തിൻ്റെ ശതാബ്ദിയോടനുബന്ധിച്ച് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ബൃഹത്  സ്മൃതിഗ്രന്ഥത്തെക്കുറിച്ച് .

ശ്രീനാരായണഗുരുവിൻ്റ നേതൃത്വത്തിൽ 1924 മാർച്ച് 3,4,5 തീയതികളിൽ ആലുവയിൽ സംഘടിപ്പിച്ച സർവമതസമ്മേളനം ലോകത്തിലെ തന്നെ ആദ്യത്തേതായിരുന്നു. ആദ്യത്തേതാണെന്നു പറയാൻ കാരണം ഇത് ഈ ലക്ഷ്യത്തോടെ മാത്രം സംഘടിപ്പിച്ചതായിരുന്നു. ഇതിൻ്റെ ഭാഗമായി വേറെ ചടങ്ങുകളോ യോഗങ്ങളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഗുരു വിഭാവന ചെയ്ത ഏകദൈവത്തിന്റെയും ഏകമതത്തിന്റെയും ഹൃദയത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നതിനു ലോകത്തിന്റെ വിവിധ കൈവഴികളിലൂടെയുള്ള ഒരു യാത്രയായി ഈ സമ്മേളനത്തെ  വിശേഷിപ്പിക്കാം. 

എല്ലാം ഞരമ്പുകളും ഒരിടത്ത് കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. മതസാരം എന്ന സാർവലൗകികമായ ,സർവ്വാത്മീയമായ സത്യമാണ് ആ ഹൃദയം .മതങ്ങൾ വിഘടിക്കുന്നത് മതപ്രവാചകന്മാർക്ക് വേണ്ടിയല്ല: മതാനുയായികൾക്ക് വേണ്ടി മാത്രമാണ് .മതകലഹങ്ങളിൽ ദൈവങ്ങൾ നിസ്സഹായരാണ്. മതാതീതമായ സത്യമാണല്ലോ ദൈവങ്ങളുടെ പക്കലുള്ളത്. ഈ ദൈവങ്ങൾക്കെല്ലാം പ്രകടമായി പല പേരുകളും ചരിത്രവുമാണുള്ളതെങ്കിലും അത് ഒരു വിഭ്രമമാണെന്നും അതിനെല്ലാം പിറകിൽ ഒരേയൊരു ദൈവമാണള്ളതെന്നും അത് മനുഷ്യന്റെ അന്തരാത്മാവിൽ അപ്രകാശിതമായി തുടരുകയാണെന്നുമാണ് ഗുരു  കണ്ടെത്തുന്നത്. ഈ സത്യം ലോകത്തോടു വിളിച്ചു പറയാൻ ഗുരു വിവിധ മതങ്ങളിൽപ്പെട്ട ആചാര്യന്മാരെ ,ചിന്തകൻമാരെ ഒരു വേദിയിലിരുത്തി. അത് ഒരു വിപ്ലവമായിരുന്നു. അതിനുമുമ്പ് അങ്ങനെ സംഭവിച്ചിട്ടില്ല. ഓരോ മതത്തിൽപ്പെട്ടവർ അവരവരുടെ ആളുകൾക്കായി മാത്രം സംഘടിപ്പിച്ചിരുന്ന ചടങ്ങുകളാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത് .ഒരു മതത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ടവർക്ക് ആ മതത്തിൻ്റെ വർത്തമാനം മാത്രമേ കേൾക്കാനാകുമായിരുന്നുള്ളു. അതുകൊണ്ട് ലോകത്തിലെ വിവിധ ചിന്താധാരകളിലും മതങ്ങളിലും വിശ്വസിക്കുന്നവർക്ക് എങ്ങനെയാണ് സഹവർത്തിക്കാനും പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാനും സാധിക്കുന്നതെന്നു അറിയാൻ മാർഗമില്ല.

ഓരോ മതവിശ്വാസിയും അവനവൻ്റെ മതിൽക്കെട്ടിനുള്ളിൽ കഴിയുകയാണ്. അവൻ അനുഭവിക്കുന്ന സുരക്ഷിതത്വം വ്യാജമാണ്. അത് മറ്റു മതവിശ്വാസികളെ അറിയാതെ, മാനിക്കാതെ നേടുന്നതാണ്. ഈ മാനസികാവസ്ഥയാണ് ഗുരു തകർത്തത്. ഗുരുവിൻ്റെ സർവമതസമ്മേളനത്തിനു ശേഷം നൂറു വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു. മതപരമായി നമ്മൾ പക്വത നേടിയോ എന്നു ആത്മപരിശോധന നടത്തേണ്ട സമയമാണിത്.ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ്, കേരളത്തിൽ ജാതി മാറി പ്രേമിച്ചു കല്യാണം കഴിച്ചതിന്റെ പേരിൽ ഒരു യുവാവ് കൊല്ലപ്പെട്ടു (ദുരഭിമാനക്കൊല)എന്ന സത്യം നാം തിരിച്ചറിയണം .കേരളവും അത്ര ഭദ്രമല്ല .ഈ സന്ദർഭത്തിലാണ് ഗുരുവിൻ്റെ സർവമതസമ്മേളനം പിന്നിട്ട വഴികളിലേക്ക് നൂറു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നതിന്റെ സ്മാരകമായി വളരെ അഭിമാനകരമായ, അർത്ഥവത്തായ ഒരു ബൃഹത്ഗ്രന്ഥം ശിവഗിരി മഠത്തിൽനിന്നു പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നത്. ശിവഗിരി മഠം പ്രസിഡൻ്റ് സച്ചിദാനന്ദ  സ്വാമിയാണ് ഇതിൻ്റെ ചീഫ് എഡിറ്റർ .ഇത് സ്വാമിയുടെ പ്രതിജ്ഞയും നിശ്ചയദാർഢ്യവും ഗുരുബോധവുമായി കാണണം. സ്വാമി ആമുഖത്തിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നു:"ശിവഗിരിമഠത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ വിവിധ കേന്ദ്രങ്ങളിൽ വച്ച് പല കാലഘട്ടങ്ങളിലായി നടത്തിയ സർവമതസമ്മേളനങ്ങൾ ഏറെയാണ്. അതിൽ പ്രധാന സമ്മേളനങ്ങളുടെ ലഭ്യമായ വിവരങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുത്തിയാണ് ഈ ചരിത്രഗ്രന്ഥം തയ്യാറാക്കിയിരിക്കുന്നത്." ഉല്പതിഷ്ണുവും ഗ്രന്ഥകാരനും പ്രഭാഷകനും സംഘാടകനും ആക്ടിവിസ്റ്റുമായ സച്ചിദാനന്ദസ്വാമി പ്രസിഡൻറ് എന്ന നിലയിൽ ചെയ്യുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു സംരംഭമാണിത് . ഗുരുവിൻ്റെ സർവ്വമതസമ്മേളനത്തെ ചരിത്രപരമായി നിലനിർത്താനും അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾ ഭാവിയിലേക്ക് വ്യാപിപ്പിക്കാനും വിലയിരുത്താനും ഈ ഗ്രന്ഥം സഹായിക്കും .സർവമതസമ്മേളന ചരിത്രം ആലേഖനം ചെയ്യുന്ന ഈ ഗ്രന്ഥത്തിൻ്റെ പേര് 'ശ്രീനാരായണഗുരുവിൻ്റെ  വിശ്വമതാദർശം'(പേജ് 574,വില: 900) എന്നാണ് .

അനിഷേധ്യമായ ഏക മതം 

ഗുരുവിൻ്റെ മതത്തെപ്പറ്റി ഇനിയും ചർച്ചകൾ ഉണ്ടാവണം. ഒരു മതം എന്ന പറഞ്ഞതിൻ്റെ പൊരുൾ പലർക്കും മനസ്സിലായിട്ടില്ല. ഭൗതികലോകത്തിൻ്റെ  കെടുതിയും ദുരാഗ്രഹവും പിടിപെടാത്ത ജീവന്മുക്താവസ്ഥയാണ് മതം എന്നു ഗുരുവിൻ്റെ സംഭാഷണങ്ങളിൽനിന്നും കൃതികളിൽനിന്നും ഗ്രഹിക്കാവുന്നതാണ്.ഈ ഗ്രന്ഥം  പുറത്തുവരുന്നതിനു ധിഷണാപരമായും ചിന്താപരമായും സഹായിച്ച മഠം ജനറൽ സെക്രട്ടറി സ്വാമി ശുഭാംഗാനന്ദ  ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നു: "മതവൈരവും മതദ്വേഷവും ഇല്ലാത്ത ഒരു ലോകത്തിൻ്റെ പിറവിക്ക് പലമതസാരവുമേകമെന്ന തത്ത്വജ്ഞാനം കൂടിയ കഴിയൂ എന്ന ബോധ്യമാണ് സർവമതസമ്മേളനത്തിനു പ്രായോഗികമായ അടിത്തറയായത്."

ഈ ഗ്രന്ഥം യഥാർത്ഥമാകുന്നതിനു വേണ്ടി സഹകരിച്ച സ്വാമി ശാരദാനന്ദ, സ്വാമി ധർമ്മചൈതന്യ ,സ്വാമി അസംഗാനന്ദഗിരി എന്നിവരെയും അഭിനന്ദിക്കുന്നു.

ആദ്യഭാഗം ഗുരുവിന്റെ മതദർശനത്തിനായി നീക്കിവച്ചിരിക്കുകയാണ്. അരുവിപ്പുറം, ശിവഗിരി തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളിൽ താമസിച്ച ഘട്ടങ്ങളിൽ ഗുരു നല്കിയ ഉപദേശങ്ങൾ ഇതിൽ ചേർത്തിട്ടുണ്ട്. 'ആത്മോപദേശശതകം'ത്തിലെ 44 മുതൽ 49 വരെയുള്ള ശ്ളോകങ്ങളെക്കുറിച്ച് പ്രൊഫ.ജി.ബാലകൃഷ്ണൻ നായർ എഴുതിയ ലേഖനം ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്. ഗുരുദർശനത്തെ സംക്ഷിപ്തമായി വീക്ഷിക്കുന്ന ബാലകൃഷ്ണൻ നായരുടെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധേയമാണ്: "ആത്മാവ് ഏതെങ്കിലും വിധം അനാവൃതമാകുന്നതാണ് സുഖാനുഭവം .ഈ ആത്മമതമാണ് ലോകത്തിലെ അനിഷേധ്യമായ ഏകമതം. ചിത്തത്തെ പാപസങ്കല്പങ്ങൾ കൊണ്ട് മൂടാതിരുന്നാൽ ആർക്കും ആത്മാവ് എളുപ്പം അനാവൃതമാക്കിക്കിട്ടും .പാപസങ്കല്പങ്ങളും കാമക്രോധങ്ങളും വന്ന നിറഞ്ഞു പോയാൽ എന്തെല്ലാം കൃത്രിമോപായങ്ങൾ പ്രയോഗിച്ചാലും ആവരണം എളുപ്പം നീങ്ങിക്കിട്ടുകയില്ല." വളരെ അർത്ഥസാന്ദ്രമായ ഒരു വിലയിരുത്തലാണിത്. 

ആലുവ സർവമതസമ്മേളനത്തിനു വേണ്ടി ഒരു പ്രത്യേക ഭാഗം ഉൾക്കൊള്ളിച്ചിട്ടുണ്ട്. സച്ചിദാനന്ദ സ്വാമിയുടെ ആമുഖ ലേഖനവും സർവ്വമതസമ്മേളനത്തിനു വേണ്ടി സത്യവ്രത സ്വാമി ചെയ്ത് ദീർഘപ്രഭാഷണവും വായിക്കാം. മൂന്നു ദിവസങ്ങളിലെ പ്രസംഗങ്ങൾ കേട്ട ശേഷം ഗുരു ഒരു സന്ദേശം എഴുതി നല്കി: "നാം ശിവഗിരിയിൽ സ്ഥാപിക്കുവാൻ വച്ചിരിക്കുന്ന മതപാഠശാലയിൽ എല്ലാ മതങ്ങളും പഠിപ്പിക്കുന്നതിനു വേണ്ടുന്ന എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളും കൂടി ഉണ്ടാകണമെന്ന് വിചാരിക്കുന്നു."

ഗുരുവിൻ്റെ ആവിഷ്ക്കാരം 

മതങ്ങൾ തമ്മിൽ കലഹിക്കുന്നത് വ്യർത്ഥമാണെന്നു സ്ഥാപിക്കാൻ ഗുരു ചെയ്ത ഒരാവിഷ്കാരമാണ് ആ സമ്മേളനം.പതിറ്റാണ്ടുകളായി കെട്ടി ഉയർത്തിയ അന്ധതയുടെ മതിലുകൾ ഇല്ലാതാക്കുവാൻ അതുപകരിച്ചു. പക്ഷേ മതങ്ങൾ കോർപ്പറേറ്റ് സ്ഥാപനങ്ങൾ പോലെ പണവും സമ്പത്തും സമാഹരിച്ച് വ്യാവസായികാടിസ്ഥാനത്തിൽ സംഘടിക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ തോറ്റുപോകും.മതങ്ങൾ തമ്മിൽ ഭേദമില്ല. സാരം ഒന്നാണ് .മനുഷ്യനാണ് ഒന്നിക്കേണ്ടത്. മതപഠനം എന്ന വിഭാഗത്തിൽ പ്രൊഫ.കെ.ബാലരാമപ്പണിക്കർ , ജഗദീശ്വരാനന്ദ സ്വാമികൾ, ലക്ഷണശാസ്ത്രി ജോഷി ,സ്വാമി ബോധാനന്ദ ,ഡോ.ടി.ഭാസ്ക്കരൻ ,പ്രൊഫ. എം.എസ്.ഉമ്മൻ ,ഡോ. എസ്. പൈനാടത്ത് എസ്.ജെ ,മുത്താന താഹ ,മുസ്തഫ മൗലവി, ജി.എസ്.  വാഴൂർ ,ഡോ.എം.എസ്.ശാസ്ത്രി , ബോധേശ്വരൻ, ജയചന്ദ്രൻ തുടങ്ങിയവർ എഴുതിയിരിക്കുന്നു.ഇതിൽ കൗതുകമായി തോന്നിയത് ജയചന്ദ്രൻ എന്ന പേരാണ്. ആലുവ അദ്വൈതാശ്രമത്തിൽ താമസിച്ച ജയചന്ദ്രനാണ് പിൽക്കാലത്ത് നിത്യചൈതന്യയതിയായത്. 1950 ൽ ശിവഗിരി മാസികയിൽ  ജയചന്ദ്രൻ എഴുതിയ ലേഖനത്തിൽ ഗുരുവിന്റെ മതത്തെക്കുറിച്ച് പ്രസ്താവിക്കുന്നത് ഇതാണ്: ഭഗവാൻ ശ്രീനാരായണഗുരുദേവൻ കാണുന്ന ഏകമതം ക്രിസ്തുവിലോ ബുദ്ധനിലോ കൃഷ്ണനിലോ മാത്രം കാണുന്നതല്ല; നേരെമറിച്ച് ക്രിസ്തുവിലും ബുദ്ധനിലും കൃഷ്ണനിലും എന്നല്ല നമ്മിൽ ഓരോരുത്തരുടെയും ഹൃദയത്തിലും നിത്യമായി ശോഭിക്കുന്ന സത്യത്തിൻ്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും ത്യാഗത്തിൻ്റെയും മതമാണ്."

സർവമതസമ്മേളന രജതജൂബിലിയാഘോഷത്തിൽ സ്വാമി ശ്രീനാരായണതീർത്ഥർ ചെയ്ത സ്വാഗതപ്രസംഗം നാലാം ഭാഗത്ത് വായിക്കാം. സ്വാമിയുടെ പ്രസംഗത്തിൽ നിന്ന്: "മതഭേദചിന്ത മനുഷ്യരിൽ വരുത്തിവെച്ച മാലിന്യം അങ്ങനെ നഗ്നതാണ്ഡവം  നടത്തുകയാണ് .ഇതിനൊരു പരിഹാരം നമുക്ക് വരുത്തേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ മുമ്പാകെ മഹാത്മാക്കൾ കത്തിച്ചുവച്ചിട്ടുള്ള ആ മണിവിളക്കുകൾ പ്രകാശമാനങ്ങളായിരിക്കെ നാം മിഴി പൂട്ടി നിന്ന് അന്ധതയനുഭവിക്കുകയാണ്." മാനവരാശി നന്നാവാനുള്ള അനേകം  അവസരങ്ങൾ പാഴാക്കിയെന്നാണ് ഇതിൻ്റെ ധ്വനി. വ്യക്തി സ്വയം നന്നാവുന്നത് നല്ലതാണ് .എന്നാൽ അതിനൊപ്പം സമൂഹവും ലോകവും നന്നാവണമെന്നു ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കാണ് മഹാത്മാക്കളാകാൻ കഴിയുക. ലോകത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നതിൽ പൂർണമായി വിജയിക്കാൻ മഹാത്മാക്കൾക്കും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല . അതുകൊണ്ടാണല്ലോ ഇന്നും കലഹങ്ങൾ തുടരുന്നത്.

ഗുരുദർശനങ്ങൾ എന്നു പറയാം 

ശിവഗിരി മഠം സ്ഥാപിച്ച കാലത്ത് ഗുരു നൽകിയ ഉപദേശം ഈ ഗ്രന്ഥത്തിൽ സമുചിതമായി ചേർത്തിരിക്കുന്നു. ഗുരുവിൻ്റെ ജീവിതചര്യങ്ങളിലേക്കും  ആദർശങ്ങളിലേക്കും ആഴ്ന്നിറങ്ങി  ചെല്ലുന്ന ഈ വാക്യങ്ങൾ നമ്മുടെ കാലഘട്ടത്തെ വിവേകത്തിൻ്റെ പ്രകാശത്താൽ പുതുക്കാൻ ശേഷിയുള്ളതാണ് .വരും തലമുറകൾ ഈ വാക്യങ്ങളുടെ ആന്തരസoഗീതം ശ്രവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ !.ശാശ്വതമായ സുഖത്തിനുവേണ്ടി മനുഷ്യാത്മാവ് ഒരു മഹത്തായ യാത്ര ചെയ്യുകയാണെന്നു ഗുരു ഓർമിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ ആ സുഖത്തിനു ആഴം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നത് ഓരോ വിഭാഗവും നേടുന്ന ആന്തരിക പരിഷ്ക്കാരത്തെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. "ലൗകികവും ആത്മീകവും രണ്ടും രണ്ടല്ല .രണ്ടും വാസ്തവത്തിൽ ഒരേ ഉദ്ദേശത്തോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ശരീരത്തിന്റെ എല്ലാ അംഗങ്ങളുടെയും ഒത്തുള്ള പ്രവൃത്തിയിൽ ശരീരം സുഖം അനുഭവിക്കുന്നു." ഇതിനു സദൃശമായാണ് ഗുരു സമൂഹത്തിൻ്റെ ഉന്നമനത്തെ കാണുന്നത്. ലൗകികവും ആത്മീയവുമായ എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളെയും ഏകോപിപ്പിക്കുക എന്ന ദർശനമാണ് ഗുരു വിഭാവന ചെയ്യുന്നത് .ഇനിയും ഗുരുവിൻ്റെ ഈ ദർശനം വേണ്ടപോലെ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഗുരുദർശനങ്ങൾ എന്നു പറയുന്നത് തെറ്റാണെന്നു ചിലർ എഴുതി കാണാറുണ്ട്. ദർശനങ്ങൾ എന്നാൽ കാഴ്ചകൾ അല്ലെങ്കിൽ ആശയങ്ങൾ എന്നാണ് അർത്ഥമാക്കേണ്ടത്. ഒരു തത്വശാസ്ത്രസ്കൂള (philosophical school)ല്ല ഇവിടെ ദർശനം എന്ന വാക്കുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. സവിശേഷമായ ഉൾക്കാഴ്ചയോടെ ഒരു  വിഷയത്തിലേക്ക് കടന്നു ചെല്ലുമ്പോഴാണ് ചരിത്രത്തിനു അപരിചിതമായ നിരീക്ഷണവും ആശയവും ലഭിക്കുന്നത്. ഗുരു  പലപ്പോഴും ഇത്തരം നിരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെയാണ് കടന്നുപോയിട്ടുള്ളത്. പല മതസാരവും ഏകം എന്നു പറയുന്നത് ഗുരുവിൻ്റെ ഒരു ദർശനമാണ് .അതുപോലെ ഒരു ദർശനമാണ് ഒരു ജാതി, ഒരു മതം, ഒരു ദൈവം .ജീവന്മുക്തിയാണ് മതമെന്നു പറയുന്നത് മറ്റൊരു  ദർശനമാകുന്നു. ദൈവം സൃഷ്ടിയും സ്രഷ്ടാവും സൃഷ്ടിജാലവുമാണ് എന്നു പറയുന്നതും ദർശനമാണ്. ഇതെല്ലാം ചേരുന്നതാണ് ഗുരുദർശനങ്ങൾ . ഇവിടെ ഗുരു ഭൗതികവും ആത്മീയവുമായ സകലവിധ ഏർപ്പാടുകളുടെയും ഏകോപിപ്പിച്ചുള്ള പ്രവൃത്തി വേണമെന്നു ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ഇതിനു പിന്നിൽ ഒരു ലോകവീക്ഷണമുണ്ട്. മനുഷ്യൻ ഒന്നിന്റെയും അധികം (excess) എടുക്കാൻ പോകരുത്. ആത്മീയത എന്ന കേട്ട ഉടനെ ഗുഹയിൽ പോയിരിക്കരുത് .മനുഷ്യരിൽനിന്നു ഒഴിഞ്ഞോടുന്നതല്ല ആത്മീയത. ഗുരു അത് കാണിച്ചു തന്നിട്ടുണ്ട്. ആത്മീയത  മനുഷ്യൻ്റെ സദ്ഭാവനകളുടെ സമഗ്രമായ ആവിഷ്കാരമാണ്. അതിലാണ് സന്യാസമുള്ളത്. ഭൗതികവാദിയാണെന്നു വാദിച്ചുകൊണ്ട് ആരെയും ദ്രോഹിച്ചു സുഖം തേടാൻ  പോകരുത് .അമിത സുഖം ആപത്താണ് .ജീവിതത്തിൽ വലിയ സുഖമൊന്നും കിട്ടാൻ പോകുന്നില്ല. എല്ലാം ക്രമേണ ക്ഷയിക്കുന്നതാണ് .അതുകൊണ്ടു എല്ലാറ്റിൻ്റെയും വിനിയോഗത്തിലുള്ള നിയന്ത്രണം ,പ്രവൃത്തിയുടെ സമ്പദ് വ്യവസ്ഥ (economy of activity), നിയന്ത്രണങ്ങളോടെയുള്ള ഉപയോഗം  പാലിക്കണം.അതിലാണ് സാമൂഹികമായ ആത്മീയത പരിപാലിക്കപ്പെടുന്നത്.

സഹോദരൻ അയ്യപ്പൻ എഴുതിയ 'മതം എന്താണ്?' എന്ന ലേഖനം ഈ ഗ്രന്ഥത്തിലുണ്ട് .സർവ്വ മതസമ്മേളനത്തിൽ ചെയ്ത പ്രസംഗമാണ്. മതം ഏതായാലും മനുഷ്യൻ നന്നായാൽ മതി എന്നു ഗുരു ഉപദേശിച്ചതിനെ അയ്യപ്പൻ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്: " മതം മനുഷ്യനു നന്നാകാനുള്ള ഏർപ്പാടാണെന്നും എല്ലാ മതങ്ങളിലും മനുഷ്യനു നന്നാകാനുള്ള ഉപദേശങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നും ഓരോ മതത്തിലെയും ആ ഉപദേശങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്ന പക്ഷം ഏതു മതം എടുക്കുന്നതിനും വിരോധമില്ലെന്നുമായിരിക്കണം മതമേതായാലും മനുഷ്യൻ നന്നായാൽ മതി എന്ന ഉപദേശത്തിന്റെ അർത്ഥം.

സ്വാമി ഏർണസ്റ്റ് കർക്ക് ,ജോൺ സ്പിയേഴ്സ് ,സ്വാമി ശാശ്വതികാനന്ദ ,കെ.എൻ. ഇബ്രാഹിം മൗലവി, സി. കെ.ജേക്കബ് തിരുമേനി, വിദ്യാനന്ദ തീർത്ഥപാദർ,സുകുമാരൻ പൊറ്റെക്കാട് ,സ്വാമി സമ്പൂർണാനന്ദ ,സി.ആർ .കേശവൻ വൈദ്യർ ,എം.കെ.കുമാരൻ ,പ്രൊഫ.പി.എസ്. വേലായുധൻ ,എം.സി. ജോസഫ്, കർദ്ദിനാൾ ഡോ. ജോസഫ് പാറേക്കാട്ടിൽ ,പി.കെ .വേലായുധൻ ,ഡോ. കെ.എം. തരകൻ ,പി.കെ.ഗോപാലകൃഷ്ണൻ ,  തുടങ്ങിയവർ വിവിധ കോണുകളിൽക്കൂടി ഗുരുവിൻ്റെ മതസമന്വയ നീതിസാരത്തെ അന്വേഷിക്കുന്നത് കൗതുകമുണർത്തും. 

ആലുവയിൽ ചേർന്ന സർവമതസമ്മേളനം ഒരു മഹാഗാഥയാണ് .അത് പല വഴികളിലൂടെ, പല സമ്മേളനങ്ങളിലൂടെ  വളരുകയാണ് ചെയ്തത് .അത് ഇപ്പോഴും സമൂഹത്തിൻ്റെ വിവിധ മേഖലകളിലൂടെ പ്രസരിച്ചുക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു, പുതിയ അർത്ഥങ്ങൾ തേടുന്നു.

ത്രൈകാലിക മഹത്വം 

സമ്മേളനത്തിന്റെ നൂറാം വർഷം പ്രമാണിച്ച് വത്തിക്കാനാലാണ് ശിവഗിരി മഠം വലിയൊരു യോഗം സംഘടിപ്പിച്ചത് .അവിടെ ഫ്രാൻസിസ് മാർപ്പാപ്പയുടെ സാന്നിധ്യമുണ്ടായിരുന്നു. മാർപ്പാപ്പ ഗുരുദർശനത്തെ ആഴത്തിൽ തൊട്ടു സംസാരിച്ചു. സമ്മേളനത്തിൽ ഗുരുദർശനത്തെക്കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടു. ആ ഒത്തുചേരൽ  ചരിത്രത്തിനു ഒരു ചില്ലുജാലകം സമ്മാനമായി നല്കുകയാണ് ചെയ്തത്. മതങ്ങളുടെ ഏകത്വത്തെക്കുറിച്ച് ആദ്യമായി സംസാരിച്ചത് ഗുരുവാണെന്നു സച്ചിദാനന്ദ സ്വാമി 'ഗുരുദർശനത്തിൻ്റെ അപൂർവ്വത' എന്ന ലേഖനത്തിൽ സ്ഥിരീകരിക്കുന്നുണ്ട്. തുടർന്നു സ്വാമി  ഗുരുവിൻ്റെ ഏകലോകദർശനത്തെക്കുറിച്ച് പ്രതിപാദിക്കുന്നു .ചിക്കാഗോയിലെ സമ്മേളനത്തിൽ മതസമന്വയത്തെക്കുറിച്ചും മതത്തിൻ്റെ ഏകതയെക്കുറിച്ചും ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല എന്നു സ്വാമി അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. "നിങ്ങളെല്ലാം ഒരേ ഒരു ഈശ്വരസത്യം. എല്ലാവരും ഈശ്വരാംശങ്ങളാണ്. ഒരു പീഡ എറുമ്പിനുപോലും വരുത്താതെ  ജീവിക്കണം എന്നു ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുകയാണ്. മതമല്ല വലുത് ,മനുഷ്യനാണ് വലുത് എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട് ഗുരു നൽകിയ ആ ഏകലോകദർശനം ലോകത്തിനു ഇന്നു ആവശ്യമാണ് " - സ്വാമി എഴുതുന്നു.

ഗുരുവിൻ്റെ മതദർശനത്തെയും ഏകലോക സംസ്കൃതിയെയും കുറിച്ച്  വിവരിക്കുന്ന ഒരു പ്രത്യേക ഭാഗം ഈ ഗ്രന്ഥത്തിൻ്റെ ആഴം വർധിപ്പിക്കുന്നു. സുകുമാർ അഴീക്കോട് ,സ്വാമി ശുഭാംഗാനന്ദ, സ്വാമി ശാരദാനന്ദ ,ജോയി വാഴയിൽ, സ്വാമി വിവിക്താനന്ദ സരസ്വതി ,ഡോ.കെ. പ്രശോഭൻ ,എം.കെ. ഹരികുമാർ തുടങ്ങിയവർ എഴുതിയിരിക്കുന്നു .സുകുമാർ അഴീക്കോടിൻ്റെ വാക്കുകൾ: "ആത്മസുഖം പരസുഖവിപരീതമാകരുത്. ഈ ആശയത്തിലാണ് 'മതമീമാംസ'യിലെ അന്ത്യപദ്യം വിശ്രമിക്കുന്നതെന്നു കാണുക .ഇതത്രേ എല്ലാ മതങ്ങളിലും അന്തർഭൂതമായ ഏകമതസാരം." 'വിശ്വമതാദർശം' എന്ന ഗ്രന്ഥം സുകുമാർ അഴീക്കോട്  പറയുന്നതുപോലെ 'ത്രൈകാലിക മഹത്വം' നേടിയ ഗുരുവിൻ്റെ  പാതയിൽ നല്ലൊരു ഓർമ്മപ്പൂവാണ് . പാരമ്പര്യത്തിൻ്റെ സത്തയെ കൈവിടാതെ തന്നെ ഗുരു വർത്തമാനകാലത്തിലെ അനീതിയോടു  കലഹിക്കുകയും നീതി നടപ്പിൽ വരുത്തുകയും ചെയ്തു .അതോടൊപ്പം ഗുരു ഭാവിയുടെ നാദമാവുകയും ചെയ്തു.ഈ ഗ്രന്ഥം അതിൻ്റെ വ്യാപ്തി ബോധ്യപ്പെടുത്തുകയാണ്. 

ആശാൻകവിതയുടെ വായന - സച്ചിദാനന്ദ സ്വാമിയുടെ പുസ്തകം പുതിയ പാത തുറക്കുന്നു /എം.കെ.ഹരികുമാർ

 

കുമാരനാശാൻ്റെ  സാഹിത്യജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അദ്ധ്യായമാണ് ശ്രീനാരായണഗുരു. ഒരു  വിശ്വാസിയായിരുന്ന ആശാൻ തൻ്റെ  പ്രബുദ്ധവും അന്വേഷണാത്മകവും ദാർശനികവുമായ പ്രജ്ഞയിലൂടെ  വേർതിരിവുകളുടെയും സങ്കുചിത സങ്കൽപ്പങ്ങളുടെയും മതിൽക്കെട്ടുകൾ ചാടിക്കടന്നു വലിയൊരു മാനവിക യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് ഉയരുകയാണ് ചെയ്തത്. മലയാളകവിതയിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ എഴുതപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത് ആശാനെക്കുറിച്ചാണ്. ആശാൻ്റെ വരികളിൽ അർത്ഥവും അതീതമായ അർത്ഥവുമുണ്ട് .അത് വിഭിന്നതലങ്ങളിൽ വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ കഴിയും. ജോസഫ് മുണ്ടശ്ശേരി ,മാരാര് ,സുകുമാർ അഴീക്കോട് ,പി.കെ.ബാലകൃഷ്ണൻ ,തുടങ്ങിയവർ വിഭിന്നങ്ങളായ പദ്ധതികളിലൂടെ ആശാൻകവിതയെ സമീപിച്ചിട്ടുള്ളത് ഓർക്കുമല്ലോ.മതം, ദൈവം, സത്യം, ദർശനം തുടങ്ങിയ ആശയസംഹിതകളുടെ സങ്കീർണമായ ആവിഷ്കാരവും വ്യക്തിഗതവും പ്രാപഞ്ചികവുമായ നോട്ടങ്ങളുടെ സമന്വയവുമാണ് ആശാൻകവിതകളെ കൂടുതൽ വ്യാഖ്യാനത്തിനും അന്വേഷണത്തിനും ആസ്വാദകരെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്.

ആശാനെക്കുറിച്ച് ഇവിടെ എഴുതാനും ചിന്തിക്കാനും കാരണമായത് ,സച്ചിദാനന്ദ സ്വാമി എഴുതിയ 'കുമാരനാശാൻ കണ്ട ഗുരുദേവൻ'*എന്ന പുസ്തകമാണ്. യാദൃച്ഛികമായി ലഭിച്ച ഈ പുസ്തകം അതിൻ്റെ ടൈറ്റിൽ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ ആശാനും ഗുരുദേവനും അടങ്ങിയ ലോകമാണ് ഉൾക്കൊള്ളുന്നത്.കുമാരനാശാൻ  എങ്ങനെയാണ് ഗുരുവിനെ മനസ്സിലാക്കിയത്, പിന്തുടർന്നത് എന്ന് ഈ പുസ്തകം പറഞ്ഞുതരുന്നുണ്ട്.  ആശാൻ ഗുരുവിനെക്കുറിച്ച് എഴുതിയ കവിതകളും ലേഖനങ്ങളും മുഖപ്രസംഗങ്ങളും വ്യാഖ്യാനങ്ങളുമാണ് സച്ചിദാനന്ദ സ്വാമി സമാഹരിച്ചിരിക്കുന്നത്.വളരെ വിലപ്പെട്ട ഒരു രേഖയാണിത്. ആശാൻ സാഹിത്യത്തിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ഈ രചനകളെ വളരെ സൂക്ഷ്മമായി കോർത്തെടുക്കുകയാണ് സ്വാമി. ഗുരുവിനെ അറിയാൻ  സാധിക്കുന്നതുപോലെ തന്നെ ഈ കൃതി ആശാനെയും നന്നായി മനസ്സിലാക്കാൻ ഉപകരിക്കും. എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതെന്നതിനു സ്വാമി ഇങ്ങനെ ഉത്തരം നൽകുന്നു:"സർവതിനും ആധാരമായ പരബ്രഹ്മമൂർത്തി തന്നെയാണ് ശ്രീനാരായണഗുരുവെന്ന് ഇത്രയും സുവ്യക്തമായി മറ്റൊരു ശിഷ്യനും പറഞ്ഞിട്ടില്ലായെന്നു തോന്നുന്നു. അത്രയും അഗാധമായ ബോധത്തിൻ്റെ തികവിലാണ് കുമാര മഹാകവി ഗുരുസ്വരൂപത്തെ ലോകത്തിനു പകർന്നു നൽകിയത്.ഭക്തികൊണ്ടും വിശ്വാസംകൊണ്ടുമല്ല കവി ഇപ്രകാരം എഴുതുന്നത് .അനുഭവജ്ഞാനത്തിൻ്റെയും വേദാന്തശാസ്ത്രത്തിൻ്റെയും അവബോധത്തിലുള്ള പിൻബലം കൊണ്ടുമാണ് ഗുരുദേവസ്വരൂപത്തെ കുമാരനാശാൻ അവതരിപ്പിക്കുന്ന്."

വിശ്വദർശനം

കുമാരനാശാൻ രചിച്ച 'ഗുരുസ്തവം', 'ഗുരുപാദദശകം' എന്നീ കവിതകളിൽ അസാമാന്യമായവിധം ഗഹനവും പ്രസാദാത്മകവുമായി ഗുരു നിറഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണ്. ഗുരുദർശനത്തിന്റെ സാമാന്യവും സാംസ്കാരികവും പ്രാപഞ്ചികവുമായ അർത്ഥവ്യാപ്തി ഈ കവിതകളിൽ സ്വാംശീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്. ഇതിനേക്കാൾ മികവോടെ മറ്റാരും ഗുരുവിനെക്കുറിച്ച് എഴുതിയിട്ടില്ല. ആശാൻ്റെ ഭാഷാപരമായ തുളച്ചിറങ്ങൽ ,പദഭംഗിയിലൂടെയുള്ള സത്യസാക്ഷാത്കാരം, ഗ്രഹണശക്തി മറ്റെവിടെയും കാണാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.എന്നാൽ ഈ കൃതികളിൽ തത്ത്വചിന്തയും മനനവും മാത്രമല്ല , വൈകാരികമായ സൂചനകളും അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. 'കുമാരനാശാൻ കണ്ട ഗുരുദേവൻ' എന്ന കൃതിയിൽ  സച്ചിദാനന്ദസ്വാമിയുടെ വ്യാഖ്യാനവും അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. 'കുമാരനാശാൻ്റെ  ഗുരുദർശനം' എന്ന ലേഖനത്തിൽ സച്ചിദാനന്ദസ്വാമി ഇങ്ങനെ കുറിക്കുന്നു: " ഒരു ജാതി, ഒരു മതം, ഒരു ദൈവം എന്നതാണ് ആ  വിശ്വദർശനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനതത്ത്വം. ഈ  വിശ്വദർശനത്തെ ചാലിച്ചെടുക്കുന്നതാണ് കുമാരനാശാൻ്റെ വിശ്വപ്രതിഭ എന്നു കാണാനാവും. ആശാൻകൃതികളെ അനുപമേയമാക്കുന്നത് ഗുരുദേവന്റെ ഈ വിശ്വദർശനമാണ്.ഗുരുദേവദർശനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനതത്ത്വം ഒരേ അറിവ് പലതായി പ്രകാശിക്കുന്നു എന്നതാണ്. അറിവ് ,അറിയുന്നവൻ, അറിയപ്പെടുന്ന വസ്തു എന്ന ത്രിപുടിയാണീ പ്രപഞ്ചം."

സച്ചിദാനന്ദ സ്വാമിയുടെ ഈ വീക്ഷണം ആശാൻകവിതയുടെ പാരായണത്തെ ഒരു പുതിയ ദിശയിലേക്ക് നയിച്ചുകൊണ്ട് പോവുകയാണ്. ആശാൻകവിതയിൽ ഗുരുവിൻ്റെ സ്വാധീനമുണ്ടെന്നത് പരക്കെ അംഗീകരിച്ച വസ്തുതയാണ്. എന്നാൽ ആശാന്റെ കൃതികളിൽ വേറെയും അടിത്തട്ടുകളുണ്ട് .വേദാന്തത്തിന്റെ മാത്രം തലമല്ല ആ കവിതകളിലുള്ളത്. അത് സാമൂഹികമായ അനാചാരങ്ങൾക്കെതിരെ പോരാടുന്നു. ആത്മീയപ്രശ്നങ്ങളിൽപ്പെട്ട് അലയുന്നു. മനുഷ്യരുടെയുള്ളിൽ പരിശുദ്ധമായ സ്നേഹം അലയടിക്കുന്നത് വിവരിക്കുന്നു. മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ പരമമായ സ്ഥാനം എവിടെയാണെന്നു തിരയുന്നു. ബുദ്ധമതവിശ്വാസിയല്ലാത്ത ആശാൻ 'കരുണ'യിൽ ഉപഗുപ്തനെ പരോക്ഷമായി വിമർശിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഒരു ബുദ്ധിസന്യാസിക്ക് മനുഷ്യരുടെ സ്നേഹത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള വിളി കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെന്ന ആരോപണം ഉയരുന്നുണ്ട് .

സച്ചിദാനന്ദ സ്വാമി ഉറച്ചുപോയ ഒരു  ചിന്താധാരയെ മറികടന്നു മറ്റൊരു ദിക്കിലേക്കു ആശാൻകവിതയുടെ ഭാവി വായനയെ വഴിതെളിക്കുകയാണ് .ആശാൻകൃതികളെ അനുഭവവേദ്യമാക്കുന്നത് ഗുരുവിൻ്റെ വിശ്വദർശനമാണെന്ന സ്വാമിയുടെ അഭിപ്രായം കൂടുതൽ ചിന്തിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ഈ പുസ്തകം ആ വഴിക്കുള്ള തിരച്ചിലിനു  മാർഗ്ഗനിർദേശം നൽകുകയാണ്. ഗുരു  ദൈവത്തെ ചിന്താസന്താനമായി വിലയിരുത്തുമ്പോൾ ആശാൻ ചിന്തയുടെ മണിമന്ദിരത്തിൽ  വിളങ്ങുമീശനായി കാണുന്നുവെന്ന നിരീക്ഷണം ഈ പുതിയ പന്ഥാവിലേക്കുള്ള ചൂണ്ടുപലകയാണ്.ഇതിനോടനുബന്ധിച്ചാണ് ആശാൻ 'ആത്മോപദേശശതക'ത്തിലെ ആദ്യശ്ളോകത്തിനെഴുതിയ വ്യാഖ്യാനത്തെ കാണേണ്ടത്. ഈ  കൃതിയിൽ അത് ചേർത്തിട്ടുണ്ട്. ഈ വ്യാഖ്യാനത്തിൻ്റെ ആദ്യവാക്യത്തിൽ തന്നെ ആശാൻ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ഗുരുവിൻ്റെ അന്യാദൃശമായ സരസ്വതീവിലാസത്തെക്കുറിച്ചാണ്. ഒരു വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതുമ്പോൾ അതിൽ ശബ്ദങ്ങളുടെ ഗുണദോഷങ്ങളുടെ പ്രാധാന്യമുണ്ടെന്നാണ് ആശാന്റെ അഭിപ്രായം. ആത്മോപദേശശതകം  അച്ചടിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ഭക്തന്മാരും ആസ്വാദകരും അത് പല സ്ഥലങ്ങളിൽ ചൊല്ലുന്ന കാലമായിരുന്നു. ഇതിൻ്റെ വിഷയഗഹനത സാധാരണ വായനക്കാർക്ക് ക്ളേശകരമാവാനിടയുണ്ട് എന്നറിഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് ആശാൻ വ്യാഖ്യാനം എഴുതാൻ തയ്യാറായതെന്നറിയിക്കുന്നുണ്ട്.ഈ വ്യാഖ്യാനം വായിക്കുന്ന ശ്രദ്ധാലുവായ ഒരാൾക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്ന വസ്തുത ഗുരുവിന്റെ പ്രപഞ്ചജ്ഞാനം ആശാന്റെയും ദാർശനിക പദ്ധതികളുടെ ഭാഗമായിരുന്നു എന്നതാണ്. എല്ലാം അറിവ് മാത്രമാണ് എന്ന മന്ത്രത്തിലേക്ക് ചുരുങ്ങുകയാണ്.  ആശാനും അതാണ് അന്വേഷിച്ചത്.'ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകി'യിൽ താഴ്ന്ന ജാതിയിൽപ്പെട്ട ഒരു പെണ്ണിൽ നിന്നു വെള്ളം ചോദിക്കുന്ന ബുദ്ധഭിക്ഷുവിനെ കാണാം .ബുദ്ധഭിക്ഷുവിനു വെള്ളം കൊടുക്കാൻ സമുദായമര്യാദ അനുവദിക്കുന്നില്ല എന്നാണ് അവൾ പറയുന്നത്. എന്നാൽ വെള്ളത്തിനു ജാതിയില്ല. മനുഷ്യർക്കാണ് ജാതി. വെള്ളം ആർക്ക് കൊടുക്കുന്നുവെന്നതാണ് പ്രശ്നം. ഇത് അന്ധതയാണ്. ഇതിനെതിരെയാണ് ആ കാവ്യം നീങ്ങുന്നത്. ഒടുവിൽ അവർക്ക് അറിവ് ലഭിക്കുന്നു. അവർ ലോകതത്ത്വം തിരിച്ചറിയുന്നു .ഇത് തന്നെയാണ് ഗുരുവിൻ്റ തത്ത്വവും. മനഷ്യർക്ക് ഒരു ജാതിയേയുള്ളു ,അത് അൻപാണെന്ന ദർശനമാണ്.

ഏതോ വിസ്മയചിഹ്നങ്ങൾ

ആശാൻ എഴുതുന്നു: "അറിയുന്നവൻ, അറിയപ്പെടുന്നത് ,അറിവ് എന്നു പദാർത്ഥങ്ങൾ മൂന്നാകുന്നു. സംസ്കൃതത്തിൽ ഇവയ്ക്ക് ക്രമേണ ജ്ഞാതാവ് ,ജ്ഞാനം ,ജ്ഞേയം ഇങ്ങനെ പേർ പറയുന്നു. ഇവയല്ലാതെ നാലാമതായിട്ട് ഒരു പദാർത്ഥം ഉണ്ടാവാൻ പാടില്ല .ഈ മൂന്നിനെയും തന്നെ അറിയുന്നത്, അറിയപ്പെടുന്നത് (അല്ലെങ്കിൽ ദൃക്ക് ,ദൃശ്യം എന്ന രണ്ടു പദാർത്ഥമായിട്ടും ചിലർ വിഭജിക്കുന്നു. തന്നെ (അല്ലെങ്കിൽ) അറിയുന്നതിനെ ഒഴിച്ച് മറ്റെല്ലാവും അറിയപ്പെടുന്നതാകുന്നു. അറിവ് (അറിയുന്ന)ദൃക്കിനെക്കാൾ അന്യമല്ല. അറിയപ്പെടുന്നതും അറിവിനേക്കാൾ അന്യമല്ല .അപ്പോൾ എല്ലാം അറിവാകുന്ന ഒന്നുമാത്രം ആകുന്നു." ഈ ദർശനം ആശാൻ്റെ കലയെയും ആവിഷ്കാരത്തെയും ആഴത്തിൽ സ്പർശിച്ചിട്ടുണ്ട് .കഥാപാത്രങ്ങളും സന്ദർഭങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് ആശാൻ തൻ്റെ കൃതികളിൽ സൃഷ്ടിച്ചത് ഈ  ദർശനമാണ്. വേദാന്തവും ജീവിതപ്പൊരുളും ഒരു മനസ്സിനെ ആവേശിക്കുകയാണ് .അത് മുൻകൂട്ടി തീരുമാനിച്ചതിന്റെ ഫലമല്ല .മനസ്സിലേക്ക് വന്നുചേരുകയാണ്. മനസ്സിൻ്റെ വാതിലുകൾ താനേ തുറക്കുകയാണ്. ആകാശവും നക്ഷത്രങ്ങളുമെല്ലാം  അതിവിദൂരമായ, എന്നാൽ നമ്മുടേതായിരിക്കുന്ന ഏതോ ഒന്നിന്റെ വിസ്മയചിഹ്നങ്ങളാണെന്ന അറിവ് ഒരു പുസ്തകത്തിൽ നിന്നു കിട്ടുകയില്ല. അതുകൊണ്ട് ആശാൻ്റെ ആനന്ദം അലൗകികമാണ്. പല വിമർശകർക്കും ഈ ആനന്ദം എന്താണെന്നു പിടികിട്ടിയില്ല .

"ഒരു വഴി തിരിയുമ്പോഴോമലാൾക്ക
ങ്ങുരുതരചമ്പകഗന്ധമോടുമുളളം
പരിചിലഥഹരിച്ചു 'നർമ്മദോ'ർമ്മീ
പരിചയശൈത്യമിയന്നമന്ദവായു

സുഖദമയി! വരുന്നിതെങ്ങു നിന്നോ
സഖി,യിതചമ്പകഗന്ധ,മെന്തു ചിത്രം !
മുഖരസമിതുമാറ്റി മിന്നുകല്ലീ
നിഖിലവനാവലി നിദ്രവിട്ട പോലെ."

എന്നു 'ലീല'യിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് ലൗകികാതീതമായ ആനന്ദത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് .സ്വാർത്ഥ മോഹങ്ങ ളും ലക്ഷ്യങ്ങളും മനസ്സിൽ കട്ടപിടിച്ചു കിടക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് ഈ ചമ്പക ഗന്ധം അനുഭവപ്പെടുകയില്ല. മനസ്സിൻ്റെ അടിത്തട്ടിൽ നിന്നു പ്രപഞ്ചരചനകളുടെ വിസ്തൃതയിലേക്ക് ഉയർന്നുവരുന്ന ഒരു പൂവാണ് അപ്പോൾ മനസ് .

'വീണപൂവി'ൽ "ഒന്നല്ലി നാമയി സഹോദരരല്ലി ?പൂവേ ഒന്നല്ലി കൈയിഹ രചിച്ചത് നമ്മെയെല്ലാം." എന്നെഴുതിയതും അന്തിമമായ ഒരു വിശ്രാന്തിസ്ഥാനത്തെയാണ് ലക്ഷ്യം വയ്ക്കുന്നത്. എത്തിച്ചേരാൻ ഒരിടമുള്ളതുകൊണ്ട് സുഖദുഃഖങ്ങളെ  സമചിത്തതയോടെ കാണണം. എല്ലാവരും ഒരിടത്തു നിന്നു വന്നവരാണ്; ഒരിടത്തേക്ക് പോകുന്നവരാണ്. ഗുരുവിൻ്റെ പ്രപഞ്ചതത്ത്വം ആശാൻ ലൗകികപ്രശ്നങ്ങൾ ഉന്നയിച്ചുകൊണ്ട് സാക്ഷാത്കരിക്കുന്നു. ആശാന്റെ സ്നേഹം ലൗകികമായ ഒരു ശപഥമായി വെട്ടിച്ചുരുക്കിയവരുണ്ട്.'വീണപൂവി'ൽ തൻ്റെ കാമുകിയെക്കുറിച്ചാണ് ആശാൻ വിവരിക്കുന്നതെന്നു പറയുന്നത് ഈ വെട്ടിച്ചുരുക്കലിൻ്റെ തെളിവാണ്. മറ്റുള്ളവരെ സ്നേഹിക്കുക എന്ന ആഹ്വാനമാണ് ആശാൻ്റെ സ്നേഹസങ്കല്പത്തിൽ തുടിക്കുന്നതെന്നും എഴുതിക്കാണാറുണ്ട്. ദൈവത്തെ സ്നേഹമായി കണ്ടവരുണ്ട്. എന്നാൽ ആശാൻ സ്നേഹത്തെ കുറെക്കൂടി ഉയർത്തുന്നു. അസ്തിത്വത്തിൻ്റെ അറിയപ്പെടാത്ത അർത്ഥമായി സ്നേഹത്തെ പരിവർത്തനപ്പെടുത്തുകയാണ്. വ്യക്തികൾ തമ്മിലുള്ള സ്നേഹമല്ല പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത്. അത് തൻ്റെയുള്ളിൽ കവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന അലൗകികസ്നേഹമാണെന്നു കവി അറിയിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്:

"സ്നേഹത്തിൽ നിന്നുദിക്കുന്നു -ലോകം
സ്നേഹത്താൽ വൃദ്ധി നേടുന്നു
സ്നേഹം താൻ ശക്തി ജഗത്തിൽ - സ്വയം
സ്നേഹം താനാനന്ദമാർക്കും
സ്നേഹം താൻ ജീവിതം ശ്രീമാൻ -
സ്നേഹ
വ്യാഹതി തന്നെ മരണം."

ഈ സ്നേഹം കേവല മർത്യസ്നേഹമല്ല. സകല ചരാചരങ്ങളെയും ഒരു ചരടിൽ കോർക്കുന്ന സ്നേഹമാണ് .സ്നേഹം മാത്രമാണ് ജീവികൾക്കിടയിൽ നല്ലപോലെ മനസ്സിലാക്കാവുന്ന വികാരം. ഒരു നായയെയോ പൂച്ചയെയോ കാക്കയെയോ സ്നേഹിക്കുക .അത് സ്നേഹമെന്ന ചരടിലേക്ക് കോർക്കപ്പെടും. അവ തിരിച്ചു സ്നേഹിക്കും. എന്തെന്നാൽ അവയ്ക്ക് ആ വികാരം ബോധ്യപ്പെടും.  ജീവനുള്ള വസ്തുക്കൾക്കെല്ലാം സ്നേഹം ഏറിയോ കുറഞ്ഞോ  അനുഭവപ്പെടും.അചേതന വസ്തുക്കൾക്ക് സ്നേഹം അറിയാം. നിരന്തരം നാം ഉപയോഗിക്കുന്ന വസ്തുവിനോട് നമുക്ക് സ്നേഹമുണ്ട്. നാം അത് തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കും. പ്രധാനപ്പെട്ട ഇടം നല്കും .അതിന്മേൽ ഒരു ശ്രദ്ധയുണ്ടാകും .നമ്മുടെ മനസ്സിൻ്റെ ശക്തിയിൽ നിന്നു അതിലേക്ക് പ്രവഹിക്കുന്ന ഊർജമുണ്ട്. എന്നാൽ അതിനെ ഒരു മാസമോ രണ്ടുമാസമോ അതിലും കൂടുതൽ കാലമോ പരിഗണിക്കാതെ, ഉപേക്ഷിക്കുകയാണെങ്കിലോ? തീർച്ചയായും അത് പ്രാപഞ്ചികമായ ഒരു ശൂന്യത സൃഷ്ടിക്കും. ആ വസ്തു താനേ പിൻവാങ്ങും. എങ്ങും പോകാനില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ആ വസ്തു സ്വയം സൃഷ്ടിച്ച കാരാഗൃഹത്തിലാകും. അതിനു പഴയ ഭംഗിയോ നിലനിൽപ്പോ ഉണ്ടാവുകയില്ല. അത് സ്വയം സ്വീകരിച്ച ഇരുട്ടിലേക്ക് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കും. കാലത്തിൻ്റെ ക്രുദ്ധമായ പാടുകൾ അതേറ്റു വാങ്ങും. മരിക്കാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയാണെന്നു തോന്നുമെങ്കിലും അത് ആത്മഹത്യ ചെയ്യുകയാണ് .എല്ലാം സ്നേഹത്തിൽ ബന്ധിതമാണെന്നു ആശാൻ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ഈ അർത്ഥത്തിലാണ്.

ക്ഷണികത ലീലയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു

"പോകുന്നിതു മാറിമാറിപ്പല പാകത്തിലേകബീജം താൻ!" എന്നെഴുതുന്നതും വിശ്വതത്ത്വത്തിൻ്റെ  പ്രഘോഷണമാണ്. ഏത് ജന്മമെടുത്താലും അതിനെല്ലാം കാരണമായ ബീജം ഒന്നുതന്നെ. പല രൂപങ്ങളിലായിരിക്കുന്നത് ഭൗതികജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ലീലയാണ്. പ്രതിപ്രവർത്തനവും സംഭാഷണവും ഭാവനയുമുണ്ടാകുന്നത് ജീവിതത്തിനു ഒരു വനഭംഗി നൽകുന്നു .എന്നാൽ സത്ത് മറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്. അബദ്ധ ലീലകളിൽപ്പെടാനാണ് നമ്മുടെ വിധി. കാരണം നാം ലൗകികജീവികളാണ്. നാം അനശ്വരരല്ല;നമുക്ക് ക്ഷണികജീവിതം തന്നിരിക്കുന്നതിൽ പോലും ഈ അർത്ഥമുണ്ട് .ക്ഷണികത ലീലയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു. കണ്ണുകെട്ടി നടക്കുന്നവർ തട്ടിവീഴുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ് .നമ്മളും കണ്ണുകൾ കെട്ടിയിരിക്കുന്നു .അത് ആരാണെന്നു  കണ്ടുപിടിക്കാൻ ശേഷിയുള്ള ഒരു കവിക്കാണ് 'പലപാകത്തിലേക ബീജം താൻ' എന്നെഴുതാൻ പറ്റുകയുള്ളൂ .ഇങ്ങനെ ആശാൻകവിതകളിലാകെ ഈ തത്ത്വം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണ്.ഭൗതികരംഗങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സംഘർഷങ്ങളെ നേർക്കുനേർ കണ്ട കവിയാണല്ലോ  കുമാരനാശാൻ. ജാതിമതാന്ധതയുടെ കാലത്ത് സ്വാതന്ത്ര്യത്തെപ്പറ്റി സംസാരിക്കാതിരിക്കാനാവില്ല. സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടെങ്കിലേ ജീവിതത്തിനു അർത്ഥമുള്ളൂ. ആത്മഹത്യ ചെയ്യാനാവാത്തതുകൊണ്ട് ജീവിച്ചേ മതിയാകൂ.ജീവിക്കണമെങ്കിൽ അനീതിയെ എതിർക്കണം. അനീതിയെ എതിർക്കുകമ്പോഴാണ് സ്വാതന്ത്ര്യം പുലരുന്നത്. മനുഷ്യർ തമ്മിലുള്ള ഭിന്നതകൾ മാറണമെന്നു പറയുന്നത് വിശ്വസ്നേഹത്തിലേക്ക് ഉയരാനുള്ള പ്രധാന ചവിട്ടുപടിയാണ്. മനുഷ്യർ തമ്മിൽ വ്യത്യാസമില്ലെന്നു അറിയുന്നവനു അടുത്ത പടിയായി ഇതര ജീവജാലങ്ങളിലേക്ക് സ്നേഹത്തോടെ നോക്കാം. അത് വിശ്വപ്രേമമാണ്. സകല ജീവികളെയും സസ്യജാലങ്ങളെയും നമ്മുടെ തന്നെ അംശമായി കാണുക.പാരസ്പര്യവും സമന്വയവുമാണ് പ്രധാനം. അതിനപ്പുറം എവിടെയാണ് സാഹിത്യം? പരമമായ മൈത്രിയിൽ ലയിക്കുന്ന ആനന്ദമാണ് കുമാരനാശാൻ തന്റെ കൃതികളിലൂടെ പകർത്തിയത്.

'ആത്മോപദേശശതക'
ത്തിൻ്റെ ആദ്യശ്ളോകത്തിൻ്റെ വ്യാഖ്യാനത്തിൽ ആശാൻ ഇങ്ങനെ കുറിക്കുന്നു: "ഒരു കർപ്പൂരഖണ്ടം എടുക്കുക. അത് വെളുപ്പും സൗരഭ്യവും മറ്റുമുള്ള ഒരു വസ്തുവായി കാണുന്നു. അതിനെ കത്തിക്കുക .ധൂമവും ജ്വാലയുമായി അത് വായുവിൽ മറഞ്ഞു പോകുന്നു .ഒരു വസ്തു ഏതായി മറയുന്നുവോ അതാണ് അതിൻ്റെ പരമാർത്ഥം. ഇത് സാർവത്രികമായ ന്യായമാണ്.ആകയാൽ കർപ്പൂരം സ്ഥൂലദൃഷ്ടിയിൽ തന്നെ കേവലം വായുവാകുന്നു. ഇതുപോലെ കരിമരുന്ന് മുതലായതും അതിൻ്റെ രൂപവും ഗന്ധവും വെടിഞ്ഞു കാരണമായ വായുവിൽ അഴിയുകയാൽ എല്ലാം വായു തന്നെ. കരകം അല്ലെങ്കിൽ മഞ്ഞുകട്ടിയെ  എടുക്കുക .അത് സ്ഫടികം പോലെ ധവളമായും കഠിനമായുമിരിക്കുന്നു."ആത്മീയചിന്തയിൽ ഗാഢമായ അനുഭവമില്ലാത്തയാൾക്ക് ഇതുപോലെ വിലയിരുത്താനാവില്ല. ആത്യന്തിക വസ്തുവിനെക്കുറിച്ചാണ് ആശാൻ എഴുതുന്നത്. അദ്ദേഹം തുടർന്നു എഴുതുന്നു: "രസതന്ത്രപ്രകാരം കരിക്കട്ടയും വൈരക്കല്ലും ഒന്നാകുന്നു. ഇവയ്ക്ക് തമ്മിലുള്ള അത്ഭുതകരമായ ഭേദം സ്ഥിതിഭേദം മാത്രമാണ് .വൈരം പാകത്തിൽ കരിക്കട്ടയായും അത് അതിനു കാരണമായ വായു വിശേഷമായും വായുവിൽ തന്നെ അഴിഞ്ഞു പോവുകയും ചെയ്യും. ഇങ്ങനെ പര്യാലോചിച്ചാൽ ഈ പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ വിചാരാഗ്നിയിൽപ്പെട്ട്  കർപ്പൂരമലപോലെയെരിഞ്ഞ് വായു മാത്രമായി ശേഷിച്ചു നിൽക്കുന്നതു കാ
ണാം.ഈ വായു അണുക്കളാകുന്നു."

ഇതിനു മറ്റൊരു വ്യാഖ്യാനം കൊടുക്കാവുന്നതാണ്. നാം ഒരു പ്രത്യേക അനുപാതത്തിൽ സമ്മേളിച്ചിരിക്കുന്ന കണികകളാണ്. ഓരോ വ്യക്തിയും അയാളുടെ രൂപത്തിൽ കൂടിയിരിക്കുന്ന കണികകളാണ്. അങ്ങനെ കണികകൾ രൂപവ്യതിരക്തതയോടെ സമ്മേളിക്കുന്നത് ഒരിക്കൽ മാത്രമാണ്. എയും ബിയും രണ്ടു മനുഷ്യരാണെന്നു  സങ്കല്പിക്കുക .എ എന്ന കണികാസമുച്ചയം  പ്രപഞ്ചചരിത്രത്തിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രമാണ് എ ആയിരിക്കുന്നത് .അതിനു മുമ്പും ശേഷവും അത് കണികകളായി വിഘടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കും .ബിയും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. അമേരിക്കൻ ഗ്രന്ഥകാരനും ചരിത്രകാരനുമായ ബിൽ ബ്രൈസൺ(Bill Bryson) എഴുതുന്നു: "നിങ്ങൾ സ്വന്തമാക്കിയിരിക്കുന്ന ഓരോ കണികയും നിശ്ചയമായും ഇതിനോടകം പല നക്ഷത്രങ്ങളിലൂടെ കടന്നുവന്നതാണ്. നിങ്ങൾ ആയിത്തീരാൻ വേണ്ടി ആ കണികകൾ ദശലക്ഷക്കണക്കിനു ജീവരൂപങ്ങളുടെ ഭാഗമായിരുന്നിട്ടുണ്ട്. നമ്മൾ എന്ന ജീവി കണികകളുടെ തലത്തിൽ അസംഖ്യമാണ്, അത്  മരണത്തോടെ കഠിനമായി പുന:ചംക്രമണം ചെയ്യുന്നതാണ്." നമ്മൾ എന്നു പറയുന്നത് ഒരു സ്വതന്ത്രമായ വസ്തുവല്ല; അതിലെ കണികകൾക്ക് ആരോടെല്ലാം ബന്ധമുണ്ടെന്നു പറയാനാവില്ല. പലതരം ജീവികളിലൂടെ കടന്നുവന്ന കണികകൾ നമ്മളായി രൂപംകൊള്ളാൻ, താൽക്കാലികമായി സഹായിച്ചിരിക്കുന്നു. കണികകൾ മാത്രമാണ് എല്ലാകാലത്തേക്കുമായി നിലനിൽക്കുന്നത്. "So we are all reincarnations -though shortlived ones." നമ്മൾ പുനരവതാരങ്ങളാണ് ,ഹ്രസ്വകാലജീവികളാണെങ്കിലും .നമ്മൾ മരിക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ എന്ന കണികാസമുച്ചയം ചിതറുന്നു. മറ്റു ഉപയോഗങ്ങൾക്കായി അത് പലയിടത്തേക്കു മാറുന്നു - ഒരിലയുടെയോ, മനുഷ്യജീവിയുടെയോ, മഞ്ഞുതുള്ളിയുടെയോ ഭാഗമാകാൻ .

വൃഥാ ചലിക്കുന്ന അണുക്കൾ

ഈ തത്ത്വം ആശാൻ എത്രയോ വർഷം മുമ്പ് ഉൾക്കൊണ്ടു!. അദ്ദേഹം പറയുന്നത് 'ഈ വായു അണുക്കളാകുന്നു' എന്നാണ്. ഏതാണ് ഈ വായു? വസ്തുക്കൾ വായുവിൽ ലയിച്ച ശേഷമുള്ളതാണത്. ആശാൻ അത് കുറേക്കൂടി സ്പഷ്ടമാക്കുന്നു: "ഈ അഖണ്ഡ ചിന്മാത്രവ്യാപ്തിയിൽ ,അതിൻ്റെ അവാങ്മനസഗോചരമായ വൈഭവത്താൽ ഈ വിചിത്രമായ നാമരൂപപ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ സമുദ്രത്തിൽ തരംഗാദികൾപോലെയും മരുഭൂമിയിലെ സൂര്യപ്രകാശ വ്യാപ്തിയിൽ ജലപ്രവാഹംപോലെയും കല്പിതമാകുന്നു. അതുകൊണ്ട് എല്ലാം ചിന്മാത്രം തന്നെ .ഈ മഹാതത്ത്വത്തെയാകുന്നു ബ്രഹ്മം എന്നും പരമാത്മാവ് എന്നും അദ്വൈതികൾ പറയുന്നത്." ഈ ആശയത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ കാവ്യസന്നിവേശമാണ് നളിനിയിലെ വരികളിൽ നാം കാണുന്നത്.

"സ്വന്തകർമ്മവശരായ് തിരിഞ്ഞിടു - ന്നന്തമറ്റ ബഹുജീവകോടികൾ,
അന്തരാളഗതി തന്നിലൊന്നൊടൊ-
ന്നന്തരാപെടുമണുക്കളാണു നാം .

സ്നേഹമെങ്കിലുമിയന്നു ഖിന്നനായ്
സാഹസങ്ങൾ തുടരുന്നു സന്തതം
ദേഹി ,ഈശകൃപയാലെ തന്മഹാ- മോഹിനിദ്രയുണരുന്ന നാൾവരെ."

ഏതോ കർമ്മത്തിന്റെ ബന്ധത്തിൽ വന്നുപെട്ടിരിക്കുന്ന നമുക്ക് പൊരുൾ ഇനിയും വ്യക്തമായിട്ടില്ല. പൊരുളുകൾ വരികയും മങ്ങുകയുമാണ് .എത്രയോ കോടി ജീവികൾ ജീവിതത്തിൻ്റെ പൊരുളറിയാതെ ചുറ്റിത്തിരിയുന്നു. പ്രപഞ്ചത്തിനുള്ളിലെ നിയോഗത്തിനനുസരിച്ച് വൃഥാ ചലിക്കുന്ന അണുക്കളാണ് നാം എന്നു വീണ്ടും എഴുതിയിരിക്കുന്നു .ഇവിടെയും ആശാൻ അണു എന്ന ആത്യന്തിക അവസ്ഥയെ വിടുന്നില്ല.നമ്മൾ ഏതോ സ്വപ്നത്തിലാണ്. നിദ്ര വിട്ടുണരുമ്പോൾ സത്യം ഗ്രഹിക്കാം.ഭൗതികജീവിതത്തിനുള്ളിൽ പൊരുളായി എന്തെങ്കിലുമുണ്ടോ എന്ന   അന്വേഷണം കവിതയിൽ സാധ്യമാണ്.അതേസമയം വ്യക്തിഗതമായി യാതൊന്നും സമ്പാദിക്കാനാവില്ല. കാരണം നമ്മൾ മോഹനിദ്രയിലാണല്ലോ.

സച്ചിദാനന്ദ സ്വാമി

ഉപനിഷത്തിന്റെ സാരം എന്താണെന്നു കുമാരനാശാൻ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്, 'ആത്മോപദേശശതക'ത്തിൻ്റെ ആദ്യശ്ലോക വ്യാഖ്യാനത്തിൽ. അത് ഇപ്രകാരമാണ് :"ഭേദം ശരീരാദികളായ ഉപാധികളാൽ കൽപിക്കപ്പെട്ടതും ഉപാധികൾ തത്ത്വചിന്തയിൽ മിഥ്യയും ആകയാൽ നാം നിർവികാരവും പ്രശാന്തവും അത് ഹേതുവായിട്ട് പരമാനന്ദ രൂപവുമായ അദ്വൈതാഖണ്ഡചിന്മാത്ര ബ്രഹ്മമാകുന്നു. ഇതാണ് ഉപനിഷത്തുകളുടെ രഹസ്യം. ഇതാണ് ലോകത്തിന്റെ തത്ത്വം. ഇതാണ് ആത്മാവിൻ്റെ പരമാർത്ഥം. ഇത്രയും വ്യക്തമായ ബോധമുണ്ടായിരുന്ന ആശാൻ ഇതു വിട്ടു മറ്റേതെങ്കിലും തത്ത്വം സ്വീകരിക്കുമെന്നു കരുതുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല.കുറേക്കൂടി ഇത് വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട് ,തുടർന്നുള്ള ഭാഗത്ത്. "ഇപ്രകാരമുള്ള തത്ത്വചിന്തനയെക്കൊണ്ട് നമ്മുടെ ആത്മാവും പരമാത്മാവും ഒന്നാണെന്നും കല്പിതമായ പ്രപഞ്ചം മുഴുവനും പരമാർത്ഥത്തിൽ ആ പരമധാമംതന്നെയാണെന്നുമുള്ള സ്വാനുഭവസിദ്ധമായ നിശ്ചയത്തോടുകൂടി ജീവിക്കുന്നതിനു അദ്വൈതികൾ ജീവന്മുക്തി എന്നും ആ സ്ഥിതിയിൽ ശരീരതാപം സംഭവിക്കുന്നതിനു വിദേഹമുക്തി എന്നും പറയുന്നു. അതാണ് പരമപുരുഷാർത്ഥം." ഇതാണ് ആശാൻ സ്വായത്തമാക്കിയ ദർശനം. ജീവിതം ഒരു പ്രയാണമാണല്ലോ. എന്നാൽ അതിൻ്റെ ആരംഭത്തിനു മുൻപും  അവസാനത്തിനു ശേഷവും ശൂന്യമാണ്. വ്യക്തതയില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഒരു അസഹനീയത, പരാജയഭീതി മനുഷ്യനിൽ എപ്പോഴുമുണ്ട്. ഇതിനെ അതിജീവിക്കുമ്പോഴാണ് ആത്മീയമായ സൗഖ്യമുണ്ടാകുന്നത്.പലവിധ വിഷയങ്ങളാൽ നാം ബന്ധിതരാണ്. ഒരു കീറു വെളിച്ചത്തിനു വേണ്ടി എല്ലായിടത്തേക്ക് നോക്കുകയാണ് മനുഷ്യാത്മാവ്. വിദ്യാഭ്യാസം, കല, സൗന്ദര്യബോധം തുടങ്ങിയവയെല്ലാം ഇതിന്റെ ഭാഗമായി ആരായപ്പെടാനുള്ളതാണ്.  മഹാപ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രഹസ്യത്തിലേക്ക് കടന്നു ചെല്ലാൻ ഒരു ചെറുവാതിൽ എവിടെ ലഭിക്കും? പഠിച്ച അറിവുകൾ പോരാതെ വരുമ്പോൾ ,സ്വാഭാവികമായി ഒരിക്കലും നശിച്ചിട്ടില്ലാത്ത, പൂർണമായി ആരും കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ലാത്ത സ്വന്തം മനസ്സിനുള്ളിലേക്ക് തന്നെ സഞ്ചരിക്കാൻ തോന്നും. എന്നാൽ മനസ്സ് സത്യമാണോ? മനസ്സിനു സ്ഥിരഭാവമില്ലല്ലോ. അപ്പോൾ മനസ്സിൻ്റെ അർത്ഥരഹിതമായ ഓളങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കേണ്ടിവരും. മനസ്സിന്റെ അലങ്കോലങ്ങളിൽ നിന്നു മറ്റൊരു ശുദ്ധമായ മനസ്സ് കണ്ടെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതിനാണ് ജ്ഞാനികൾ എപ്പോഴും ശ്രമിച്ചിട്ടുള്ളത്.

മാലിന്യവും പാപവും തെറ്റും അബദ്ധവും മിഥ്യയും ഏതെല്ലാമാണെന്നറിഞ്ഞാൽ അതിനെയെല്ലാം ഒഴിവാക്കാൻ സർവ്വശക്തിയുമാർജിച്ച് പ്രയത്നിക്കാം.അവിടെയാണ് ആശാൻ ശൂന്യതകളെ എങ്ങനെ ചാടിക്കടക്കാമെന്നു ആലോചിക്കുന്നത് .അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ വാക്കുകൾ:"വിഷയപിണ്ഡങ്ങളുടെ അവയവ വിവേചനദിശയിൽ അണുപര്യന്തങ്ങളായ എല്ലാ അവയവങ്ങളെയും വിട്ടു ദൃങ്മാത്രമായി വിഷയപിണ്ഡം ശേഷിക്കുന്നതു കാണാം. അതുകൊണ്ടു ദൃശ്യം മുഴുവൻ മായോപാധിരഹിതമായി ശേഷിക്കുന്ന ദൃക് അല്ലെങ്കിൽ ചിത്താണെന്നു ദർശിക്കുന്നു." ഇവിടെ സൂചിപ്പിച്ച 'ശേഷിക്കുന്ന ദൃക് ,ശ്രീനാരായണഗുരുവിൻ്റെ 'ദൈവദശക'ത്തിൽ നാം കാണുന്നുണ്ട്.

"ഒന്നൊന്നായെണ്ണിയെണ്ണിത്തൊ- ട്ടെണ്ണും പൊരുളൊടുങ്ങിയാൽ
നിന്നിടും ദൃക്കു പോലുള്ളം
നിന്നിലസ്പന്ദമാകണം."

കണ്ണുകൾ എവിടെ നിശ്ചലമാകുന്നുവെന്നു കാണിച്ചുതരുന്നു. ഇനി എണ്ണാൻ  പൊരുളില്ലാതാകുന്ന അവസ്ഥയാണത്. അതിനർത്ഥം നമ്മുടെ മനസ്സിനും ഇനി മുന്നോട്ടുപോകാൻ ഇടമില്ലെന്നാണ്. അതാണ് പരംപൊരുൾ .ആശാൻ പിന്നീട് എഴുതുന്നത് 'ചിത്തു തന്നെ സ്ഫുരിക്കുന്നു. ചിത്തിനു ഭിന്നമായ യാതൊന്നും സ്ഫുരിക്കുന്നില്ല' എന്നാണ് .അതുകൊണ്ട് ചിത്തല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ല. ഈ ചിത്ത് മാലിന്യങ്ങൾ ഒഴിഞ്ഞ ചിത്താണ്. ശ്രീനാരായണഗുരുവിനെക്കുറിച്ച് കുമാരനാശാൻ എഴുതിയ കൃതികൾ ഈ ഗ്രന്ഥത്തിൽ പുന:പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. സ്വാമി തിരുനാൾ വഞ്ചിപ്പാട്ട് ,ഗുരുപാദദശകം, ഗുരുസമാജസ്തുതി, ഗുരുദേവ ജയന്തി മംഗളാശംസകൾ, ഗുരുവന്ദനങ്ങൾ, നിജാനന്ദവിലാസത്തിൽ നിന്നും ഭക്തിവിലാസത്തിൽ നിന്നും ഷഷ്ഠിപൂർത്തി മംഗളം എന്നീ സ്തുതികൾ ചേർത്തിട്ടുണ്ട്.

സർവസനാതനമായ ഒരുണ്മയുടെ സഹവർത്തിത്വം

ഗുരുവിനെക്കുറിച്ച് ആശാൻ പുലർത്തിയ സങ്കല്പവും പ്രയോഗത്തിലുള്ള സാക്ഷാത്കാരവും ഒന്നു തന്നെയായിരുന്നു. ആശാൻ്റെ ഗുരുസങ്കല്പം സർവസനാതനമായ ഒരു ഉണ്മയുടെ സഹവർത്തിത്വവും നിരന്തരമായ അസ്തിത്വവുമാണ്. 'ഗുരുപാദദശക'ത്തിൽ അത് വ്യക്തമാക്കുന്നു:

"മാതാവെപ്പോൽ മനസ്സിൽക്കരുണ, ജനകനെപ്പോലവേ ക്ഷേമചിന്താ
ഭ്രാതാവെപ്പോലെ യേന്തുന്നിതു ഹൃദിസഹജ
സ്നേഹവും മോഹമെന്യേ,
വേദത്തെപ്പോലെയോതുന്നറിവു, നൃപതിയെ-
പ്പോലെ പാലിച്ചിടുന്നി-
ന്നേതല്ലോർത്താലെനിക്കെൻ ഗുരുപാദമതിനെ -
സ്സന്തതം ഞാൻ തൊഴുന്നേൻ ."

ഈ കാലഘട്ടം ഗുരുവിനെക്കുറിച്ച് ഉൾക്കൊണ്ടതിലപ്പുറമാണ് ആശാൻ അറിഞ്ഞത് .മാതാവിനെപ്പോലെ കരുണയുണ്ടായിരുന്ന ഗുരു ,ജനകരാജാവിനെ പോലെ ക്ഷേമകാര്യങ്ങൾ നോക്കുന്ന ഗുരു, ഭ്രാതാവിനെ പോലെ യാതൊരു വ്യക്തിഗത മോഹങ്ങളുമില്ലാതെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഗുരു, വേദത്തെ പോലെ അറിവു നൽകുന്ന ഗുരു, രാജാവിനെ പോലെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും ശ്രദ്ധ കൊടുക്കുന്ന ഗുരു- ഈ ഗുരുവിനെയാണ് താൻ വന്ദിക്കുന്നതെന്നു ആശാൻ പറയുന്നു .ആശാനു മുമ്പോ അതിനുശേഷമോ ഇതുപോലെ സത്യത്തിനു മുന്നിൽ ആരാധനയോടെ നിന്ന ഒരു കവിയെ കാണാനാവില്ല. ഗുരുവിലുള്ള വിശ്വാസം, ഗുരുവിനോടുള്ള ഭക്തി ആശാനെപ്പോലെ നിലനിർത്തിയ വേറൊരു കവിയില്ല.ഈ മഹത്വമാണ് ആശാനു മരണാനന്തരജീവിതത്തിൽ കാവ്യാസ്വാദകരുടെ പ്രീതിയായി തിരിച്ചുകിട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. 

പുലയക്കുട്ടികളുടെ സ്കൂൾ പ്രവേശനത്തിൽ ഈഴവസമുദായത്തിലെ ചിലർ തടസ്സം നിന്നതായുള്ള വാർത്തയോട് ആശാൻ തീക്ഷ്ണമായി പ്രതികരിക്കുന്നത് 'വിവേകോദയം' മാസിക(1080 മിഥുനം) യിലെഴുതിയ മുഖപ്രസംഗത്തിലാണ്: "പത്തു പ്രസവിച്ച ഒരമ്മയ്ക്ക് തൻ്റെ ഇളയ സഹോദരിയുടെ പ്രസവവേദനയിൽ അനുകമ്പയല്ല കൗതുകമാണ്. ഉയർന്ന ജാതിക്കാർ നിങ്ങളുടെ മുതുകിൽ ചവിട്ടിച്ചതച്ച വ്രണം ഇനിയും ഉണങ്ങാൻ കാലമായില്ലല്ലോ. അതിനിടയിൽ നിങ്ങൾ അതെല്ലാം മറന്നു അവരെ സഹായിക്കുകയും നിങ്ങളേക്കാൾ കഷ്ടപ്പെടുന്ന ഈ സാധുക്കളെ വീണ്ടും ദ്വേഷിക്കുകയും ചെയ്വാനാണ് ഒരുങ്ങുന്നതെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് തിരിച്ചറിവുണ്ടോ, ഈശ്വരഭയമുണ്ടോ? വിശേഷിച്ചും ബ്രഹ്മശ്രീ നാരായണഗുരു സ്വാമി തൃപ്പാദങ്ങൾക്കു പുലയരോടും  ഉയർന്നതോ താണതോ ആയ സർവ്വവർഗ്ഗക്കാരോടുമുള്ള തുല്യമായ മമതയെയും അനുകമ്പയെയും പറ്റി നിങ്ങൾ അറിയുന്നില്ലേ ?വിശേഷിച്ചു നിങ്ങളുടെ യോഗക്ഷേമത്തിനായി രാപ്പകൽ അധ്വാനിക്കുന്ന സമുദായസ്നേഹികളായ യോഗം പ്രവർത്തകന്മാർ എല്ലാവരുടെയും ഞങ്ങളുടെയും ഉദ്ദേശം പാടുള്ളപ്പോളെല്ലാം നമ്മേക്കാൾ സാധുക്കളായവർക്ക് കഴിയുന്ന സഹായം ചെയ്യുകയാണെന്നുള്ള പരമാർത്ഥവും നിങ്ങൾ അറിഞ്ഞിട്ടുള്ളതല്ലേ? പ്രിയ സഹോദരരേ നിങ്ങളിൽ താഴ്ന്നവരെ നിങ്ങൾ സഹായിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഉയർന്നവരുടെ സഹായത്തിനു നിങ്ങൾ ഒരിക്കലും അർഹരാകുന്നതല്ല." കുമാരനാശാൻ സകലവിഭാഗങ്ങളോടും അനുകമ്പയുള്ള കവിയായിരുന്നു. ആശാന് സാമൂഹിക വീക്ഷണത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാത്രമേ വസ്തുതകൾ നിരത്താൻ കഴിയൂ. ആശാൻ സമൂഹത്തിലെ അധ:സ്ഥിതർക്ക് നീതി ലഭിക്കണമെന്നു വാദിക്കുകയാണ് ചെയ്തത് .അതിനായി എഴുതുക മാത്രമല്ല ,പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. ഉന്നതമായ കലാവബോധം നേടിയ ആശാൻ ആഗോളതലത്തിൽ ഉന്നതമായ കാവ്യരചനയിൽ ഏർപ്പെടുമ്പോഴും സാധുക്കളായ മനുഷ്യരോടു കാരുണ്യം കാണിച്ചു.

ഈ പുസ്തകത്തെ ആകർഷകമാക്കുന്ന രണ്ടു ഖണ്ഡങ്ങൾ  സച്ചിദാനന്ദ സ്വാമിയുടെ  ആഭിമുഖ്യങ്ങളാണ്. ഒന്ന്, ഗുരുവിനു നേർക്കുള്ള ചിന്താപരവും ആത്മീയവുമായ അനുധാവനമാണ്. രണ്ട് ,കുമാരനാശാനെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളാണ്. സച്ചിദാനന്ദ സ്വാമിയുടെ ഗുരുദർശനം ഈ വാക്കുകളിൽ പ്രകടമാണ്: "ഗുരുവിനു എല്ലാം ആത്മഭാവമാണ്. അതിനാൽ എല്ലാവർക്കുമായി പുരോഗതിക്ക് വേണ്ടി ആയുസ്സും വപുസ്സും ആത്മതപസ്സും ബലിയർപ്പിച്ചു ഗുരുദേവൻ ലോകസേവ ചെയ്യുന്നു .ഗുരുവിനു വേണമെങ്കിൽ ഒരു സവർണ്ണ ഗുരുവായി ജീവിക്കാമായിരുന്നു. സാമൂഹിക സേവനങ്ങൾക്കിറങ്ങാതെ അരുവിപ്പുറം പ്രതിഷ്ഠയോ, എസ്എൻഡിപി യോഗ സ്ഥാപനമോ കൂടാതെ ആത്മീയഗുരുവായി മാത്രം ജീവിക്കാമായിരുന്നു. എന്നാൽ ബഹുഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ഈഴവ, പറയ ,പുലയ അധ:സ്ഥിതരായ ജനകോടികളെ സമുദ്ധരിക്കുവാൻ ഗുരുദേവൻ കാരുണ്യം കാട്ടി. അത് യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശാരോഹണം പോലെയുള്ള ബലിയർപ്പണമായിരുന്നു." ഗുരുവിന്റെ കൃതികളിലെ പ്രബോധനാത്മക സൂക്തങ്ങളും ആ കർമ്മമണ്ഡലത്തിലെ അമൂല്യമായ നിമിഷങ്ങളും നല്ലപോലെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നതിൽ സച്ചിദാനന്ദ സ്വാമി മുൻനിരയിലാണ്.സ്വാമി എപ്പോഴും ചിന്തിക്കുന്നു, എഴുതുന്നു. സ്വാമി ഇന്നു തിരക്കുള്ള ജീവിതമാണ് നയിക്കുന്നത്. വ്യക്തിഗതമായ യാതൊരു ലക്ഷ്യവും ഇല്ലാതെതന്നെ സ്വാമി ഗുരുവിനെക്കുറിച്ചും ഗുരുശിഷ്യന്മാരെക്കുറിച്ചും പുസ്തകങ്ങൾ എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു; പ്രഭാഷണങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു.പതിറ്റാണ്ടുകളായി ഈ പ്രവൃത്തികളിൽ ഏർപ്പെടുന്നതുമൂലം സ്വാമിക്ക് ശാരീരിക പ്രയാസങ്ങളുണ്ട്.എങ്കിലും കഠിനമായ ദിനചര്യകൊണ്ടും പ്രാർത്ഥനകൊണ്ടും സദുദ്ദേശപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾകൊണ്ടും സ്വാമി അവയെയെല്ലാം അതിജീവിച്ച് നമുക്കിടയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു. അത് വളരെ സന്തോഷമുള്ള കാര്യമാണ്.

ആശാൻ ബുദ്ധമതക്കാരനെന്ന പ്രചാരണം അവസാനിപ്പിക്കണം

ഈ പുസ്തകത്തെ അവലോകനം ചെയ്തുകൊണ്ട് അവ്യയാനന്ദ സ്വാമി എഴുതിയ ലേഖനത്തിൽ (ആശാൻ കണ്ട ഗുരുദേവൻ സച്ചിദാനന്ദത്തിൽ , ശിവഗിരി മാസിക,നവംബർ,2024) സച്ചിദാനന്ദസ്വാമിയുടെ അന്വേഷണത്വരയെ പ്രശംസിച്ചുകൊണ്ട്, ഗുരുശിഷ്യബന്ധത്തിൻ്റെ അത്യപൂർവമായ വായനാനുഭവമാണ് ഇത് പകരുന്നതെന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നുണ്ട്. ആശാനെക്കുറിച്ച് സച്ചിദാനന്ദ സ്വാമി എഴുതുന്നത് വലിയ ആദരവോടെയാണ്. നൂറ്റാണ്ടിനെ കീഴടക്കിയ കവിയാണ് ആശാൻ. കടലിനൊപ്പം മത്സ്യങ്ങൾ എന്ന പോലെയാണ് സാഹിത്യത്തിൽ ആശാൻ്റെ സ്ഥാനം. ആശാൻ  കവിതകൾക്ക് ചുറ്റും ഭ്രമണം ചെയ്യുകയാണ് മലയാളം കാവ്യലോകം. ആശാൻ്റെ ഓരോ രചനയും  പഠിക്കുകയും വിലയിരുത്തുകയും ചെയ്യുന്നതിൽ അധ്യാപകരും വിമർശകരും വിദ്യാർത്ഥികളും ഗവേഷകരും ഇന്നു മുഴുകിക്കഴിയുകയാണ്.ഗുരുദർശനത്തിൽ ഉറച്ചു നിന്ന് അതിൽ നിന്നു ജലം സ്വീകരിച്ച് ആശാനെഴുതിയ കൃതികളിൽ ഗുരുവിന്റെ മഹത്തായ ആശയങ്ങളുടെ സൗന്ദര്യാത്മകമായ ആവിഷ്കാരമാണുള്ളതെന്ന ചിന്തയാണ് സച്ചിദാനന്ദ സ്വാമിയുടെ ഈ പുസ്തകത്തിൽ പ്രസക്തി. സ്വാമി എഴുതുന്നു: "ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകിയും ദുരവസ്ഥയും ഗുരുദേവന്റെ 'ഒരു ജാതി ഒരു മതം ഒരു ദൈവം മനുഷ്യനെ'ന്ന വിശ്വദർശനത്തിൻ്റെ വിജയവൈജയന്തി പാറിക്കളിക്കുന്ന രണ്ടു രചനകളാണ്.കുമാരനാശാൻ എന്ന ദാർശനിക മഹാകവിയെ ജനകീയവിപ്ളവ മഹാകവിയാക്കുന്നതാണ് ഈ രണ്ടു രചനകളും. 'ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകി ' യിലൂടെ 'ജാതി ചോദിക്കുന്നില്ല ഞാൻ സോദരി' എന്നത് ഗുരുവിൻ്റെ ജാതി ചോദിക്കരുത്, പറയരുത്, വിചാരിക്കരുത് എന്ന ദർശനത്തെ സാന്ദർഭികമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു."

ആശാനെ വായിക്കുന്നവർ ഇനി ഗുരുദർശനവുമായുള്ള ബന്ധമാവും പരിശോധിക്കേണ്ടി വരുക .ആശാൻ ബുദ്ധമതക്കാരനാണെന്നുള്ള വ്യാജ പ്രസ്താവങ്ങൾ അവസാനിപ്പിക്കണം.  കേവലം ഒരു വിഷാദകവിയല്ല ആശാനെന്നറിയുക. ആശാൻ പ്രാപഞ്ചികജ്ഞാനത്തിലേക്കാണ് കവിതയെ കൊണ്ടുവരുന്നത്. അജ്ഞേയമായ പൊരുളിനു നേർക്കുള്ള മനുഷ്യാത്മാവിൻ്റെ  നിസ്സഹായമായ നോട്ടവും ആരോഹണവുമാണ് അതിൽ നിറയുന്നത്. സച്ചിദാനന്ദ സ്വാമി അത് വേറൊരു ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഒരു മഹർഷിയുടെയും കവിയുടെയും ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള സഞ്ചാരത്തെ രണ്ടു ധാരകളിലൂടെ പിന്തുടർന്നു ചെന്നു സ്വാമി കണ്ടെത്തുകയാണ്.

* കുമാരനാശാൻ കണ്ട ഗുരുദേവൻ

ഗുരുപ്രണാമം ബുക്സ്
ഗായത്രി ആശ്രമം ,ചാലക്കുടി
ഫോൺ :9447409973
8848274729
പേജ് 276
വില 250

ഗീതാഞ്ജലിയും സോളമൻ്റെ പ്രണയഗീതവും എം.കെ.ഹരികുമാർ

കെ. ജയകുമാറിന്റെ 'എഴുത്തച്ഛൻ എഴുതുമ്പോൾ' എന്ന കാവ്യം വായിച്ചു തീർന്നതേയുള്ളൂ .എഴുത്തച്ഛനെ ഒരു കവി എന്നതിലുപരി ഒരു ബിംബമായി വീക്ഷിക്കുകയാണ് കവി. സാർവത്രികമായ ഒരു അറിവിൻ്റെ പ്രഭാപ്രസരം അനുഭവിപ്പിക്കുകയാണ്.

എഴുത്തച്ഛൻ എന്നത് കേവലം ഒരു വ്യക്തിയല്ലെന്നും അത് ജീവിതത്തിൻ്റെ അടിയിൽ സൂക്ഷ്മദൃക്കുകൾക്ക് സംവേദനപ്പെടുന്ന ഒരു അറിവാണെന്നും കവി ധ്വനിപ്പിക്കുന്നു.

ഒരു ലോകഭാവമാണത് .മിഥ്യകളിൽ നിന്ന് നമ്മെ പ്രകാശത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുന്ന ഒരു ഉത്തോലകമാണത്. അങ്ങനെ ഒരു എഴുത്തച്ഛനെ അനുഭവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞതാണ് ഈ കവിയുടെ പ്രത്യേകത.

പാവ്ലോ കൊയ്ലോയുടെ Manual of the Warrior of Light എന്നൊരു കൃതിയുണ്ട്. അദ്ദേഹം Folha de Sao Paulo എന്ന പത്രത്തിൽ എഴുതിയ കുറിപ്പുകളുടെ സമാഹാരമാണിത്.

അതിൽ പ്രകാശത്തിൻ്റെ ,സത്യത്തിൻ്റെ യോദ്ധാവിനെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. ആ യോദ്ധാവ് എന്തെല്ലാം ചെയ്യും, ചെയ്യില്ല എന്ന് ഗ്രന്ഥകാരൻ പറയുന്നു. ആ യോദ്ധാവ് നമ്മുടെയുള്ളിലാണ്. അവനെ അറിയുക. ഉണർത്താൻ കഴിയുന്നവർക്ക് തെറ്റുകൾ ബോധ്യപ്പെടും. ശരികളെ അറിഞ്ഞുള്ള  ചിന്തകൾ ഉണരും. ജീവിതം പ്രതിസന്ധികളുടെ നിരവധി ഘട്ടങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാണ്. ഏതാണ് ശരിയെന്ന് അറിയാമായിരുന്നെങ്കിൽ ആ വഴി പോകാമായിരുന്നു. എന്നാൽ പല വഴികൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുന്നു. നിരവധി ഗുരുക്കന്മാരും ഗ്രന്ഥങ്ങളും അതിനായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നിട്ടും മനുഷ്യമനസ്സിൽ നിന്ന് സംശയം മാറുന്നില്ല .പാവ്ലോ കൊയ്ലോയുടെ പുസ്തകത്തിലെ ഒരു ഭാഗം ഇതാണ്: 'A warrior takes every opportunity to teach himself.'ഇത് വിശദീകരിക്കാനായി കൊയ്ലോ ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നു: "ഞാൻ ധാരാളം പേരെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അവർ ആദ്യ അവസരത്തിൽ തന്നെ അവരുടെ ചീത്ത ഗുണങ്ങളാണ് കാണിക്കുന്നത് .അവർ സ്വന്തം ശക്തി മറച്ച് അക്രമം പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നു .അവർ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ആകാശത്തിനു  മുന്നിൽ ഏകാന്തതയോടുള്ള ഭയം മറയ്ക്കുന്നു. അവർ സ്വന്തം കഴിവുകളിൽ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല."ഈ അറിവ് ലഭിക്കുകയാണെങ്കിൽ കെ. ജയകുമാറിന്റെ എഴുത്തച്ഛനെ മനസ്സിലാക്കാനാവും .ജീവിതത്തിൽ മായാതെ നിൽക്കേണ്ട പ്രബുദ്ധതയുടെ പേരാണ് എഴുത്തച്ഛൻ.

നൂറ്റിമൂന്നു കവനങ്ങൾ 

ജയകുമാർ പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയ രണ്ട് പ്രധാന കൃതികളാണ് ഇവിടെ ചർച്ച ചെയ്യുന്നത്. ഒന്ന് ,രബീന്ദ്രനാഥ ടാഗോറിൻ്റെ 'ഗീതാഞജലി'യുടെ  പരിഭാഷയാണ്. മറ്റൊന്ന്,The song of Songs എന്ന ഉത്തമഗീതം 'സോളമൻ്റെ പ്രണയഗീതം' എന്ന പേരിൽ പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയതാണ് .

രണ്ടു പരിഭാഷയിലും ഒരു കവിയുടെ കരവിരുതും ഭാവനയും വ്യക്തമായി കാണാം.ഗീതാഞ്ജലിയുടെ സാർവലൗകിക പ്രസക്തിയും , വിശേഷിച്ച് ഇന്ത്യയിൽ അതിനുള്ള സ്ഥാനവും, ഏവർക്കും അറിവുള്ളതാണല്ലോ. ടാഗോർ അസ്തിത്വത്തിനു ഒരടി മുകളിൽ നിൽക്കുന്നതായി തോന്നിപ്പിക്കുന്ന കാവ്യമാണിത്. ഒരു നവീനലോകം അദ്ദേഹം കാണുകയാണ്. ഈ പുസ്തകത്തിൻ്റെ ആമുഖത്തിൽ 'ഗീതാഞ്ജലി'യെക്കുറിച്ചുള്ള യഥാർത്ഥ ചിത്രം ജയകുമാർ അവതരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. 1959ൽ പുറത്തു വന്ന, ജി. ശങ്കരക്കുറുപ്പിന്റെ പരിഭാഷയും 1994 ൽ കെ. സി. പിള്ളയുടെയും ഡോ. വി.എസ് .ശർമയുടെയും പരിഭാഷയും അവലംബിച്ചത് നോബൽ സമ്മാനം ലഭിച്ചതും 103 കവനങ്ങളുള്ളതുമായ യഥാർത്ഥ ഗീതാഞ്ജലിയല്ല എന്ന് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നുണ്ട്.

ടാഗോർ 'ഗീതാഞ്ജലി' എന്ന പേരിൽ ബംഗാളിയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച 157 ഗീതങ്ങൾ അടങ്ങുന്ന കാവ്യകൃതിയാണ് മേൽപ്പറഞ്ഞ ആ പരിഭാഷയ്ക്ക് ആധാരം എന്നാണ് ജയകുമാർ വിശദീകരിക്കുന്നത്." മഹാകവി തന്നെ 'ഗീതാഞ്ജലി' എന്ന ബംഗാളി കൃതിയുൾപ്പെടെ തൻ്റെ പതിമൂന്ന് ബംഗാളി കൃതികളിൽ നിന്നു തിരഞ്ഞെടുത്ത് കാവ്യാത്മക ഗദ്യത്തിൽ സ്വയം വിവർത്തനം ചെയ്ത 103 കവനങ്ങളാണ് 1912 നവംബർ ഒന്നിന് ലണ്ടനിലെ ഇന്ത്യ സൊസൈറ്റി അച്ചടിപ്പിച്ച ഗീതാഞ്ജലി .അതാണ് അന്ന് ലണ്ടനിലെ കവികൾക്കും ബുദ്ധിജീവികൾക്കുമിടയിൽ വിസ്മയതരംഗം സൃഷ്ടിച്ച കൃതി.അതാണ് 1913 ൽ സാഹിത്യത്തിനുള്ള നോബൽ സമ്മാനത്തിന് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട കൃതി."

ഈ കൃതിയാണ് ജയകുമാർ പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയത് എന്നതിനു സുവിശേഷ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ജയകുമാറിന്റെ ഗീതാഞ്ജലി(ലിപി പബ്ളിക്കേഷൻസ്) ഗദ്യത്തിലാണ്. അത് സാധാരണഗദ്യമല്ല. അതിൽ പ്രാപഞ്ചിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുമായി ഒരു മനുഷ്യാത്മാവ് ആരംഭിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഐക്യത്തിന്റെയും പ്രേമത്തിന്റെയും ബന്ധം അലിഞ്ഞു ചേർന്നിരിക്കുകയാണ് .

ടാഗോറിൻ്റെ സമ്മോഹനമായ ഭാവനകൾ അനുവാചകൻ്റെയുള്ളിൽ ആനന്ദം നിറയ്ക്കുന്നതാണ്. ആത്മാനന്ദത്തിന്റെ ഏതോ ആകാശത്ത് ചില ചിന്തകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയാണ് .മായികമായ , ക്ഷണികമായ കാഴ്ചകൾ പോലെ അത് അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു. മനസ്സിൻ്റെ ഏതോ മണ്ഡലത്തിൽ അത് പ്രതിബിംബിക്കുകയാണ്. ഈ പ്രകമ്പനത്തെ ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള ശേഷി ജയകുമാറിന്റെ ഗദ്യത്തിനുണ്ടെന്നതാണ് ഈ പുസ്തകത്തിൻ്റെ പാരായണ വേളയിൽ ഹൃദ്യമായി അനുഭവപ്പെട്ടത്.

ആത്മാവ് കണ്ടെടുക്കുന്നു 

അറുപത്തിയൊന്നാം ഖണ്ഡത്തിൽ ടാഗോർ എഴുതുന്നു :

"The sleep that flits on baby's eyes -does anybody know from where it comes ,? Yes,there is a rumour that it has its dwelling where ,in the fairy village among shadows of the forest dimly lit with glow - worms ,there hang two timid buds of enchantment.From there it comes to kiss baby's eyes.

ഇത് ജയകുമാർ പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയത് ഇങ്ങനെയാണ്: "ശിശുവിന്റെ കൺപോളകളിൽ തത്തിക്കളിക്കുന്ന നിദ്രയില്ലേ, അതെവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നതെന്നറിയാമോ?മിന്നാമിനുങ്ങുകൾ അരണ്ട വെളിച്ചം പരത്തുന്ന മാലാഖമാരുടെ നാട്ടിലെ വനികാനിഴലുകൾക്കിടയിലെ രണ്ട് മായികാമുകുളങ്ങളിലാണ് അത് നിവസിക്കുന്നതത്രേ.അവിടെ നിന്നാണ്  ശിശുവിന്റെ കൺപോളകളെ ചുംബിക്കാനണയുന്നതത്രേ."

ഇത് ഒരു കവിക്ക് മാത്രം സാധ്യമായ പരിഭാഷയാണ്.അലൗകികമായ ചില വിസ്മയങ്ങൾ ഈ വരികളിലുണ്ട് .അത് മോഹിപ്പിക്കുന്നതാണ്. അതിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനാകില്ല.ഗീതാഞ്ജലിക്ക് അവതാരിക എഴുതിയ ഡബ്ലിയു.ബി.യീറ്റ്സ് ഇങ്ങനെ കുറിക്കുന്നു:"ടാഗോർ,ഇന്ത്യൻ സംസ്കാരത്തെ പോലെ തന്നെ ആത്മാവു കണ്ടെടുക്കുന്നു, സ്വയം അതിൻ്റെ നൈസർഗികതക്ക് മുന്നിൽ കീഴടങ്ങുന്നു."

ഈ ലോകത്ത് ജനിച്ചതിൽ നന്ദി രേഖപ്പെടുത്തുകയാണ് ടാഗോർ എന്ന് വിലയിരുത്തിയാലും തെറ്റില്ല. മനുഷ്യനും ദൈവം തമ്മിലുള്ള സംവാദമാണ് ഗീതാഞ്ജലി എന്ന് പൊതുവേ പറയാറുണ്ട്. ദൈവത്തെ അദ്ദേഹം അങ്ങ് എന്നാണല്ലോ വിളിക്കുന്നത് .ദൈവത്തെ നേരിൽ കണ്ട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത് ഒരു പ്രകടനമാണ്. ടാഗോർ അങ്ങനെ ചെയ്യുമെന്ന് കരുതാനാവില്ല. ടാഗോർ മനസ്സിൽ നടക്കുന്ന നാടകമാണ് എഴുതുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മനസ്സിലേക്ക് ചില വെളിപാടുകൾ വരികയാണ്,Conversations with God  എന്ന പുസ്തകത്തിൽ ഡൊണാൾഡ് വാൽഷ് ചെയ്തതുപോലെ.ദൈവം വാൽഷിനോട് നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങളെയും ബന്ധങ്ങളെയും ചൂഴ്ന്നു നിൽക്കുന്ന രഹസ്യത്തെപ്പറ്റി പറയുന്നു. വാൽഷ് അതിനു  നിന്നുകൊടുക്കുന്നു .അറിവുകൾ പരന്നൊഴുകുകയാണ്. ടാഗോറും  അതുപോലൊരു ദിവ്യമായ ഏറ്റുപറച്ചിലിനു തയ്യാറായി എന്ന് കരുതാം. 

ദൈവത്തിൻ്റെ ഭാരം അദ്ദേഹം അനുഭവിക്കുന്നു .മനസിൻ്റെ എല്ലാ അണുക്കളിലൂടെയും കവി തൻ്റെ ജീവിതത്തിന്റെ പൊരുൾ അന്വേഷിക്കുന്നു .എത്രമാത്രം താൻ  അമൂല്യമായതിനാൽ നിറയ്ക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നു. ഒരു ഭാഗം നോക്കുക:

"അറിയാതിരുന്ന സുഹൃത്തുക്കൾക്ക്  അങ്ങെന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തി. എന്റേതല്ലാത്ത ഭവനങ്ങളിൽ അതെനിക്ക് ഇരിപ്പിടം നൽകി. അകലങ്ങളെ അരികിൽ എത്തിക്കുകയും അപരിചിതരെ  അങ്ങെനിക്ക് സഹോദരങ്ങളാക്കി തരികയും ചെയ്തു.പരിചിത താവളം  വിട്ടുപോകുവാൻ എനിക്കസ്വസ്ഥതയാണ്. പുതിയതിൽ പഴയതെല്ലാം കുടികൊള്ളുന്നുവെന്നും അവിടെയെല്ലാം അങ്ങയുടെ സാന്നിധ്യമുണ്ടെന്നും ഞാൻ മറന്നുപോകുന്നു. ജനനത്തിലൂടെയും മരണത്തിലൂടെയും ഈ ലോകത്തും പരലോകങ്ങളിലും അങ്ങെന്നെ  എവിടെയെല്ലാം ആനയിച്ചാലും അനുഭവത്തിന്റെ ചരടുകളിൽ എന്റെ ഹൃദയത്തെ അപരിചിതത്വങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ,എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത ജന്മങ്ങളിലെ എൻ്റെ നിതാന്ത സ്നേഹിതൻ അങ്ങ് മാത്രമാണല്ലോ.അങ്ങയെ അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാൽ അന്യരായി പിന്നെയാരുമില്ല .അടഞ്ഞ വാതിലുകൾ പിന്നെയേതുമില്ല. അനേകങ്ങളുടെ മായികാലീലയിൽ ആ ഏകതയുടെ സ്പർശപ്രഹർഷം എനിക്ക് നഷ്ടമാകരുതേയെന്ന പ്രാർത്ഥന അങ്ങ് നിവർത്തിക്കേണമേ."

പരിഭാഷകൻ്റെ കൃതി 

അനർഘമായ ജീവിതമൂല്യത്തിനു മുമ്പിൽ പ്രണമിക്കുകയാണ് കവി. ഈ ഭൂമിയിൽ ജനിക്കാനവസരം കിട്ടിയത് നേരത്തെ ആർക്കും മുമ്പിൽ അപേക്ഷ സമർപ്പിച്ചിട്ടല്ല .എന്നിട്ടും നാം ജനിച്ചു, വളർന്നു .പല കാര്യങ്ങളും ചിന്തിക്കുകയും പലതും ഉൾക്കൊള്ളുകയും ചെയ്തു. ഇതിനു  പകരമായി നാം എന്ത് നൽകും? ആ ചോദ്യം ഈ കവിതയിൽ ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങുകയാണ് .എന്താണ് തനിക്ക് നൽകുകയെന്ന് ദൈവം ചോദിക്കുന്ന സന്ദർഭം അമ്പതാം ഖണ്ഡത്തിലുണ്ട്. "ഒരു യാചകിയുടെ മുന്നിൽ ദൈവം കൈ നീട്ടുകയോ? എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ശങ്കിച്ചു നിന്ന ശേഷം അവൾ തൻ്റെ സഞ്ചിയിൽ നിന്ന് ഒരു കൊച്ചുധാന്യമണിയെടുത്ത് ദൈവത്തിന് നൽകി. അപ്പോഴും  അവൾ വിഷാദിച്ചത് ഇപ്രകാരമാണ്: എൻ്റെ സർവ്വസ്വവും അങ്ങേയ്ക്ക് നൽകാൻ മനസ്സ് വന്നില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് ഞാൻ വിലപിച്ചു."

പരിഭാഷകൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്വന്തം കൃതി തന്നെയാണ് രചിക്കുന്നത്. ബംഗാളിയിൽ നിന്നോ ഇംഗ്ലീഷിൽ നിന്നോ ഒരു കൃതി മലയാളത്തിലേക്ക് മാറ്റുമ്പോൾ എഴുതിയ ആളിൻ്റെ  അതേ മാനസിക ഭാരം പരിഭാഷകനും അനുഭവിക്കുന്നുണ്ട് .പരിഭാഷ ചെയ്യുന്നതോടെ കൃതി പരിഭാഷകൻ്റേതാവുന്നു. കാരണം, അയാളാണല്ലോ ഇത് മറ്റൊരു ഭാഷയിൽ പുനരാവിഷ്കരിക്കുന്നത്. കഠിനമായ പരിശ്രമത്തിലൂടെ ജയകുമാർ, ടാഗോറിൻ്റെ ഗീതാഞ്ജലി തന്റെ ഭാഷയിൽ പുന:സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ആ കൃതിയിൽ സ്വന്തം കാവ്യചേതന തുന്നിച്ചേർത്തിരിക്കുന്നു.

ചില വേളകളിൽ ഗീതാഞ്ജലി ടാഗോറിന്‍റേതാണെന്ന് ജയകുമാർ മറന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു.  എന്തെന്നാൽ അദ്ദേഹം സ്വയം ഈ ലോകത്തെ തേടുകയും കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുകയാണ്.

"അഴകിന്റെ പുഷ്പകങ്കണം ചാർത്തിയ വലം കൈയിൽ പൊൻകുടയുമായി ഭൂമിയെ കിരീടം അണിയിക്കാൻ പ്രഭാതമിതാ നിശ്ശബ്ദമായി വരുന്നു.വിശ്രാന്തിയുടെ പശ്ചിമാബ്ധിയിൽ നിന്ന് സ്വർണകുംഭത്തിൽ ശാന്തിയുടെ തെളിനീരുമായി ,ആട്ടിൻപറ്റമൊഴിഞ്ഞ പുൽമേടുകളിലൂടെ സായാഹ്നമിതാ കടന്നുവരുന്നു .ആത്മാവിന് ചിറകാർന്നു പറന്നുയരാനുള്ള ആകാശവിശാലതയിൽ നിർമ്മലമായ ധവളപ്രഭ വിരാജിക്കുന്നു. ഇരവോ പകലോ ഇല്ലാതെ, വാനമോ വർണ്ണമോ ഇല്ലാതെ ,ഒരിക്കലുമൊരിക്കലും ഒരു വചനം പോലുമില്ലാതെ." എത്രയോ ഹൃദയഹാരിയായ പദധാരയാണിവിടെ അനാവരണം ചെയ്യുന്നത്. ഒരു പരിഭാഷയുടെ ആത്യന്തികമായ ഫലം ഇവിടെ നിറയുകയാണ് .മറ്റൊരു ഭാഷയിൽ നിന്ന് കാവ്യം നമ്മുടെ ഭാഷയിൽ അലിഞ്ഞുചേരുന്നത് ഇവിടെയാണ്.

ജയകുമാറിന്റെ കാവ്യാത്മകമായ മനസ്സ് പ്രവർത്തിച്ച മറ്റൊരു പരിഭാഷയാണ് 'സോളമൻ്റെ പ്രണയഗീതം'(പുലിറ്റ്സർ). ബൈബിളിലെ പഴയനിയമത്തിലുള്ള 'ദ് സോംഗ് ഓഫ് സോംഗ്സ്' പ്രണയ പാരവശ്യമുള്ള മനസ്സുകളെ എന്നും ആകർഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. മനുഷ്യമനസിന്റെ ആഴവും പരപ്പും അതിൽ സ്നേഹമായി  അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ കാവ്യം വ്യാഖ്യാനത്തിനു വഴങ്ങുന്നതല്ലെന്നും നിഗൂഢത അവശേഷിക്കുകയാണെന്നും ജയകുമാർ ആമുഖത്തിൽ പറയുന്നുണ്ട്.'ഉത്തമഗീതം' എന്നും അറിയപ്പെടുന്ന ഈ കാവ്യം ബൈബിളിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയതിന്റെ സാംഗത്യം വ്യക്തമല്ല."യഹോവയും ഇസ്രായേലും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമാണെന്നും വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് .ഈജിപ്റ്റിൽ പ്രചരിച്ചിരുന്ന വിവാഹപ്പാട്ടുകളുടെ സമാഹാരമാണെന്നും കരുതപ്പെടുന്നു. അടിസ്ഥാനപരമായി സ്ത്രീയും പുരുഷനും തമ്മിലുള്ള ആകർഷണത്തിന്റെയും പ്രണയത്തിന്റെയും കാവ്യോന്മീലനമായി ഈ കൃതിയെ സമീപിക്കുന്നതാണ് യുക്തിഭദ്രം എന്നാണെൻ്റെ വിശ്വാസം. അതുകൊണ്ടാണ് സോളമൻ്റെ പ്രണയഗീതം എന്ന ശീർഷകം ഈ പരിഭാഷയ്ക്ക് സ്വീകരിച്ചത് " - ജയകുമാർ എഴുതുന്നു. 

വശ്യതയും ലാവണ്യവും 

'സോങ് ഓഫ് സോങ്സി'ന്റെ ഇംഗ്ലീഷ് പതിപ്പിന് അയ്യപ്പപ്പണിക്കർ എഴുതിയ അവതാരിക ഇതിൽ ചേർത്തിട്ടുണ്ട്. അയ്യപ്പപ്പണിക്കർ സോളമൻ്റെ ഗീതങ്ങളുടെ ചരിത്രമത്രയും ഗവേഷണം ചെയ്തു പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നിരിക്കുകയാണ്.അയ്യപ്പപ്പണിക്കർ എഴുതുന്നു: "ഗ്രീക്ക് ഭാഷയിൽ ഇതിന്റെ പേര് ഹെക്മാസ് ഹെക്മോസോ എന്നത്രേ; അർത്ഥം സോളമന്റെ മഹാജ്ഞാനം .എബ്രായ ഭാഷയിൽ 'ശിറാസ് ശിറീൻ'എന്നും സുറിയാനിയിൽ 'തേശ്ബ്ഹോസ് തെശ്ബ്ഹോസോ എന്നും ഇത് വ്യവഹരിക്കപ്പെടുന്നു. ഹീബ്രുവിൽ നിന്ന് ഗ്രീക്ക് ഭാഷയിലൂടെ സ്പാനീഷിലെത്തുമ്പോൾ The Canticle of Canticles എന്നാകുന്നു. ഇംഗ്ലീഷിൽ അത് സോങ് ഓഫ് സോങ്സ് എന്നും The Sublime Songs എന്നുമായി.ഈ പേരുകളെല്ലാം തന്നെ ഈ കൃതിയുടെ നിഗൂഢലാവണ്യത്തെയും അഭൗമ വശ്യതയെയുമാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്."അയ്യപ്പപ്പണിക്കർ പറയുന്ന ആ വശ്യതയും ലാവണ്യവും ഈ വരികളിൽ ജയകുമാർ ആവിഷ്കരിക്കുന്നു:

"നിൻ്റെ കൂന്തൽ 

ശിലയാദ് മലയിൽ നിന്ന് 

ഊർന്നിറങ്ങുന്ന

ആട്ടിൻപറ്റം കണക്കെ .

നിൻ്റെ ദന്തനിര 

നീരാടിക്കയറിയ 

ജോടികെട്ടിയ 

ആട്ടിൻകിടാങ്ങൾ കണക്കെ.

നിൻ്റെ അധരം 

അതീവചാരുവായ 

ശോണരേഖ കണക്കെ.

കപോലങ്ങൾ 

മുറിച്ചുവന്ന മാതളം കണക്കെ.

കഴുത്താകട്ടെ, താഴികക്കുടം ചൂടിയ

ഗോപുരം കണക്കെ ;

ഒരായിരം പരിചകളും 

മാർച്ചട്ടകളും നിറഞ്ഞ 

ദാവീദിന്റെ കോട്ടമേലാപ്പുകണക്കെ.

നിൻ്റെ മുലകൂമ്പുകൾ 

അല്ലിക്കാട്ടിൽ മേയുന്ന 

മാൻകിടാവുകൾ ."

ഈ കാവ്യം മനുഷ്യൻ്റെ ഏറ്റവും വിശുദ്ധമായ വികാരത്തെക്കുറിച്ചാണ്. നാഗരികതയോ അന്തസ്സോ കളങ്കപ്പെടുത്താത്ത നൈസർഗികമായ ഇഷ്ടത്തിൻ്റെയും ആഗ്രഹത്തിൻ്റെയും തൂവൽസ്പർശം ഒരു മനസ്സിൽ വിരിയിക്കുന്ന പ്രകൃതി എന്താണെന്ന് 'സോളമൻ്റെ പ്രണയഗീതം' പറഞ്ഞു തരുന്നുണ്ട്.  മനുഷ്യർക്ക് ഇങ്ങനെയൊക്കെ നിഷ്കളങ്കരാവാൻ കഴിയും. ലോകത്തിൻ്റെ നിയമങ്ങളും വേർതിരിക്കലും വാസ്തവത്തിൽ മനുഷ്യമനസ്സിനെയാണ് കീറിമുറിക്കുന്നത് .അതിലൂടെ മനസ്സുകളെ അകറ്റുകയും അപ്രാപ്യമാക്കുകയുമാണ് ചെയ്യുന്നത്. അതുകൊണ്ട് വേലിക്കെട്ടുകളില്ലാത്ത ലോകത്തേക്ക് മനുഷ്യമനസ് പ്രലോഭിപ്പിക്കപ്പെടും .പരമാവധി നിഷ്കളങ്കതയിൽ സ്നേഹത്തെ അറിയാൻ ശ്രമിക്കുകയാണെങ്കിൽ ഈ കൃതിയിലെ സോളമനെ മനസ്സിലാകും. അവൻ്റെ ഭാഷണങ്ങൾ ഈ ഭൂമിയെ പോലെ സത്യമാണ് .

ലോകത്തെ മോചിപ്പിക്കുന്നു 

സ്വപ്നവും കവിതയും ചേർന്നാൽ മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ സ്വർഗ്ഗമായി. സ്വപ്നത്തിൽ എന്തും ആർജ്ജിക്കാം. ആരും തടസ്സപ്പെടുത്തില്ല. കവിതയിൽ മനുഷ്യൻ സ്വയം കണ്ടെത്തുകയും ലോകത്തെ അദൃശ്യതയിൽ നിന്നു വിമോചിപ്പിക്കുകയുമാണ് .കവിത നമ്മുടെ തന്നെ അവ്യക്തതകളെ അന്വേഷിക്കുകയാണ്, രൂപീകരിക്കുകയാണ്. ജീവിതത്തിൻ്റെ ദുർഗ്രഹതയെ ,മിഥ്യയെ തകർക്കാനാണ് ഒരാൾ കവിത എഴുതുന്നത് ;പ്രേമിക്കുന്നതും അതിനുവേണ്ടി തന്നെ.മിഥ്യകളെ, അവ്യക്തതകളെ അകറ്റാൻ ഒരാൾ കവിയാകുകയാണ്. അതിലൂടെ ദുർഗ്രഹത നീങ്ങുകയാണ് .ജീവിതം ദുർഗ്രഹമാണെങ്കിലും കവിത അങ്ങനെയല്ല.

"പ്രിയനേ നിനക്ക് വേണ്ടി 

വിശിഷ്ടമായ വീഞ്ഞൊഴുക്കട്ടെ 

എൻ്റെ അധരം .

അത് ,ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നവരുടെ 

ചുണ്ടുകൾ പോലും ചലിപ്പിക്കട്ടെ.

ഞാനെൻ്റെ പ്രിയന്റേതാണ് .

എൻ്റെ നേർക്കാണ് 

അവൻ്റെ കാമന.

എൻ്റെ പ്രിയനേ ,

ഈ പാടങ്ങളിൽച്ചെന്ന് 

നമുക്കീ ഗ്രാമങ്ങളിൽ കുടിപാർക്കാം .

പുലർച്ചെ നമുക്ക് 

മുന്തിരിത്തോപ്പുകളിൽ ഉറക്കമുണരാം.

മുന്തിരിവള്ളികൾ പൂവിട്ടോയെന്നും

മൊട്ടുകൾ വിടർന്നോയെന്നും 

മാതളം പൂവണിഞ്ഞോയെന്നും നോക്കാം .

അവിടെവച്ച് ഞാൻ 

എൻ്റെ പ്രണയവികാരം 

നിനക്ക് സമർപ്പിക്കാം."

ജയകുമാർ ഒരേസമയം ഒരു മിസ്റ്റിക്കും കാമുകനുമാണ്. ഈ പ്രകൃതിയുടെ അഭൗമമായ സ്വരങ്ങൾ കേൾക്കാൻ കവിയുടെ മനസ്സ് വെമ്പുന്നു. അതോടൊപ്പം ലൗകികജീവിതത്തിൻ്റെ ഐന്ദ്രിയമായ ആനന്ദം തേടുകയും ചെയ്യുന്നു. ജീവിതം ഇതു രണ്ടുമാണ്. ജീവിതത്തിന് ഒരു അഭൗമതലമുണ്ട്.

ഒരു യഥാർത്ഥ പ്രഭാഷകൻ മൂലകൃതിയിലെ ഉറച്ചുപോയ അർത്ഥത്തെ വികസിപ്പിക്കാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത് .ഒരു സാംസ്കാരികമായ വാർപ്പുമാതൃക ((cultural stereotype)യാകാതെ നോക്കേണ്ടതുണ്ട് .പരിഭാഷ ചെയ്യപ്പെടുന്ന ടെക്സ്റ്റ് മേൽത്തരവും  പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയ ഭാഷയിലേത് താണതരവുമാകാൻ പാടില്ല. ഭാഷയിലെ അതിർത്തിയിൽ നിന്ന് ടെക്സ്റ്റിനെ മോചിപ്പിക്കുകയാണ് മികച്ച പരിഭാഷകൻ ചെയ്യുന്നത്. അപ്പോൾ കൃതിയ്ക്കും പരിഭാഷയ്ക്കും ഒരേ സ്ഥാനം ലഭിക്കുന്നു. പരിഭാഷ ചെയ്യപ്പെട്ട ശേഷം ,പുതിയ ഭാഷയിൽ, പുതിയൊരു ജീവിതമുണ്ടാകണം. അത് ഒരു പുതിയ കൃതി പോലെ, മൗലികമെന്ന പോലെ വായിക്കപ്പെടണം. മൂലഭാഷയിലെ  പാരതന്ത്ര്യമോ കാലികമായ പരിമിതിയോ പുതിയ ഭാഷയിൽ ഉണ്ടാവരുത്. അതുകൊണ്ട് പഴയ ടെക്സ്റ്റിനോട് വിശ്വസ്തത പാലിക്കുക എന്നുള്ളത് ഒരു കാലഹരണപ്പെട്ട ആശയമാണ്. പരിഭാഷയിൽ സർഗാത്മകമായ ഇടപെടൽ അർത്ഥവത്തായിത്തീരണം. പരിഭാഷ എന്നാൽ ഒരു ഭാഷയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ഭാഷയിലേക്കുള്ള മാറ്റി നടലല്ല. അത് ഒരു ഉടമ്പടി(negotiation)യിലെത്തലാണ്, ടെക്സ്റ്റുകൾക്കും സംസ്കാരങ്ങൾക്കുമിടയിൽ .പോസ്റ്റ് കൊളോണിയൽ സൈദ്ധാന്തികനായ ഹോമി കെ. ഭാഭ പറയുന്നത് സംസ്കാരത്തിന്റെ അർത്ഥത്തെ മറ്റൊരിടത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോവുകയാണ് പരിഭാഷകൻ ചെയ്യുന്നതെന്നാണ്. ആ നിലയിൽ നോക്കുമ്പോൾ കെ. ജയകുമാറിന്റെ 'ഗീതാഞ്ജലി' പരിഭാഷയും 'സോളമൻ്റെ പ്രണയഗീതം' പരിഭാഷയും സംസ്കാരങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ഒരു ഉടമ്പടിയായി വികസിക്കുന്നു.ഇതു നോക്കൂ ,ഒരു  മലയാളകവിത പോലെ മൗലികമല്ലേ ഈ പരിഭാഷ?

"എൻ്റെ പ്രിയൻ

അവന്റെ ഉദ്യാനത്തിലേക്ക്

പോയിരിക്കുന്നു.

കനിത്തോപ്പുകളിൽ ഭക്ഷിക്കാനും

അല്ലിപ്പൂക്കൾ അടർത്താനുമായി

അവൻ സുഗന്ധതടങ്ങളിലേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു.

അല്ലിപ്പൂക്കൾക്കിടയിൽ 

അവൻ വിശപ്പൊടുക്കുന്നു .

അവൻ എനിക്ക് സ്വന്തം 

ഞാനെൻ്റെ പ്രിയനു സ്വന്തം ."

ബുക്ക് റിവ്യു

എന്റെ ജ്ഞാനമുകുളങ്ങൾ/റിവ്യൂ

സാഹിതീയമായ അദ്വൈതം/ഡോ.പി.സോമൻ

navadwaitham in madhyamam

navadwaitham- vijayante novelukalilute

m k harikumar

second impression, july 2010

price -160/

book review in madhyamam

8 august 2010